Chapter 6 - Kausapin

Chapter 6

Napaupo si Linda sa upuan niya na tila nawalan ng lakas.

Nanlalabo na ang mga mata nito habang nakatitig sa laptop na ilang gabi nilang pinaghirapan.

“Ano bang problema?” halos maiyak niyang sambit. “Maganda naman 'to, ah. Ilang beses natin 'tong chineck. We even reviewed every single detail before calling it a day last night.” Bulong niya dahil hindi talaga niya maunawaan kung bakit hindi pumasa.

“Marami akong bayarin...” mahinang sambit ni Steph habang napapayuko. “Hindi puwedeng mawalan ako ng trabaho. Yung gamot ni Lola... paano na lang?”

Nakagat ni Emely ang labi nang marinig yun.

Habang si Carl naman ay tahimik lang.

Nakaupo ito habang paulit-ulit na iniikot ang ballpen sa pagitan ng mga daliri niya. Ilang segundo siyang hindi nagsalita bago tuluyang tumayo.

“I think...” napabuntong-hininga siya. “Let's just pack our things.”

Napatingin ang lahat sa kanya.

“Excuse me?” hindi makapaniwalang tanong ni Steph.

“Come on.” Napailing si Carl. “Impossible 'yung pinapagawa niya. Tatlong oras? Kahit magpuyat pa tayo hanggang bukas, hindi natin matatapos 'yan kung hindi naman natin alam kung ano ang mali.”

Napahiyaw na lang ang lahat nang mabilis siyang kwelyuhan ni Daryll.

“And you think it's fvcking simple?!” galit na sigaw nito. “Palibhasa kasi mayaman ka kaya hindi ka namomroblema!”

“What?” natatawang tanong ni Carl kahit nakakuyom na rin ang kamao niya. “Anong gusto mong gawin? Magmakaawa tayo? Obviously, he's just playing us. Hindi ba obvious na gusto niya tayong alisin dito?” Sarkastikong tanong pa nito

“Shut up!” Galit na galit na rin si Daryll. “Hindi ka nakakatulong! Hindi lahat katulad mong may sasalo kapag nawalan ng trabaho!”

“Enough!” Si Linda na ang sumigaw.

Halos mapaiyak na ito habang nakatayo.

“Tingin n'yo ba makakatulong kung magsasakitan kayo?! Ano? Sige! Magsuntokan kayo para tuluyan tayong maalis dito ngayon!” Sigaw pa ni Linda.

Tahimik silang lahat.

“Oh? Ano? Suntukin mo na ako,” natatawa pang sambit naman ni Carl pagkatapos ng katahimikan at dahil sa sinabi nito ay tuluyan na ring mas nairita si Daryll.

Kung hindi pa agad tumayo si Steph para awatin si Daryll, malamang ay nasuntok na talaga nito si Carl.

“Daryll, tama na,” pilit na sabi ni Steph habang hinihila ito palayo. “Hindi ito ang oras para mag-away tayo.”

Napapikit si Daryll at padabog na bumitaw sa kwelyo ni Carl.

Napamura na lang siya sa ilalim ng hininga bago padabog na naupo.

Nanumbalik ang katahimikan.

Pero ngayon...

Mas mabigat na.

Parang wala nang gustong magsalita.

Napasinghap si Emely habang pinagmamasdan ang mga kasama niya.

She hated seeing them like this.

Lagi silang nagtatawanan tuwing overtime. Lagi silang nagbibiruan kahit pagod na pagod na.

Pero ngayon...

Halos lahat sa kanila ay mukhang mawawalan na ng pag-asa.

Tahimik siyang naupo sa sariling mesa.

Muling bumaba ang tingin niya sa laptop at muling sinilip ang report.

Isa-isa niyang binasa ang bawat page.

Every table.

Every graph.

Every computation.

Every recommendation.

She even compared the hard copy with the soft copy.

Pero kahit ilang beses pa niya iyon balikan...

Wala pa rin talaga siyang makitang mali.

"It's clearly good..." mahina niyang bulong.

Napakagat siya sa ibabang labi.

Hindi naman siguro...

Hindi naman siguro dahil pangit ang report.

Unti-unti siyang napaisip.

Mula nang dumating siya kanina...

Bakit parang siya ang tinitingnan ni Alexander?

Hindi si Linda.

Hindi ang buong team.

Siya.

Her brows slowly furrowed.

“May nagawa ba ako? May nasabi ba akong mali? Did I offend him somehow?” Hindi niya maiwasang itanong sa isip niya.

Pero…

Wala siyang maisip.

Napasulyap siya sa saradong pintuan ng opisina ni Alexander.

Tahimik iyon.

Walang lumalabas.

Walang pumapasok.

Para bang hinihintay lang silang sumuko.

Huminga siya nang malalim bago tumingin sa mga kasama.

“Subukan pa rin natin.”

Napatingin silang lahat sa kanya.

“Wala naman tayong ibang choice.”

Tahimik na tumango si Steph.

“Yeah... she's right.”

Napabuntong-hininga si Daryll bago mariing nilingon si Carl.

“Carl.”

“What?”

“Umayos ka. Kung okay lang sa'yo mawalan ng trabaho dahil mayaman ka, kami hindi.”

Napairap si Carl.

“Fine.”

Iyon lang ang isinagot nito bago muling umupo.

“Kunin n'yo lahat ng files,” seryosong utos ni Linda habang pinapahid ang namumuong luha. “Sa meeting room tayo. Hatiin natin ulit ang trabaho.”

Agad namang tumango ang lahat.

Isa-isang kinuha nila ang kani-kanilang laptop at mga dokumento.

Habang papalabas sila, muling napatingin si Emely sa opisina ni Alexander.

Tahimik siyang napaisip.

Then an idea suddenly came into her mind.

Kung hindi nila alam ang mali...

Why not ask the person who rejected it?

“Daryll.”

Napahinto ito sa paglalakad.

“Akin na muna 'yung hard copy.”

“Ha?”

“Susubukan kong kausapin si Sir. I'll ask him kung ano mismo ang gusto niyang ipaayos.”

Natigilan ang lahat.

Parang sabay-sabay silang napaangat ng ulo.

“Seryoso ka ba?” hindi makapaniwalang tanong ni Daryll.

“Emely...” nag-aalalang sabi ni Linda. “Baka ikaw ang mapagbuntungan ng galit niya.”

“Yeah,” dagdag ni Steph. “Hindi maganda ang mood niya baka mamaya ay sigawan ka niya.” Nag-aalalang sambit ni Steph.

Kahit si Carl ay napatingin na rin sa kanya.

“That's a bad idea.”

Ngumiti lang si Emely.

Hindi iyon malaking ngiti.

Just enough to reassure them.

“Susubukan ko lang naman.”

Mahinahon ang boses niya.

“Mas mahirap kung mag-aayos tayo nang hindi naman natin alam kung ano talaga ang mali. We're only wasting our time if we keep guessing.”

Tahimik silang nakatingin sa kanya.

“Mauna na kayo sa meeting room.”

Bahagya pa siyang natawa.

“Hindi naman siguro ako kakainin ni Sir nang buhay.”

Sinubukan niyang pagaanin ang sitwasyon.

Pero walang tumawa.

Mas lalo lang silang nag-alala.

Napabuntong-hininga si Linda.

“Bahala ka, pero kung sakaling ramdam mo na magagalit na siya. Magpaalam ka na agad tapos umalis na.” Si Linda.

Tumango si Emely.

“Basta kapag sumigaw na siya, lumabas ka na agad.”

Mahina siyang ngumiti.

“Opo.”

Tahimik na iniabot ni Daryll ang hard copy ng report.

“Good luck.”

“Thank you.”

Mahigpit niya iyong niyakap sa dibdib.

Nang tuluyan nang makaalis ang mga kasama niya, siya na lang ang naiwan sa team ay naramdaman niya ang malakas na pagkabog ng dibdib niya.

Parang biglang narinig niya ang katahimikan.

Tahimik.

Masyadong tahimik.

Huminga siya nang malalim.

Once.

Twice.

Three times.

Hindi niya maintindihan kung bakit biglang bumilis ang tibok ng puso niya.

Pakiramdam niya...

Hindi lang tungkol sa report ang ikinagagalit ni Alexander.

At iyon ang mas lalo niyang kinatatakutan.

“Tatanungin ko lang naman siya...” mahina niyang bulong sa sarili.

She gathered all her courage.

Mahigpit niyang hinawakan ang report bago dahan-dahang naglakad papunta sa opisina ng boss niya.

Pagdating sa harap ng p***o, sandali muna siyang napapikit.

Then she slowly raised her hand.

Bahala na. Kaysa naman biglang mawalan silang lahat ng trabaho.

Kailangan niyang subukan.

Kinuyom muna niya ng mariin ang palad bago tuluyang kumatok.