Kabanata 1

Flora’s POV

Tinititigan ko ang sarili ko sa malaking salamin habang kinakabahan. Ramdam ko ang panginginig ng kamay ko habang hinahawakan ang laylayan ng wedding gown ko. Ito ang dream wedding gown na matagal ko nang pinangarap isuot sa araw na ito. Sa loob ng ilang oras, ikakasal na ako sa taong magiging kasama ko habang-buhay, si Maxwell Laurel.

Huminga ako nang malalim, sinusubukang pakalmahin ang sarili ko. “Ito na ‘yon, Flora,” mahina kong sabi sa sarili. “After everything, magiging Mrs. Laurel ka na.”

Pumasok sa silid si Mama, si Maria Santillan. Suot niya ang kaniyang eleganteng beige na gown, halatang excited at proud. “Anak, ang ganda mo,” sabi niya habang nakangiti, halos mapaluha. “Parang hindi ko anak. Para kang artista sa kasal mo!”

Napangiti ako kahit kabado. “Ma naman,” sabi ko, “ikaw talaga, ang hilig mong mambola.”

Umupo siya sa tabi ko at inayos ang laylayan ng gown ko. “Maxwell is a good man, Flora. Mabait, responsable, at mahal na mahal ka. Sigurado akong magiging masaya kayo.”

Tumango ako. “Oo, Ma. Perfect siya. Kahit minsan busy sa projects niya, lagi siyang nandiyan.”

Natawa si Mama. “Kaya nga gusto kong makilala niya ang boyfriend ko. Sayang at hindi makakadalo, may emergency raw sa pamilya. Pero kapag nagkita kayo, I’m sure magugustuhan mo siya. Medyo misteryoso nga lang ‘yung tao.”

Napangiti ako. “Misteryoso talaga ang taste mo, Ma.”

“Sus, huwag mo akong biruin, ah. Basta masaya ako para sa atin. Baka pagkatapos ng kasal mo, ako naman ang papakasalan ng boyfriend ko,” sabi niya, sabay hawak sa kamay ko.

Nagpatuloy kaming magkuwentuhan tungkol sa kasal, sa mga plano sa honeymoon, at sa future. Pero naputol lahat ng iyon nang may malakas na kalabog kaming narinig mula sa kabilang silid — ang silid ni Maxwell.

“Anong nangyari?” tanong ni Mama, halatang nagulat. Napatayo siya at hinawakan ang kamay ko.

Hindi ako agad nakasagot. Bigla akong kinabahan. “Baka nadulas siya o may nahulog,” sabi ko, sabay tayo.

“Flora, wait—” pigil ni Mama, pero hindi ko siya pinakinggan. Mabilis kong tinungo ang kabilang silid upang tingnan si Maxwell. Baka napano na ang fiancé ko.

Hindi naka-lock ang pinto kaya agad kong nabuksan.

Namilog ang mga mata ko. Parang huminto ang oras nang nakita ko si Maxwell na n*******d, at nasa ibabaw ni Rhea—ang best friend ko, ang bridesmaid ko. Parehong pinagpapawisan at halatang parehong nasasarapan sa ginagawa nila.

Napatakip ako ng bibig, pero nakalabas pa rin ang hikbi ko.

“Oh my God,” mahina kong nasabi, pero parang umalingawngaw iyon sa buong silid.

Hindi pa rin nila ako napansin agad. Narinig ko pa ang boses ni Rhea, malandi at walang pakialam kung may makarinig man sa kaniya o sa ginagawa nila.

“Faster, Maxwell… baka magsimula na ‘yung seremonya…”

Parang may pumutok sa dibdib ko nang biglang bilisan ni Maxwell ang paglabas-masok kay Rhea. Sabay pa silang umuungol.

“Mga hayop kayo!” sigaw ko, halos mabasag ang boses ko.

Napatigil sila pareho. Mabilis na nagtakip ng katawan si Rhea, habang si Maxwell naman ay nagmamadaling tumayo at isinuot ang pantalon niya.

“Flora! Wait, please—”

Sinugod ko siya, hindi ko na alam kung galit o sakit ang nangingibabaw. Sinampal ko siya nang malakas, sabay tulak sa dibdib niya.

“Mga taksil kayo!” sigaw ko, umiiyak na. “Hindi n’yo man lang nirespeto ang simbahan! Dito pa talaga? Sa araw ng kasal natin, Maxwell?”

“Flora, please! Hindi mo naiintindihan—” pilit niyang paliwanag, pero tinulak ko siya ulit.

“Ano’ng hindi ko naiintindihan, Maxwell? Kita ko mismo! Wala kang respeto sa akin! Wala kang respeto sa Diyos!”

Lumapit si Rhea, nanginginig pero nagtatapang-tapangan. “Flora, it’s not what you think—”

“Tumahimik ka, Rhea!” singhal ko, halos pasigaw. “Best friend kita! Ikaw ang pinagkatiwalaan ko sa lahat! At ito ang isusukli mo?”

Umiwas ng tingin si Rhea, halatang nahihiya pero hindi makapagsalita.

Lumapit si Maxwell, pilit hinawakan ang kamay ko. “Flora, please, let me explain—”

“Don’t touch me!” sigaw ko ulit. Tinabig ko ang kamay niya. “Wala kang karapatang hawakan ako. Hindi mo man lang ako minahal. Ginamit mo lang ako. Gago ka! Nakakadiri ka, Maxwell!”

Naririnig ko na ang mga yabag ng ibang tao sa labas. Maraming bisitang nagtatakbuhan, may mga sumisilip na sa pinto. Pero wala na akong pakialam.

“Flora…” mahinang tawag ni Mama, nasa may pintuan siya, halatang nagulat at hindi rin makapaniwala.

Nilingon ko siya, umiiyak pa rin. “Mama..." Humikbi na ako. "Niloko nila ako. Nakita ko silang dalawa na nagtatalik. Dito sa loob ng simbahan! Sa mismong araw ng kasal ko!”

Niyakap ako ni Mama, pero nanginig lang ako lalo sa galit.

“Let’s go, anak. Wala ka nang dapat ipaliwanag. Hindi mo kailangang magpakasal sa isang tulad niya,” sabi ni Mama. Bakas sa tono niya ang galit.

Pero hindi ako nakinig. Gusto kong ilabas lahat ng sakit.

“Tingnan mo ako, Maxwell,” sabi ko, humarap ulit sa kaniya. “Ito ba ‘yung sinasabing pagmamahal mo? Ito ‘yung sinumpaan mong hindi mo ako sasaktan? Ngayon, sinira mo lahat.”

“Flora, I made a mistake! I’m sorry, please…” halos pakiusap na ang tono niya.

“Sorry?” Humalakhak ako sa gitna ng pag-iyak. “Hindi ko na kayang pakinggan ang sorry mo. Hindi mo alam kung gaano kasakit ‘to. Minahal kita, Maxwell. Piangkatiwalaan ko kayong dalawa dahil mahalaga kayo sa buhay ko. Bakit si Rhea pa? Bakit sa mismong best friend ko pa?!”

Hindi siya makasagot. Ang buong paligid ay parang nabalot ng bulungan ng mga tao. Lahat ng bisita ay nakatingin, halatang nagulat sa eksenang nasaksihan.

“Hindi mo ako deserve,” humihikbing sabi ko, “At hindi ko deserve na mapahiya ng ganito. Kaya mula ngayon, tapos na tayo. Si Rhea ang gusto mo, 'di ba? Siya ang pakasalan mo!”

Tumalikod ako at mabilis na lumabas ng silid, bitbit ang sakit, galit, at pagkasira ng lahat ng pinangarap ko.

Naririnig ko ang pagtawag ni Maxwell sa likod ko. “Flora! Please, wait! Don’t go!”

Pero hindi ako lumingon.

Paglabas ko ng simbahan, sinalubong ako ng mga taong nagulat. May mga nagtatanong, may mga nagbubulungan. Hindi ko na pinansin. Tuloy-tuloy lang ako sa paglakad palabas, habang humahabol si Mama sa likod ko.

“Anak, saan ka pupunta?” tanong ni Mama, humihingal.

“Hindi ko alam, Ma. Kahit saan. Ayoko na rito,” sagot ko, sabay punas ng luha.

“Flora, please calm down first—”

“Paano ako kakalma, Ma? Sa araw ng kasal ko pa mismo nalaman na pinagloloko ako! Akala ko siya na. Akala ko kami na,” sabi ko, nanginginig ang boses sa sobrang sakit.

Hinawakan ni Mama ang kamay ko. “Anak, hindi mo kailangang bumalik doon. May mas mabuting tao para sa 'yo. Alam kong masakit ngayon, pero malalampasan mo rin ‘to.”

Umiling ako, huminga nang malalim. “Ayoko munang marinig ‘yan, Ma. Gusto ko lang mawala. Kahit isang gabi lang, gusto kong kalimutan lahat.”

Naglakad ako papunta sa kotse, kinuha ang cellphone at bag ko, at walang lingon-lingon na umalis. Pinatay ko ang cellphone ko matapos i-block sina Maxwell at Rhea.

Napamura ako nang biglang umulan. Pakiramdam ko, sumabay ang panahon sa nararamdaman ko ngayon.

Habang nagmamaneho, paulit-ulit kong tinatanong ang sarili ko kung saan ako nagkulang kay Maxwell. Anong meron kay Rhea na hindi niya nakita sa akin?

Huminto ako sa isang bar, sa lugar na hindi ko man lang alam ang pangalan. Basta gusto kong uminom, gusto kong kalimutan ang sakit kahit sandali.

Pumasok ako, um-order ng tequila, isa, dalawa, tatlo. Hanggang sa unti-unti kong naramdaman ang pagbigat ng ulo ko. Pero kahit lasing, malinaw pa rin ang sakit. Paulit-ulit na bumabalik sa isipan ko ang mga nasaksihan ko kanina.

Hanggang sa may lumapit na lalaki sa table ko. Matangkad, gwapo, at matalim ang mga mata. Nakasuot pa siya ng suit. Parang galing sa isang meeting.

“Are you okay?” tanong ng lalaki.

Umiling ako, sabay irap. “Do I look okay to you?”

“Not really,” sagot niya. “But I can help you forget, even just for tonight.”

Napangiti ako nang mapait. “One night to forget everything? That sounds like a good deal.”