LOGINMalakas na bumukas ang pintuan ng lumang apartment ni Eliana.
“Bitiwan n’yo ako! Ano ba’ng kailangan n’yo sa akin?!” sigaw niya habang pilit na kumakawala sa pagkakahawak ng dalawang bodyguard. Hindi siya sinasaktan ng mga ito, ngunit mahigpit ang pagkakahawak upang hindi siya makatakas. Halos madapa siya habang isinasakay sa itim na luxury SUV. Hindi siya mapakali. Naghalo ang kaba at galit sa dibdib niya. “Saan n’yo ba ako dadalhin? Magsalita kayo!” muli niyang sigaw. Tahimik lamang ang mga bodyguard. Habang umaandar ang sasakyan, mabilis na tumatakbo ang isip ni Eliana. Paulit-ulit niyang iniisip kung may kinalaman ba ito sa lalaking ninakawan niya ng mamahaling relo at pera ilang araw na ang nakalipas. Pagkaraan ng ilang minuto, huminto ang sasakyan sa harap ng isang napakataas na condominium. Kumabog nang malakas ang dibdib niya nang makita ang mamahaling lobby. Dinala siya sa pinakatuktok ng gusali. Pagbukas ng elevator, bumungad ang malawak at marangyang penthouse. Nakatayo roon si Adrian, nakatalikod sa kanya habang nakatanaw sa malawak na tanawin ng lungsod. Unti-unti itong humarap. Nanlamig si Eliana. Malamig ang ekspresyon nito, ngunit ang mga mata ay puno ng galit. Sa wakas. Magkaharap na rin sila. “Tuluyan mo rin pala akong haharapin,” malamig na sabi ni Adrian. “Ano ba’ng kailangan mo sa akin?” matapang na sagot ni Eliana kahit ramdam niyang nanginginig ang mga kamay niya. “Hindi ba nakuha mo na ang gusto mo? Mabagal na lumapit si Adrian hanggang ilang hakbang na lang ang pagitan nila. “Hindi pa.” Inilapag niya sa mesa ang isang maliit na kahon. Binuksan niya ito. Sa loob ay litrato, CCTV screenshots, at resibo. “Kilala mo ba ang mga ’yan?” Unti-unting namutla si Eliana. Nakita niya ang malinaw na kuha ng CCTV noong araw na kinuha niya ang relo at perang pagmamay-ari ni Adrian. “Alam mo bang sapat ang ebidensiyang ito para makasuhan ka ng pagnanakaw?” malamig na tanong ni Adrian. Hindi agad nakasagot si Eliana. Napayuko siya. Hindi niya maitanggi ang katotohanan. Lumipas ang ilang segundo ng katahimikan bago muling nagsalita si Adrian. “May dalawang pagpipilian ka.” Dahan-dahan niyang inilabas ang isang makapal na folder. “Ito ang kontrata.” Tiningnan iyon ni Eliana nang may pagtataka. “Contract… girlfriend?” Napatawa siya nang mapait. “Nagbibiro ka ba?” “Hindi.” “Bakit ko naman gagawin ’yan?” “May kapalit.” Isinandal ni Adrian ang isa pang folder sa mesa. Nang buksan iyon ni Eliana, halos mapahinto ang paghinga niya. Napakalaking halaga ng pera ang nakasaad sa kontrata. Sapat iyon upang mabayaran ang operasyon at gamutan ng kanyang ama. Nanlabo ang kanyang paningin. Naalala niya ang ama niyang nakaratay sa ospital at ang doktor na nagsabing kailangan na agad ng pera. “Pwede kang mag-cash advance agad since sabi mo ay kailangan mo ng pera pampagamot sa ama mo,” sabi ni Adrian. “Pero hindi kita pipilitin. Ikaw ang magpapasya.” Mahigpit na kinuyom ni Eliana ang kontrata. Ayaw niyang gawin iyon. Ngunit mas ayaw niyang mawalan ng ama. Matagal siyang nanahimik bago dahan-dahang huminga. “Kung pumayag ako…” “Inaasahan kong susundin mo ang lahat ng nakasaad.” Isa-isang ipinaliwanag ni Adrian ang mga kondisyon. “Una, walang puwedeng umatras hangga’t hindi natatapos ang kontrata.” “Pangalawa, mananatiling lihim na peke ang relasyon natin.” “Pangatlo, kailangan nating magpakita bilang totoong magkasintahan sa harap ng ibang tao.” “At panghuli…” Sandaling tumigil si Adrian bago idinagdag, “Maghahati tayo sa iisang penthouse. May magkahiwalay na kuwarto tayo, pero may mga pagkakataong kailangan mo akong tabihan matulog dahil may insomnia ako at kailangan natin magmukhang tunay na magkasintahan kapag may bisita o nasa pampublikong event.” Tahimik na tumingin si Eliana sa kontrata. Mabigat ang bawat salitang binabasa niya. Sa huli, ipinikit niya ang mga mata. Para kay Papa. Kinuha niya ang bolpen. Mabagal niyang isinulat ang kanyang pangalan sa pinakahuling pahina. Napatingin si Adrian sa pirmang iyon. Ngayon lamang tunay na nagsimula ang laro nilang dalawa. Samantala… Sa kabilang panig ng lungsod, biglang tumunog ang telepono ni Luciana. “Ma’am,” kinakabahang sabi ng private investigator, “kasalukuyang nasa penthouse ni Adrian ang anak nyo.” Nanlaki ang mga mata ni Luciana. “Ano’ng sabi mo?” “Magkasama sila ngayon.” Biglang nabasag ang wine glass na mahigpit niyang hawak. “Hindi maaari…” Namumula sa galit ang kanyang mukha. “Dalhin mo ako roon.” Kinuha niya ang kanyang handbag at nagmamadaling lumabas ng mansyon. Habang papunta sa penthouse, iisa lang ang nasa isip niya. Hindi niya hahayaang masira ang lahat ng plano niyang itinago sa loob ng maraming taon.Pagkatapos ng kasal namin ni Eliana, labis ang saya na nararamdaman ko. Finally, after everything we had been through, sa simbahan din ang tuloy ng napakahaba naming prusisyon. Hindi ko pa rin lubos maisip na asawa ko na siya. After all the heartbreak, misunderstandings, separation, and countless moments when I thought I was going to lose her, finally, I could call her my wife without hesitation. Habang nakatingin ako sa kanya matapos ang ceremony, hindi ko mapigilang ngumiti. She was standing beside me in her beautiful wedding dress, holding her bouquet while looking at me with the same smile that had always made my heart feel lighter.Hinawakan ko ang kamay niya at marahan itong pinisil. “Mrs. Cervantes,” bulong ko habang nakangiti. Napatawa siya at tumingin sa akin. “Finally, husband.” Hindi ko napigilang tumawa. “Do you know how long I’ve been waiting to hear you call me that?” tanong ko. “Ang tagal?” sagot niya habang natatawa. “It's too long,” sabi ko, dahilan para lalo siyang tu
Pagdating ko sa Cervantes Mansion, halos hindi ko maramdaman ang sarili kong katawan. Parang awtomatikong gumagalaw lamang ang mga paa ko habang pumapasok ako sa loob ng mansion.Everything felt strangely quiet despite the number of people inside. Maraming bisita ang dumalo sa lamay ni Adrian. May mga taong nakaupo sa magkabilang gilid ng malaking sala, habang may ilang tahimik na nag-uusap. Sa paligid, nakita ko ang napakaraming bulaklak na nakapalibot sa isang malaking larawan ni Adrian. May mga kandilang nakasindi, at ang malamlam na ilaw ng mga ito ay lalong nagbigay ng malungkot na atmosphere sa buong lugar.Huminga ako nang malalim habang pilit kong pinipigilan ang sarili kong tuluyang bumagsak. My heart was already shattered. Hindi ko alam kung paano ko haharapin ang sandaling iyon. Ilang minuto lamang ang nakalipas, umaasa pa akong makikita ko si Adrian sa hospital bed, kahit wala siyang malay. Pero ngayon, sinabi sa akin ni Marco na wala na siya. At sa isip ko, isang bagay la
Eliana’s POVIsang buwan na ang lumipas mula nang ma-coma si Adrian, pero hanggang ngayon, hindi pa rin siya nagigising. Every day, I still went to the hospital and sat beside his bed, hoping that somehow, today would be the day he would finally open his eyes. Minsan, kinakausap ko siya tungkol sa mga simpleng bagay. Sinasabi ko kung ano ang kinain ko, kung sino ang dumalaw sa kanya, at kung gaano ko siya nami-miss. Kahit hindi siya sumasagot, patuloy pa rin akong nagsasalita. I wanted him to hear my voice. I wanted him to know that I was still there, waiting for him.Sa loob ng isang buwan, unti-unti ring naging maayos ang lahat sa pamilya namin. Hindi man nawala ang lahat ng problema, at least hindi na kami nabubuhay sa gitna ng galit, takot, at pagtatago. Si Donna naman ay pinagbayaran na ang kasalanan niya at nanatili sa bilangguan. Hindi naging madali para sa akin ang tanggapin ang lahat ng ginawa niya. She had tried to hurt me, and there were moments when I wondered if I could e
Eliana’s POVPagdating namin sa hospital, agad na bumukas ang pinto ng ambulansya. Mabilis na sinalubong ng mga doktor at nurses si Adrian at agad siyang inilipat mula sa stretcher papunta sa emergency bed. “Male patient, serious head injury,” narinig kong sabi ng isang paramedic habang mabilis silang naglalakad papunta sa ER. Sinubukan kong sumunod, pero hinarangan ako ng isang nurse. “Ma’am, you need to wait outside.” Napahinto ako at napatitig kay Adrian habang unti-unti siyang inilalayo sa akin.Nang tuluyang magsara ang pinto ng ER, parang nawala ang lakas ng katawan ko. Napahawak ako sa dibdib ko habang pilit na humihinga. My heart was beating so fast, and I couldn’t stop my hands from shaking. Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko. Hindi ko alam kung paano ko haharapin ang posibilidad na baka may mangyari sa kanya. “Please…” bulong ko habang nakatingin sa saradong pinto. “Oh God…Please save him.” Tumulo ang mga luha ko. I tried to wipe them away, but more tears kept falling. Hi
Eliana’s POVPalabas na ako ng parking lot matapos ang meeting sa Cervantes Group. Mabigat pa rin ang isip ko dahil sa mga nangyari sa meeting, pero kahit papaano, I felt relieved that everything had finally been settled. Hawak ko ang bag ko habang naglalakad papunta sa kotse ko, and I was already thinking about what I needed to do next. Kailangan kong bumalik sa R.A. Group at ayusin ang ilang documents na kailangan kong pirmahan. Wala akong ideya na sa ilang segundo, magbabago ang lahat.Nang malapit na ako sa sasakyan ko, bigla kong narinig ang malakas na ugong ng isang makina. Napalingon ako at doon ko nakita ang isang sasakyan na mabilis na bumabagtas sa direksyon ko. Nanlaki ang mga mata ko. For a moment, parang hindi gumana ang utak ko. Hindi ko maintindihan kung bakit diretso sa akin ang sasakyan. “What the hell?” bulong ko habang napaatras ng isang hakbang. Pero mabilis ito. Sobrang bilis. And I suddenly realized that the car was going to hit me.“Wait…”Sinubukan kong kumilos
Donna’s POVNanginginig ako sa galit habang pababa ng elevator papunta sa parking lot. Halos hindi ko na maramdaman ang bawat hakbang ko dahil sa sobrang inis. Paulit-ulit na umiikot sa isip ko ang nangyari sa board meeting. Si Eliana. Lahat ng iyon ay dahil sa kanya. Kung hindi siya nakialam, ako na sana ang susunod na CEO ng Cervantes Group. I had everything planned. Unti-unti ko nang nakuha ang suporta ng ilang shareholders, at alam kong malapit na akong makuha ang posisyon na matagal ko nang gusto. Pero dumating siya. Bigla siyang lumitaw na parang multo mula sa nakaraan at sinira ang lahat ng pinaghirapan ko. “Damn you, Eliana,” bulong ko habang mahigpit na nakakuyom ang mga kamao ko. Hindi ko matanggap na sa isang iglap, nawala ang lahat ng pagkakataong pinaghirapan kong makuha.Paglabas ko ng elevator, mabilis akong naglakad patungo sa sasakyan ko. Hindi ko na pinansin ang ilang empleyadong napalingon sa akin. I didn’t care anymore. Ang tanging nasa isip ko ay kung paano ko siy







