Chapter 3

Malakas na bumukas ang pintuan ng lumang apartment ni Eliana.

“Bitiwan n’yo ako! Ano ba’ng kailangan n’yo sa akin?!” sigaw niya habang pilit na kumakawala sa pagkakahawak ng dalawang bodyguard.

Hindi siya sinasaktan ng mga ito, ngunit mahigpit ang pagkakahawak upang hindi siya makatakas.

Halos madapa siya habang isinasakay sa itim na luxury SUV. Hindi siya mapakali. Naghalo ang kaba at galit sa dibdib niya.

“Saan n’yo ba ako dadalhin? Magsalita kayo!” muli niyang sigaw.

Tahimik lamang ang mga bodyguard.

Habang umaandar ang sasakyan, mabilis na tumatakbo ang isip ni Eliana. Paulit-ulit niyang iniisip kung may kinalaman ba ito sa lalaking ninakawan niya ng mamahaling relo at pera ilang araw na ang nakalipas.

Pagkaraan ng ilang minuto, huminto ang sasakyan sa harap ng isang napakataas na condominium.

Kumabog nang malakas ang dibdib niya nang makita ang mamahaling lobby.

Dinala siya sa pinakatuktok ng gusali.

Pagbukas ng elevator, bumungad ang malawak at marangyang penthouse.

Nakatayo roon si Adrian, nakatalikod sa kanya habang nakatanaw sa malawak na tanawin ng lungsod.

Unti-unti itong humarap.

Nanlamig si Eliana.

Malamig ang ekspresyon nito, ngunit ang mga mata ay puno ng galit.

Sa wakas.

Magkaharap na rin sila.

“Tuluyan mo rin pala akong haharapin,” malamig na sabi ni Adrian.

“Ano ba’ng kailangan mo sa akin?” matapang na sagot ni Eliana kahit ramdam niyang nanginginig ang mga kamay niya.

“Hindi ba nakuha mo na ang gusto mo?

Mabagal na lumapit si Adrian hanggang ilang hakbang na lang ang pagitan nila.

“Hindi pa.”

Inilapag niya sa mesa ang isang maliit na kahon.

Binuksan niya ito.

Sa loob ay litrato, CCTV screenshots, at resibo.

“Kilala mo ba ang mga ’yan?”

Unti-unting namutla si Eliana.

Nakita niya ang malinaw na kuha ng CCTV noong araw na kinuha niya ang relo at perang pagmamay-ari ni Adrian.

“Alam mo bang sapat ang ebidensiyang ito para makasuhan ka ng pagnanakaw?” malamig na tanong ni Adrian.

Hindi agad nakasagot si Eliana.

Napayuko siya.

Hindi niya maitanggi ang katotohanan.

Lumipas ang ilang segundo ng katahimikan bago muling nagsalita si Adrian.

“May dalawang pagpipilian ka.”

Dahan-dahan niyang inilabas ang isang makapal na folder.

“Ito ang kontrata.”

Tiningnan iyon ni Eliana nang may pagtataka.

“Contract… girlfriend?”

Napatawa siya nang mapait.

“Nagbibiro ka ba?”

“Hindi.”

“Bakit ko naman gagawin ’yan?”

“May kapalit.”

Isinandal ni Adrian ang isa pang folder sa mesa.

Nang buksan iyon ni Eliana, halos mapahinto ang paghinga niya.

Napakalaking halaga ng pera ang nakasaad sa kontrata.

Sapat iyon upang mabayaran ang operasyon at gamutan ng kanyang ama.

Nanlabo ang kanyang paningin.

Naalala niya ang ama niyang nakaratay sa ospital at ang doktor na nagsabing kailangan na agad ng pera.

“Pwede kang mag-cash advance agad since sabi mo ay kailangan mo ng pera pampagamot sa ama mo,” sabi ni Adrian.

“Pero hindi kita pipilitin. Ikaw ang magpapasya.”

Mahigpit na kinuyom ni Eliana ang kontrata.

Ayaw niyang gawin iyon.

Ngunit mas ayaw niyang mawalan ng ama.

Matagal siyang nanahimik bago dahan-dahang huminga.

“Kung pumayag ako…”

“Inaasahan kong susundin mo ang lahat ng nakasaad.”

Isa-isang ipinaliwanag ni Adrian ang mga kondisyon.

“Una, walang puwedeng umatras hangga’t hindi natatapos ang kontrata.”

“Pangalawa, mananatiling lihim na peke ang relasyon natin.”

“Pangatlo, kailangan nating magpakita bilang totoong magkasintahan sa harap ng ibang tao.”

“At panghuli…”

Sandaling tumigil si Adrian bago idinagdag,

“Maghahati tayo sa iisang penthouse. May magkahiwalay na kuwarto tayo, pero may mga pagkakataong kailangan mo akong tabihan matulog dahil may insomnia ako at kailangan natin magmukhang tunay na magkasintahan kapag may bisita o nasa pampublikong event.”

Tahimik na tumingin si Eliana sa kontrata.

Mabigat ang bawat salitang binabasa niya.

Sa huli, ipinikit niya ang mga mata.

Para kay Papa.

Kinuha niya ang bolpen.

Mabagal niyang isinulat ang kanyang pangalan sa pinakahuling pahina.

Napatingin si Adrian sa pirmang iyon.

Ngayon lamang tunay na nagsimula ang laro nilang dalawa.

Samantala…

Sa kabilang panig ng lungsod, biglang tumunog ang telepono ni Luciana.

“Ma’am,” kinakabahang sabi ng private investigator, “kasalukuyang nasa penthouse ni Adrian ang anak nyo.”

Nanlaki ang mga mata ni Luciana.

“Ano’ng sabi mo?”

“Magkasama sila ngayon.”

Biglang nabasag ang wine glass na mahigpit niyang hawak.

“Hindi maaari…”

Namumula sa galit ang kanyang mukha.

“Dalhin mo ako roon.”

Kinuha niya ang kanyang handbag at nagmamadaling lumabas ng mansyon.

Habang papunta sa penthouse, iisa lang ang nasa isip niya.

Hindi niya hahayaang masira ang lahat ng plano niyang itinago sa loob ng maraming taon.