Chapter 2

Alas nuwebe ng umaga.

Balot ng katahimikan ang pinakamataas na palapag ng Cervantes Tower. Mula sa floor-to-ceiling glass windows ng penthouse, kitang-kita ang abalang siyudad sa ibaba, ngunit tila walang ingay na kayang pumasok sa marangyang tahanan ni Adrian Cervantes.

Nakatayo si Adrian sa harap ng coffee machine, suot pa rin ang puting long sleeves na bahagyang nakabukas ang unang dalawang butones. Iniisip nya ang babaeng nakasama niya kagabi at hindi nya akalain na makakatulog sya ng mahimbing matapos ang kanilang pakikipagtalik.

Hindi mawala sa isip niya ang mukha ng dalaga.

Ang kakaibang katahimikang naramdaman niya habang magkatabi silang natutulog.

At ang katotohanang paggising niya ay wala na ang babae.

Napailing siya.

“Tumakas…”

Bahagya siyang napangiti.

“Wala pang babaeng iniwan ako.”

Ngunit bago pa niya maubos ang kape.

Ding. Dong.

Umalingawngaw ang doorbell.

Hindi niya ito pinansin.

Muli itong tumunog.

Mas mabilis.

Mas malakas.

Ding! Dong! Ding! Dong! Ding! Dong!

Sunod-sunod.

Halos hindi na inaalis ng taong nasa labas ang daliri sa doorbell.

Napangiwi si Adrian.

“What the hell…”

Paglapit niya sa monitor ng security camera, awtomatikong kumunot ang kanyang noo.

Si Luciana.

Ngunit ibang-iba ang itsura nito.

Magulo ang buhok.

Namumula ang mga mata.

Halatang umiiyak.

Ngunit higit sa lahat…

Punong-puno ng galit.

Nakahawak ito sa doorknob na para bang handa na nitong sirain ang buong p***o kung hindi siya magbubukas.

Pinindot ni Adrian ang unlock button.

Hindi pa tuluyang bumubukas ang p***o ay malakas na itong itinulak ni Luciana.

“Nasaan siya?!”

Dumagundong ang sigaw nito sa buong penthouse.

Hindi man lang nito binati si Adrian.

Hindi rin ito humingi ng pahintulot.

Agad itong naglakad papunta sa living room.

Binuksan ang guest room.

Sinilip ang kusina.

Tinungo maging ang balcony.

“Eliana!” sigaw nito.

“Eliana!”

Nakangising nakasunod lamang si Adrian.

“Anong problema mo.”

Biglang humarap si Luciana.

Nanlilisik ang mga mata.

“Nasaan ang babaeng dinala mo rito kagabi?”

Napataas ang kilay ni Adrian.

“Bakit?”

“Sagutin mo ako!”

“Interesado ka na pala sa love life ko.”

Napansin niyang nanginginig ang buong katawan ni Luciana.

Hindi ito simpleng galit.

Takot iyon.

Takot na may nangyaring masama.

Unti-unti siyang nagsimulang magtaka.

Paano nalaman ni Luciana na may babae siyang inuwi?

Sigurado siyang walang paparazzi.

Walang media.

Maging ang mga bodyguard niya ay pinauwi niya matapos siyang makarating sa penthouse.

Iilang tao lamang ang nakakaalam.

May nakakita ba sa kanya kagabi?

O matagal na ba siyang minamanmanan ng madrasta?

Malamig siyang ngumiti.

“Interesting…”

Lumapit siya rito.

“Sabihin mo muna kung bakit mo hinahanap ang babaeng iyon.”

“Huwag mo akong subukan.”

“Hindi ako sasagot hangga’t hindi mo sinasagot ang tanong ko.”

Mariing napapikit si Luciana.

Parang pinipigilan nitong mawalan ng kontrol.

Pagmulat nito, bakas na ang desperasyon sa kanyang mga mata.

“Anong ginawa mo sa kanya?”

Hindi kumibo si Adrian.

“Anong ginawa mo sa anak ko?!”

Biglang tumigil ang lahat.

Parang huminto ang pag-ikot ng mundo.

“…Anak?”

Mabagal na naulit ni Adrian ang salitang iyon.

Natahimik siya.

Unti-unti siyang napangiti.

Hanggang sa tuluyan siyang natawa.

Isang malamig.

Mapanuyang halakhak.

Hindi siya makapaniwala.

Sa lahat ng babaeng maaari niyang makilala…

Ang babaeng nakasama niya kagabi…

Ay anak pala ng babaeng matagal na niyang kinamumuhian.

Napailing siya habang patuloy ang mahinang pagtawa.

“Small world.”

Tumalim ang kanyang tingin.

“Tadhana na yata mismo ang kumakampi sa akin.”

“Manahimik ka!”

sigaw ni Luciana.

“Nasaan si Eliana?”

“Hindi ko alam.”

“Sinungaling ka!”

“Nung magising ako kanina, wala na siya.”

Hindi alam ni Luciana kung paniniwalaan siya.

Ngunit kitang-kita niyang tila nagsasabi ng totoo ang ekspresyon nito.

Hindi iyon ang ikinagalit niya.

Mas ikinagalit niya ang paraan ng pagngiti nito.

Para bang natutuwa ito sa sitwasyon.

“Layuan mo ang anak ko!”

“Talaga?”

Bahagyang yumuko si Adrian upang magpantay ang kanilang mga mata.

“Bakit?”

“Dahil wala siyang kinalaman sa away nating dalawa.”

“Ayaw mo siyang madamay?”

Hindi sumagot si Luciana.

Napangisi si Adrian.

“Sinira mo ang pamilya ko.”

“Pinaniwala mo ang ama ko sa mga kasinungalingan mo.”

“Ikaw ang dahilan kung bakit namatay ang fiancee ko”

“At ngayon gusto mong paniwalaan kong inosente ang anak mo?”

Tumigas ang ekspresyon ni Luciana.

“Oo.”

“Dahil hindi siya katulad ko.”

“Tama ka.”

Ngumisi si Adrian.

“Hindi siya katulad mo.”

Saglit siyang tumigil.

Pagkatapos ay malamig na nagsalita.

“Mas magaling lang siyang magkunwari.”

“Adrian!”

“Like mother…”

Tumawa siya nang bahagya.

“…like daughter.”

“Pareho kayong mahusay gumamit ng tao para makuha ang gusto ninyo.”

Nanlaki ang mga mata ni Luciana.

Hindi na nito napigilan ang sarili.

Pak!

Isang malakas na sampal ang dumapo sa mukha ni Adrian.

Napaling ang kanyang ulo.

Umalingawngaw ang tunog sa buong penthouse.

Ilang segundo silang walang imik.

Dahan-dahang ibinalik ni Adrian ang mukha.

May bakas ng pamumula sa kanyang pisngi.

Ngunit sa halip na magalit…

Ngumiti siya.

Mas malamig.

Mas nakakatakot.

“Hindi ka pa rin nagbabago.”

Humihingal si Luciana.

Nanginginig ang kanyang kamay matapos ang sampal.

“Makinig kang mabuti.”

Isa-isa nitong binigkas ang bawat salita.

“Kapag nalaman kong may nangyari sa anak ko”

“Hindi ako magdadalawang-isip na kitilin ang buhay mo.”

“Naririnig mo ba ako?”

“Kahit hanggang dulo ng mundo ang takbuhan mo…”

“Hahanapin kita.”

“At sisiguraduhin kong magdurusa ka.”

Hindi kumurap si Adrian.

Tahimik lamang niya itong pinanood.

Pagkatapos ay bahagya siyang ngumiti.

“Sa wakas…”

Napakunot ang noo ni Luciana.

“Nakita ko rin ang kahinaan mo.”

“Ano’ng sinasabi mo?” tanong ni Luciana

Malamig ang kanyang boses.

“Siya pala ang pinakamahalagang tao sa buhay mo.”

Napahigpit ang kamao ni Luciana.

Agad siyang tumalikod.

Ngunit bago siya tuluyang makalabas.

“Hindi pa ito tapos.” sabi ni Adrian

Huminto siya.

“Ngayon pa lang nagsisimula.”

Hindi na lumingon si Luciana.

Marahas nitong isinara ang p***o.

BANG!

Nayanig ang buong penthouse.

Nanatiling nakatitig si Adrian sa nakasarang p***o.

Pagkatapos ay hinaplos niya ang pisnging sinampal.

Unti-unting gumuhit ang isang mapanganib na ngiti sa kanyang labi.

Dinampot niya ang cellphone at mabilis na tinawagan ang kanyang personal assistant.

Hindi nagtagal ay sumagot ang kabilang linya.

“Good morning, sir.”

“Marco.”

“Yes, sir.”

“May ipapahanap ako.”

“Sino po?”

“Send ko sayo ang copy ng CCTV”

Tahimik ang kabilang linya.

“Hanapin mo siya at dalhin sa akin”

“Yes, Sir.” sagot ni Marco

Napangiti si Adrian matapos ibaba ang tawag.

Alam na niya ang susunod niyang gagawin.

Isa-isang nabuo sa isip niya ang plano kung paano makakaganti sa kanyang madrasta. Sa pagkakataong ito, sisiguraduhin niyang pagbabayaran nito ang lahat ng ginawa sa kanya.