LOGINNapuno ng katahimikan ang buong penthouse habang abala si Adrian sa pagbabasa ng ilang mahahalagang dokumento sa kanyang silid. Mula sa malalawak na salamin ng penthouse ay tanaw ang kumikislap na ilaw ng buong lungsod. Wala ni isa sa mga taong naroon ang naghinalang ilang segundo na lamang ay mababago ang lahat.
Biglang— Bang! Bang! Bang! Sunod-sunod na malalakas na putok ang nagpayanig sa katahimikan. Kasabay noon ay sumabog ang malaking salamin ng master’s bedroom. Kumalat sa buong silid ang nagliliparang piraso ng kristal na kumikislap sa ilalim ng ilaw. Napaatras si Adrian dahil sa gulat. Nawalan siya ng balanse at bumagsak sa gilid ng kama habang napapahawak sa kanyang kaliwang balikat. Unti-unting nabahiran ng dugo ang puting polo na kanyang suot. Tumunog ang emergency alarm ng penthouse. Nagsimulang mag-ilaw ang pulang emergency lights sa bawat hallway. “Security breach!” “Protect Mr. Cervantes!” Parang nagising ang buong gusali. Mabilis na nagsitakbuhan ang mga armadong bodyguard mula sa iba’t ibang palapag. Ang ilan ay agad na tumungo sa silid ni Adrian habang ang iba naman ay sinigurong ligtas ang buong penthouse. Isang grupo ang agad na pumuwesto sa harap ng pintuan upang pigilan ang sinumang maaaring pumasok. May ilan ding sumugod sa rooftop at sa mga katabing gusali upang alamin kung saan nanggaling ang pag-atake. Samantala, mabilis na dumating si Marco matapos marinig ang ingay. “Sir Adrian!” Pagpasok niya sa kwarto ay halos hindi siya makapaniwala sa kanyang nakita. Basag ang buong salamin. Nagkalat ang mga tipak nito sa sahig. At si Adrian… Nakahandusay sa gilid ng kama habang pilit na nananatiling gising. Kasunod ni Marco si Eliana. May dala pa sana siyang tray ng kape, ngunit nang makita niya ang duguang balikat ni Adrian ay nabitawan niya ito. Nagkalat ang mga basag na tasa sa marmol na sahig. “Adrian!” Nagmamadali siyang lumapit dito. Nanginig ang kanyang mga kamay habang lumuluhang hinawakan ang mukha ng binata. “Huwag kang magsalita… pakiusap…” Piliting ngumiti si Adrian kahit hirap na hirap na siyang igalaw ang katawan. “Ayos lang ako…” “Hindi!” umiiyak na sigaw ni Eliana. “Hindi ka ayos!” Hindi na niya napigilan ang pagpatak ng kanyang mga luha. Sa unang pagkakataon ay nakita ni Marco kung gaano kalalim ang pagmamalasakit ni Eliana kay Adrian kahit hindi pa sila magkakilala ng lubosan. Mabilis niyang ibinalik ang kanyang atensyon sa sitwasyon. “Lahat ng security!” “Hanapin n’yo kung saan galing ang location ng sniper!” “Seal the entire building!” “Nobody leaves!” Agad na kumilos ang lahat. Sinuyod nila ang rooftop. Pinuntahan ang bawat emergency exit. Sinuri ang mga katabing gusali. Inisa-isa ang CCTV footage. Ngunit makalipas ang ilang minuto… Isa-isang bumalik ang mga tauhan. “Negative, Sir.” “Wala kaming nakita.” “Malinis ang rooftop.” “Walang bakas.” Napapikit si Marco. Parang naglaho ang taong responsable. May kung anong bumigat sa kanyang dibdib. Hindi ito ordinaryong pag-atake. May isang taong matagal nang nagplano nito. “Hindi pa tayo ligtas,” mahina niyang sabi. Samantala, unti-unting nanghihina si Adrian. Napansin iyon ni Eliana. “Marco… kailangan na natin siyang dalhin sa hospital.” Agad itong tumango. “Prepare the vehicle!” Ilang sandali lamang ay dumating ang medical team ng Cervantes Group. Maingat nilang inalalayan si Adrian palabas ng silid habang napapalibutan ng mga bodyguard. Sa bawat hakbang ay mahigpit na nakahawak si Eliana sa kanyang kamay. “Huwag kang bibitaw,” mahina niyang bulong. Saglit siyang tiningnan ni Adrian. Kahit nanghihina ay pilit siyang ngumiti. “Hindi pa ako susuko.” Mabilis na isinakay si Adrian sa armored SUV. Kasama niyang sumakay sina Marco at Eliana. Habang binabaybay ng convoy ang madilim na kalsada, walang tigil ang paglingon ni Eliana sa bintana. Pakiramdam niya ay may mga matang nakatingin pa rin sa kanila. Parang anumang sandali ay maaari na namang may mangyari. Pagdating sa pribadong clinic ay agad na isinugod si Adrian sa treatment room. Nanatili sa labas sina Marco at Eliana. Hindi mapakali si Eliana. Paulit-ulit siyang nagdarasal habang nanginginig ang kanyang mga kamay. Tahimik namang nakasandal si Marco sa pader, ngunit halata sa kanyang mukha ang matinding pag-aalala. Lumipas ang halos isang oras. Sa wakas ay bumukas ang p***o ng treatment room. Lumabas ang doktor habang inaalis ang kanyang face mask. Agad na lumapit si Marco. “Dok… kumusta na po ang kalagayan ni Sir Adrian?” Huminga nang malalim ang doktor bago ngumiti nang bahagya. “Sa awa ng Diyos, ligtas na siya.” Parehong napabuntong-hininga sina Marco at Eliana. “Hindi naman malubha ang tinamong sugat sa kanyang kaliwang balikat. Naitigil na ang pagdurugo at wala namang napinsalang mahahalagang bahagi ng katawan.” Napaluha si Eliana sa sobrang ginhawang naramdaman. “Salamat po, Dok…” “Pero kailangan pa rin niyang magpahinga nang mabuti,” dagdag ng doktor. “Hindi muna siya maaaring ma-stress sa mga susunod na araw.” Tumango si Marco. “Maraming salamat, Dok.” Habang papasok na sana sila sa silid ni Adrian, biglang nag-ring ang cellphone ni Marco. May bagong balita. “Bukas na bukas ay may gaganaping birthday party sa Cervantes Mansion.” Nagulat si Eliana. “Sa lagay niyang iyon?” Tahimik na ngumiti si Marco. “Kapag si Sir Adrian ang nagdesisyon… mahirap siyang pigilan.” Kinabukasan… Isang engrandeng charity gala ang dinaluhan ng pinakamayayamang personalidad sa bansa. Isa-isang dumarating ang mga negosyante, artista, at media. Ngunit biglang natahimik ang buong venue nang bumukas ang pangunahing p***o. Pumasok si Adrian, suot ang isang eleganteng itim na tuxedo. Bagama’t may bahagyang bakas pa ng kanyang pinsala, nananatili pa rin ang kanyang matikas na tindig. Ngunit hindi siya nag-iisa. Magkahawak sila ng kamay ni Eliana. Nang makita iyon ng lahat ay nagsimulang magbulungan ang mga bisita. “Siya ba ang girlfriend ni Adrian?” “Iyon ba ang babaeng matagal nang tinatago ng Cervantes heir?” Habang papalapit sila sa gitna ng ballroom, isang pamilyar na mukha ang napatigil sa kanyang kinatatayuan. Si Luciana. Nanlaki ang kanyang mga mata. Halos mabitawan niya ang hawak na wine glass. “Hindi…” Mahina niyang bulong. “Hindi maaaring mangyari ito…” Hindi siya makapaniwalang ang kanyang anak ay bihag ng kanyang anak-anakan. Ay ngayo’y magkahawak-kamay na kasama ni Adrian. At sa harap ng buong lipunan… Ipinakilala bilang kanyang girlfriend.Pagkatapos ng kasal namin ni Eliana, labis ang saya na nararamdaman ko. Finally, after everything we had been through, sa simbahan din ang tuloy ng napakahaba naming prusisyon. Hindi ko pa rin lubos maisip na asawa ko na siya. After all the heartbreak, misunderstandings, separation, and countless moments when I thought I was going to lose her, finally, I could call her my wife without hesitation. Habang nakatingin ako sa kanya matapos ang ceremony, hindi ko mapigilang ngumiti. She was standing beside me in her beautiful wedding dress, holding her bouquet while looking at me with the same smile that had always made my heart feel lighter.Hinawakan ko ang kamay niya at marahan itong pinisil. “Mrs. Cervantes,” bulong ko habang nakangiti. Napatawa siya at tumingin sa akin. “Finally, husband.” Hindi ko napigilang tumawa. “Do you know how long I’ve been waiting to hear you call me that?” tanong ko. “Ang tagal?” sagot niya habang natatawa. “It's too long,” sabi ko, dahilan para lalo siyang tu
Pagdating ko sa Cervantes Mansion, halos hindi ko maramdaman ang sarili kong katawan. Parang awtomatikong gumagalaw lamang ang mga paa ko habang pumapasok ako sa loob ng mansion.Everything felt strangely quiet despite the number of people inside. Maraming bisita ang dumalo sa lamay ni Adrian. May mga taong nakaupo sa magkabilang gilid ng malaking sala, habang may ilang tahimik na nag-uusap. Sa paligid, nakita ko ang napakaraming bulaklak na nakapalibot sa isang malaking larawan ni Adrian. May mga kandilang nakasindi, at ang malamlam na ilaw ng mga ito ay lalong nagbigay ng malungkot na atmosphere sa buong lugar.Huminga ako nang malalim habang pilit kong pinipigilan ang sarili kong tuluyang bumagsak. My heart was already shattered. Hindi ko alam kung paano ko haharapin ang sandaling iyon. Ilang minuto lamang ang nakalipas, umaasa pa akong makikita ko si Adrian sa hospital bed, kahit wala siyang malay. Pero ngayon, sinabi sa akin ni Marco na wala na siya. At sa isip ko, isang bagay la
Eliana’s POVIsang buwan na ang lumipas mula nang ma-coma si Adrian, pero hanggang ngayon, hindi pa rin siya nagigising. Every day, I still went to the hospital and sat beside his bed, hoping that somehow, today would be the day he would finally open his eyes. Minsan, kinakausap ko siya tungkol sa mga simpleng bagay. Sinasabi ko kung ano ang kinain ko, kung sino ang dumalaw sa kanya, at kung gaano ko siya nami-miss. Kahit hindi siya sumasagot, patuloy pa rin akong nagsasalita. I wanted him to hear my voice. I wanted him to know that I was still there, waiting for him.Sa loob ng isang buwan, unti-unti ring naging maayos ang lahat sa pamilya namin. Hindi man nawala ang lahat ng problema, at least hindi na kami nabubuhay sa gitna ng galit, takot, at pagtatago. Si Donna naman ay pinagbayaran na ang kasalanan niya at nanatili sa bilangguan. Hindi naging madali para sa akin ang tanggapin ang lahat ng ginawa niya. She had tried to hurt me, and there were moments when I wondered if I could e
Eliana’s POVPagdating namin sa hospital, agad na bumukas ang pinto ng ambulansya. Mabilis na sinalubong ng mga doktor at nurses si Adrian at agad siyang inilipat mula sa stretcher papunta sa emergency bed. “Male patient, serious head injury,” narinig kong sabi ng isang paramedic habang mabilis silang naglalakad papunta sa ER. Sinubukan kong sumunod, pero hinarangan ako ng isang nurse. “Ma’am, you need to wait outside.” Napahinto ako at napatitig kay Adrian habang unti-unti siyang inilalayo sa akin.Nang tuluyang magsara ang pinto ng ER, parang nawala ang lakas ng katawan ko. Napahawak ako sa dibdib ko habang pilit na humihinga. My heart was beating so fast, and I couldn’t stop my hands from shaking. Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko. Hindi ko alam kung paano ko haharapin ang posibilidad na baka may mangyari sa kanya. “Please…” bulong ko habang nakatingin sa saradong pinto. “Oh God…Please save him.” Tumulo ang mga luha ko. I tried to wipe them away, but more tears kept falling. Hi
Eliana’s POVPalabas na ako ng parking lot matapos ang meeting sa Cervantes Group. Mabigat pa rin ang isip ko dahil sa mga nangyari sa meeting, pero kahit papaano, I felt relieved that everything had finally been settled. Hawak ko ang bag ko habang naglalakad papunta sa kotse ko, and I was already thinking about what I needed to do next. Kailangan kong bumalik sa R.A. Group at ayusin ang ilang documents na kailangan kong pirmahan. Wala akong ideya na sa ilang segundo, magbabago ang lahat.Nang malapit na ako sa sasakyan ko, bigla kong narinig ang malakas na ugong ng isang makina. Napalingon ako at doon ko nakita ang isang sasakyan na mabilis na bumabagtas sa direksyon ko. Nanlaki ang mga mata ko. For a moment, parang hindi gumana ang utak ko. Hindi ko maintindihan kung bakit diretso sa akin ang sasakyan. “What the hell?” bulong ko habang napaatras ng isang hakbang. Pero mabilis ito. Sobrang bilis. And I suddenly realized that the car was going to hit me.“Wait…”Sinubukan kong kumilos
Donna’s POVNanginginig ako sa galit habang pababa ng elevator papunta sa parking lot. Halos hindi ko na maramdaman ang bawat hakbang ko dahil sa sobrang inis. Paulit-ulit na umiikot sa isip ko ang nangyari sa board meeting. Si Eliana. Lahat ng iyon ay dahil sa kanya. Kung hindi siya nakialam, ako na sana ang susunod na CEO ng Cervantes Group. I had everything planned. Unti-unti ko nang nakuha ang suporta ng ilang shareholders, at alam kong malapit na akong makuha ang posisyon na matagal ko nang gusto. Pero dumating siya. Bigla siyang lumitaw na parang multo mula sa nakaraan at sinira ang lahat ng pinaghirapan ko. “Damn you, Eliana,” bulong ko habang mahigpit na nakakuyom ang mga kamao ko. Hindi ko matanggap na sa isang iglap, nawala ang lahat ng pagkakataong pinaghirapan kong makuha.Paglabas ko ng elevator, mabilis akong naglakad patungo sa sasakyan ko. Hindi ko na pinansin ang ilang empleyadong napalingon sa akin. I didn’t care anymore. Ang tanging nasa isip ko ay kung paano ko siy



![Just One Night [Tagalog]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)



