Chapter 4

Napuno ng katahimikan ang buong penthouse habang abala si Adrian sa pagbabasa ng ilang mahahalagang dokumento sa kanyang silid. Mula sa malalawak na salamin ng penthouse ay tanaw ang kumikislap na ilaw ng buong lungsod. Wala ni isa sa mga taong naroon ang naghinalang ilang segundo na lamang ay mababago ang lahat.

Biglang—

Bang! Bang! Bang!

Sunod-sunod na malalakas na putok ang nagpayanig sa katahimikan.

Kasabay noon ay sumabog ang malaking salamin ng master’s bedroom. Kumalat sa buong silid ang nagliliparang piraso ng kristal na kumikislap sa ilalim ng ilaw.

Napaatras si Adrian dahil sa gulat.

Nawalan siya ng balanse at bumagsak sa gilid ng kama habang napapahawak sa kanyang kaliwang balikat. Unti-unting nabahiran ng dugo ang puting polo na kanyang suot.

Tumunog ang emergency alarm ng penthouse.

Nagsimulang mag-ilaw ang pulang emergency lights sa bawat hallway.

“Security breach!”

“Protect Mr. Cervantes!”

Parang nagising ang buong gusali.

Mabilis na nagsitakbuhan ang mga armadong bodyguard mula sa iba’t ibang palapag. Ang ilan ay agad na tumungo sa silid ni Adrian habang ang iba naman ay sinigurong ligtas ang buong penthouse.

Isang grupo ang agad na pumuwesto sa harap ng pintuan upang pigilan ang sinumang maaaring pumasok.

May ilan ding sumugod sa rooftop at sa mga katabing gusali upang alamin kung saan nanggaling ang pag-atake.

Samantala, mabilis na dumating si Marco matapos marinig ang ingay.

“Sir Adrian!”

Pagpasok niya sa kwarto ay halos hindi siya makapaniwala sa kanyang nakita.

Basag ang buong salamin.

Nagkalat ang mga tipak nito sa sahig.

At si Adrian…

Nakahandusay sa gilid ng kama habang pilit na nananatiling gising.

Kasunod ni Marco si Eliana.

May dala pa sana siyang tray ng kape, ngunit nang makita niya ang duguang balikat ni Adrian ay nabitawan niya ito.

Nagkalat ang mga basag na tasa sa marmol na sahig.

“Adrian!”

Nagmamadali siyang lumapit dito.

Nanginig ang kanyang mga kamay habang lumuluhang hinawakan ang mukha ng binata.

“Huwag kang magsalita… pakiusap…”

Piliting ngumiti si Adrian kahit hirap na hirap na siyang igalaw ang katawan.

“Ayos lang ako…”

“Hindi!” umiiyak na sigaw ni Eliana. “Hindi ka ayos!”

Hindi na niya napigilan ang pagpatak ng kanyang mga luha.

Sa unang pagkakataon ay nakita ni Marco kung gaano kalalim ang pagmamalasakit ni Eliana kay Adrian kahit hindi pa sila magkakilala ng lubosan.

Mabilis niyang ibinalik ang kanyang atensyon sa sitwasyon.

“Lahat ng security!”

“Hanapin n’yo kung saan galing ang location ng sniper!”

“Seal the entire building!”

“Nobody leaves!”

Agad na kumilos ang lahat.

Sinuyod nila ang rooftop.

Pinuntahan ang bawat emergency exit.

Sinuri ang mga katabing gusali.

Inisa-isa ang CCTV footage.

Ngunit makalipas ang ilang minuto…

Isa-isang bumalik ang mga tauhan.

“Negative, Sir.”

“Wala kaming nakita.”

“Malinis ang rooftop.”

“Walang bakas.”

Napapikit si Marco.

Parang naglaho ang taong responsable.

May kung anong bumigat sa kanyang dibdib.

Hindi ito ordinaryong pag-atake.

May isang taong matagal nang nagplano nito.

“Hindi pa tayo ligtas,” mahina niyang sabi.

Samantala, unti-unting nanghihina si Adrian.

Napansin iyon ni Eliana.

“Marco… kailangan na natin siyang dalhin sa hospital.”

Agad itong tumango.

“Prepare the vehicle!”

Ilang sandali lamang ay dumating ang medical team ng Cervantes Group.

Maingat nilang inalalayan si Adrian palabas ng silid habang napapalibutan ng mga bodyguard.

Sa bawat hakbang ay mahigpit na nakahawak si Eliana sa kanyang kamay.

“Huwag kang bibitaw,” mahina niyang bulong.

Saglit siyang tiningnan ni Adrian.

Kahit nanghihina ay pilit siyang ngumiti.

“Hindi pa ako susuko.”

Mabilis na isinakay si Adrian sa armored SUV.

Kasama niyang sumakay sina Marco at Eliana.

Habang binabaybay ng convoy ang madilim na kalsada, walang tigil ang paglingon ni Eliana sa bintana.

Pakiramdam niya ay may mga matang nakatingin pa rin sa kanila.

Parang anumang sandali ay maaari na namang may mangyari.

Pagdating sa pribadong clinic ay agad na isinugod si Adrian sa treatment room.

Nanatili sa labas sina Marco at Eliana.

Hindi mapakali si Eliana.

Paulit-ulit siyang nagdarasal habang nanginginig ang kanyang mga kamay.

Tahimik namang nakasandal si Marco sa pader, ngunit halata sa kanyang mukha ang matinding pag-aalala.

Lumipas ang halos isang oras.

Sa wakas ay bumukas ang p***o ng treatment room.

Lumabas ang doktor habang inaalis ang kanyang face mask.

Agad na lumapit si Marco.

“Dok… kumusta na po ang kalagayan ni Sir Adrian?”

Huminga nang malalim ang doktor bago ngumiti nang bahagya.

“Sa awa ng Diyos, ligtas na siya.”

Parehong napabuntong-hininga sina Marco at Eliana.

“Hindi naman malubha ang tinamong sugat sa kanyang kaliwang balikat. Naitigil na ang pagdurugo at wala namang napinsalang mahahalagang bahagi ng katawan.”

Napaluha si Eliana sa sobrang ginhawang naramdaman.

“Salamat po, Dok…”

“Pero kailangan pa rin niyang magpahinga nang mabuti,” dagdag ng doktor. “Hindi muna siya maaaring ma-stress sa mga susunod na araw.”

Tumango si Marco.

“Maraming salamat, Dok.”

Habang papasok na sana sila sa silid ni Adrian, biglang nag-ring ang cellphone ni Marco.

May bagong balita.

“Bukas na bukas ay may gaganaping birthday party sa Cervantes Mansion.”

Nagulat si Eliana.

“Sa lagay niyang iyon?”

Tahimik na ngumiti si Marco.

“Kapag si Sir Adrian ang nagdesisyon… mahirap siyang pigilan.”

Kinabukasan…

Isang engrandeng charity gala ang dinaluhan ng pinakamayayamang personalidad sa bansa.

Isa-isang dumarating ang mga negosyante, artista, at media.

Ngunit biglang natahimik ang buong venue nang bumukas ang pangunahing p***o.

Pumasok si Adrian, suot ang isang eleganteng itim na tuxedo.

Bagama’t may bahagyang bakas pa ng kanyang pinsala, nananatili pa rin ang kanyang matikas na tindig.

Ngunit hindi siya nag-iisa.

Magkahawak sila ng kamay ni Eliana.

Nang makita iyon ng lahat ay nagsimulang magbulungan ang mga bisita.

“Siya ba ang girlfriend ni Adrian?”

“Iyon ba ang babaeng matagal nang tinatago ng Cervantes heir?”

Habang papalapit sila sa gitna ng ballroom, isang pamilyar na mukha ang napatigil sa kanyang kinatatayuan.

Si Luciana.

Nanlaki ang kanyang mga mata.

Halos mabitawan niya ang hawak na wine glass.

“Hindi…”

Mahina niyang bulong.

“Hindi maaaring mangyari ito…”

Hindi siya makapaniwalang ang kanyang anak ay bihag ng kanyang anak-anakan.

Ay ngayo’y magkahawak-kamay na kasama ni Adrian.

At sa harap ng buong lipunan…

Ipinakilala bilang kanyang girlfriend.