Chapter 1

“AHHH, f*ck!”

Napaungol sa sigaw si Eliana nang biglang ipinasok ni Mr.Cervantes ang kanyang sandata sa pagkababae nito. Nanginginig ang kanyang katawan habang pilit niyang itinulak ito ngunit ayaw tumigil ang binata sa pagbayo.

“Stop! Hindi ko na kaya!” hingal niyang sigaw.

Hindi ito ang inaasahan niya.

Hindi ganito. First time niyang makaranas na may gumalaw sa kanya na lalaki. Huminga siya nang malalim, ngunit nanginginig pa rin ang kanyang dibdib.

“Hindi ko na kaya…” mahina niyang sambit.

Ngunit ayaw pa rin tumigil ang lalaki mas lalo nitong idiniin ipasok ang kanyang sandata. Halos mangiyak-ngiyak si Eliana sa sakit at hapdi. Sobrang lapad at haba kase nito.

Kanina lamang, magkaiba ang mundo nina Eliana at Adrian.

Hindi nila kilala ang isa’t isa. Wala silang kahit anong koneksyon, at lalong wala silang dahilan para magtagpo.

Pero minsan, may mga gabing hindi mo kailangang planuhin para tuluyang magbago ang buhay mo.

Para kay Eliana, ang gabing iyon ay nagsimula sa isang simpleng pagtatangka na takasan ang realidad.

Pumasok si Eliana sa isang bar kahit hindi naman talaga siya mahilig uminom. Kailangan lang niyang makatakas kahit ilang oras mula sa problema.

Nasa ospital ang kanyang ama at kailangan nitong maoperahan agad. Ilang araw na lang ang natitira para makumpleto nila ang bayad, pero halos wala na silang pera.

Tahimik siyang nakaupo sa isang sulok habang hawak ang cocktail na ilang minuto na niyang hindi ginagalaw.

“Anong gagawin ko, Pa?” bulong niya. “Hindi kita iiwan. Hahanap ako ng paraan.”

Pinilit niyang huwag umiyak.

“Mag-isa ka?”

Napatingala siya.

Isang lalaki ang nakatayo sa harap niya. Matangkad, maayos ang suot, gwapo at halatang sanay makuha ang gusto niya. Hindi man ito nakangiti, parang suplado ay kapansin-pansin ang kumpiyansa sa kilos nito.

“Oo,” sagot ni Eliana.

“Pwede bang makisama?”

Nagkibit-balikat siya. “Sure.”

Umupo ang lalaki sa tapat niya.

“Adrian Cervantes nga pala.”

“I’m Eliana.” sagot ng dalaga.

Sandaling nagkatinginan ang dalawa.

“May problema ka?” tanong ni Adrian.

“Wala.”

“Hindi mukhang wala.”

Napabuntong-hininga si Eliana. Wala siyang gana makipag-usap, pero hindi rin niya alam kung bakit bigla niyang naramdaman na gusto niyang magsabi ng kahit kaunti.

“May sakit ang father ko.”

“Ahhh, Anong sakit?”

“Kailangan niya ng maagang operasyon pero wala kaming pera.”

“Magkano ba ang kailangan mo?”

Napakunot ang noo ni Eliana.

Tinitigan siya ni Adrian nang ilang segundo bago nagsalita.

“Matutulungan kita.”

Napatawa nang bahagya si Eliana, pero walang saya sa mukha niya.

“Hindi mo nga ako kilala.”

“Alam ko.”

“Kung gano’n, bakit mo ako tutulungan?”

“Babayaran ko ang operasyon ng ama mo.”

Natigilan siya.

“Anong kapalit?”

Diretsong tumingin si Adrian sa kanya.

“Syempre may kapalit.”

Nawala ang bahagyang ngiti sa labi ni Eliana.

“Ano?”

“Sumama ka sa akin.”

Nanlamig ang mukha niya.

“Saan?”

“Sa penthouse ko.”

“Bakit?”

“Pag-uusapan natin doon.”

Umiling agad si Eliana. “Hindi. Hindi ako basta sasama sa isang lalaking kakakilala ko lang.”

“Hindi kita pipilitin.”

Tumayo si Adrian.

“Kung ayaw mo, aalis na ako. Pero kung gusto mong iligtas ang ama mo, alam mong kailangan mo ng pera.”

Napatigil si Eliana.

Alam niyang tama ito.

Ilang segundo siyang nakatitig sa mesa bago tuluyang tumayo.

“Sige.”

Hindi na nagsalita si Adrian.

Sabay silang lumabas ng bar.

Makalipas ang ilang minuto, huminto ang kotse sa harap ng isang marangyang high-rise building. Pagpasok nila, agad na binati si Adrian ng mga staff.

“Good evening, Sir Adrian.”

Tumango lamang siya.

Napatingin si Eliana sa paligid. Maging ang lobby ay parang isang lugar na hindi niya kayang pasukin nang basta-basta.

Sumakay sila sa private elevator.

Walang ibang tao.

Tahimik ang buong biyahe hanggang sa bumukas ang elevator sa isang malawak na penthouse.

Napahinto si Eliana.

Malaking glass windows. Mamahaling furniture. Eleganteng interior. At sa labas, kumikislap ang buong lungsod.

Napatingin siya kay Adrian.

“Dito ka nakatira?”

“Yes.”

Napayuko siya.

Sa isang iglap, nakita niya kung gaano kalayo ang mundo nila.

Siya, isang babaeng nag-aalala kung saan kukuha ng pera para sa operasyon ng ama niya.

At si Adrian Cervantes, isang lalaking kayang bayaran ang lahat nang hindi kailangang mag-isip kung saan kukunin ang pera.

Lumapit si Adrian at humarap sa kanya.

“Welcome to my world.”

Dinala ni Adrian si Eliana sa sofa muna bago siya tuluyang inakay papunta sa kanyang kwarto. Tahimik lamang si Eliana habang sinusundan siya, pilit na kinakalimutan ang kaba sa dibdib. Alam niyang malaki ang desisyong ginagawa niya ngayong gabi, pero sa tuwing pumapasok sa isip niya ang kanyang ama na nasa ospital at nangangailangan ng operasyon, wala na siyang ibang maisip kundi ang paraan para makakuha ng pera. Sa loob ng silid, naupo siya sa gilid ng kama habang tahimik na nagmamasid sa paligid. Malinis ang puting kumot at may bahagyang amoy ng bagong labang tela na may halong pabango ni Adrian. Ilang segundo silang nagkatitigan bago marahang nagsalita si Adrian.

“Sigurado ka ba sa gagawin natin?”

Hindi agad sumagot si Eliana. Napayuko siya at huminga nang malalim. Alam niyang maaari pa siyang umatras, pero alam din niyang baka wala na siyang ibang pagkakataon para mailigtas ang kanyang ama. Sa huli, marahan siyang tumango.

“Oo.”

Hindi na nagtanong pa si Adrian. Bigla nyang hinalikan ang dalaga na parang gutom na gutom. Hinubad nya ang damit at bra nito saka dinilaan ang dede.

“Virgin ka” tanong nito

Namula si Eliana. Tumango ito “Oo”

“Akin ang unang ito.” bulong nito.

“Buong gabi,akin ka.”

At nang matapos ang kanilang pakikipagtalik, tahimik siyang nanatili sa tabi ni Adrian. Ilang sandali lamang ang lumipas bago ito tuluyang nakatulog. Napatingin si Eliana sa mukha ng lalaki at napansin niyang tila ibang tao ito habang natutulog. Wala ang malamig nitong tingin, wala ang tensyon sa mukha nito, at higit sa lahat, payapa ang paghinga nito. Para bang sa unang pagkakataon matapos ang napakahabang panahon, nakahanap ito ng tunay na pahinga.

Alas singko pa lamang ng umaga nang magising si Eliana. Bahagyang sumisilip ang maputlang sinag ng araw mula sa malalawak na bintana ng penthouse habang nananatiling tahimik ang buong silid. Dahan-dahan siyang bumangon mula sa kama at siniguradong hindi magising si Adrian. Lumingon siya sa lalaki at nakita niyang mahimbing pa rin itong natutulog. Sandali siyang natigilan habang pinagmamasdan ito, ngunit mabilis ding bumalik sa isip niya ang dahilan kung bakit kailangan niyang umalis. Kailangan niya ng pera para kay sa kanyang ama. Iyon lamang ang paulit-ulit na sinasabi ng isip niya.

Tahimik siyang lumapit sa maliit na mesa sa tabi ng kama kung saan nakapatong ang wallet ni Adrian. Ilang segundo siyang nag-alinlangan bago niya iyon kinuha. Nang buksan niya ang wallet, napalunok siya nang makita ang makapal na perang laman nito. Hindi niya gustong magnakaw, pero sa sandaling maalala niya ang ama niyang naghihintay sa ospital, tila nawawala ang lahat ng kanyang pag-aalinlangan. Kumuha siya ng halagang sa tingin niya ay makakatulong sa pagpapagamot ng kanyang ama.

“Pasensya ka na,” mahina niyang bulong.

Nang isasara na niya ang wallet, napansin niya ang isang mamahaling relo na nakapatong sa mesa. Tinitigan niya iyon nang ilang segundo. Alam niyang hindi niya dapat kunin, pero naisip niyang maaari niya itong isangla para madagdagan ang perang kailangan niya. Muli siyang nag-atubili bago tuluyang kinuha ang relo at inilagay sa kanyang bag. Pagkatapos ay huminga siya nang malalim at mabilis na inayos ang sarili. Gusto na niyang umalis bago pa tuluyang magising si Adrian.

Maingat siyang naglakad patungo sa p***o, pilit na hindi gumagawa ng ingay. Hawak niya ang strap ng kanyang bag habang bawat hakbang ay sinasabayan ng kaba sa kanyang dibdib. Nang malapit na niyang mahawakan ang doorknob, bigla siyang nakaramdam ng kakaibang kilabot. Para bang may nakatingin sa kanya. Nanigas ang buong katawan niya bago dahan-dahan siyang lumingon.

Nakadilat na si Adrian.

Nakatitig ito sa kanya mula sa kama, gising na gising at seryoso ang ekspresyon. Hindi gumagalaw ang lalaki, ngunit sapat na ang tingin nito para maramdaman ni Eliana na nahuli siya. Biglang bumilis ang tibok ng puso niya. Mahigpit niyang hinawakan ang strap ng kanyang bag habang pilit hinahanap sa isip ang tamang sasabihin. Ilang segundo silang nagkatitigan bago tuluyang nagsalita si Adrian.

“Saan ka pupunta?”