MasukThe more comments, the more na po ang ating updateee
Halos hindi siya makapagsalita nang bigla nitong makita ang pamilyar na kwintas, kwintas na akala niya ay hindi na niya makikita.Naiiyak nanaman siyang tinignan si Paul at saka muling tinignan sa hawak nito, ramdam ang kabog ng dibdib niya and all she want is to get it from him dahil una pa lang naman ay pagmamay ari niya yun.“N-Nasayo pa yan?” Hindi makapaniwalang tanong ni Dia dahil pitong taon na ang nakalipas, but his first gift to her was still there.Binalik niya yun noon, pero hindi niya talaga naisip na makikita pa niya ito. Ramdam niya ang init at lambing sa bawat kilos ni Paul, bawat galaw ng kamay nito, bawat tingin na ibinibigay sa kanya ay punong-puno ng pagmamahal at alaala ng nakaraan.“Hmmm. Huwag mo na ibalik sa akin ‘to,” he said gently and removed the lock bago ipwesto ang sarili sa likod ni Dia para mailagay yun. “Don’t fvcking remove this again,” mariing sambit, pero nandoon pa rin ang pag-iingat ni Paul. Halos nanginginig si Dia sa sobrang saya at emosyon.She
Now, Paul looks like he is really frustrated, nagtatampo at halos magdugtong na ang kanyang kilay sa iritasyon.Pero sa likod ng frustration, ramdam ni Dia ang pagmamahal at concern na hindi niya maitatanggi. Every line of his expression spoke of care, of a desire to protect, of an emotion too deep for words. She felt the warmth of his body, the nearness of his presence, and it made her chest tighten with a mixture of excitement and comfort.“Hindi ko siya sasagutin,” malambing nang sambit ni Dia na siyang ikinatigil saglit ni Paul. Halos makita sa mga mata ni Paul ang pagkatigil lalo na at ramdam rin niya ang lambing sa tinig ng babae. The soft tone, the gentle lilt in her voice, made his frustration soften just a bit. She leaned slightly closer, feeling the tension.“Thali said—”“Sino paniniwalaan mo? Si Ate o ako?” Taas na ang kilay na tanong ni Dia, na siyang ikinanguso ni Paul, na kahit pinapakita nito na galit ay parang biglang tumiklop sa tanong ni Dia.Ramdam ni Dia ang saya
“Pag-usapan natin ang lalake mo,” pag-uulit pa ni Paul kaya naman napasimangot na si Dia at gusto na lang umirap bigla.Ramdam niya ang tensyon sa paligid nila, pero hindi niya kayang pigilan ang sarili sa pagkakaroon ng ngiti sa kanto ng labi niya. She couldn’t help but let a small smile tug at her lips, feeling a mix of amusement and warmth as she looked at him.The familiar pull of his gaze made her heart flutter, reminding her just how much she had missed moments like this.“Wala akong lalake—-” She tried saying, pero hindi niya natapos dahil sa agad na pagsabat ni Paul.“Kaya pala nakipagkita ka sa kanya kagabi.” He said, busangot na ang mukha, each word sharp but layered with concern. Ramdam ni Dia ang pag-iingat niya kahit na halata ang galit, and it made her chest soften.Natawa ulit si Dia ng mahina, a soft laugh that came out more from nerves than amusement.“Oo, pero hindi ko ng siya lalake—”“You don’t know how I fvcking tried my best not to go and pull you away from that
Ang tingin niya kay Paul ay puno ng halo-halong damdamin...galit, pangungulila, at pagmamahal na matagal nang pinigilan. Ramdam niya kung paano kumakaba ang dibdib niya sa bawat sandali, habang ang init ng katawan ni Paul ay nagbabalot sa kanya, nagbibigay ng comfort at kasabay ng tensyon na lumalabas sa bawat salita.“And now you are smiling?! Anong nakakatawa—-” Hindi natuloy ni Dia ang sasabihin nang halikan siya ni Paul ng mariin at malalim, saka pinahiga.Ngayon ay umibabaw na si Paul, at ang bawat galaw niya ay puno ng pangangalaga at lambing, while the kiss was overflowing with emotions he had held in for so long.Without any warning, without restraint, it was as if every suppressed sigh and hidden feeling had been poured into that kiss, every ounce of longing and passion finally released.After that kissed, Paul looked at Dia again, eyes searching hers for any hint of doubt, kahit ang pinakamaliit na pag-aalinlangan.Si Dia naman ay nakahiga, hinihingal galing sa paghalik at h
She even didn’t know how to explain everything she felt. Halo-halo ang emosyon niya, tuwa, ginhawa, pangungulila, at takot na baka panandalian lang ang lahat. But one thing is for sure, masaya siya at namimiss niya lahat ng ito, bawat sandaling magkasama sila, bawat tingin, bawat hawak na matagal niyang ipinagkait sa sarili.Dia also missed these feelings. Yung feeling na gigising siya sa tabi ni Paul, na pagmulat pa lang ng mata ay may makikita siyang pamilyar na mukha.Yung pakiramdam na kahit hindi pa siya nagsasalita ay naiintindihan na siya, na sapat na ang isang tingin para malaman kung ano ang nasa isip at puso niya.Sinubukan ni Dia na huwag maging emosyonal habang dinadama ang pakiramdam na subra niyang na-miss, pakiramdam na gustong-gusto niyang maramdaman ulit. Pinilit niyang huminga nang malalim, pinilit niyang maging matatag. But then, she felt her eyes watered, unti-unting lumalabo ang paningin niya.Hindi niya mapigilan ang biglang pag-ipon ng luha, parang may bumabalik
“Stop staring at me,” Dia groaning while saying that at pilit na tinatago ang buong mukha sa kumot at unan, but Paul just chuckle. Kahit ilang beses pa niyang ibaling ang mukha sa unan, ramdam pa rin niya ang presensya ni Paul, ang init ng katawan nito at ang tahimik pero mapangahas na titig.What happened last night was too much for Dia, masyado na siyang masaya kagabi at ngayon? Mas lalo pa siyang nagiging masaya dahil sa nagising siyang ansa tabi niya si Paul.Nagising siya na nasa tabi niya si Paul, nakaunan siya sa braso nito at nakatitig si Paul sa kanya."Para kang tanga!" Kunwari ay iritas na lang na sambit ni Dia, kahit sa totoo lang ay mas nangingibabaw ang kaba at kiliti sa dibdib niya kaysa sa inis. Pilit niyang pinapanatili ang arte niyang pagsusungit, kahit unti-unti na malayong malayo roon ang nararamdaman niya.'Sige pa, tumitig ka pa,' sa isip pa ni Dia dahil gusto niyang sa kanya lang ganito si Paul.Hindi naman siya mahiyain, God knows that she is not that shy type,







