ตอนที่ 8 Sweet Macaron

เช้าวันถัดมา ภายในห้อง Bakery Kitchen ชาลิสาอยู่ในชุดเชฟสีขาวสะอาดสะอ้าน ยืนอยู่กลางห้องครัวที่กว้างขวาง เธอกวาดตามองเครื่องมืออันทันสมัยที่เรียงรายอยู่ราวกับกำลังสำรวจสมรภูมิใหม่

“สวัสดีครับเชฟแยม” เชฟนนท์เดินเข้ามาทักทายด้วยรอยยิ้มสดใส “วันนี้เชฟมีแผนจะเริ่มทำอะไรก่อนดีครับ”

ชาลิสายิ้มตอบ “วันนี้แยมขอทำความคุ้นเคยกับครัวและอุปกรณ์ก่อนดีกว่าค่ะ แล้วค่อยมาลองปรับสูตรเมนูหลักๆ ที่จะใช้ในไลน์บุฟเฟต์และ Afternoon Tea กัน”

การเริ่มต้นวันแรกไม่ใช่เรื่องง่าย แม้ชาลิสาจะคุ้นเคยกับการทำขนมมาทั้งชีวิต แต่ขนาดของครัวที่ใหญ่โตกว่าร้านของเธอหลายเท่า หรือการจัดการสต็อกวัตถุดิบปริมาณมหาศาล ล้วนเป็นความท้าทายใหม่ๆ ที่ต้องเรียนรู้

เธอใช้เวลาช่วงเช้าไปกับการเดินสำรวจทุกซอกทุกมุมของครัว ถามไถ่ระบบการทำงานจากเชฟนนท์ และทำความรู้จักกับทีมเชฟคนอื่นๆ

“เชฟแยมดูใส่ใจรายละเอียดทุกอย่างเลยนะครับ” เชฟนนท์เอ่ยขึ้นเมื่อเห็นชาลิสาจดบันทึกยิบย่อยลงในสมุดคู่ใจของเธอ

“แน่นอนสิคะ ทุกรายละเอียดมีความสำคัญกับรสชาติขนม” ชาลิสาตอบยิ้มๆ ดวงตาของเธอเป็นประกาย “เราต้องมั่นใจว่าทุกขั้นตอนจะออกมาสมบูรณ์แบบที่สุด”

…

ช่วงบ่าย ชาลิสาเริ่มลงมือทดลองทำเมนูมาการง สูตรซิกเนเจอร์ของเธอ เพื่อทดสอบประสิทธิภาพของอุปกรณ์และวัตถุดิบของโรงแรม พีรณัฐที่อ้างว่ามาตรวจงาน ก็แวะเวียนมาที่ Bakery Kitchen บ่อยเป็นพิเศษ

เขาไม่ได้เข้ามาขัดจังหวะ แต่ยืนสังเกตการณ์อยู่ห่างๆ มองดูชาลิสาที่คล่องแคล่วในการตีเมอแรงก์ ร่อนผงอัลมอนด์ และบีบมาการงลงบนแผ่นรองอบด้วยความชื่นชม แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเอ็นดูและความภูมิใจที่เห็นเธออยู่ท่ามกลางสิ่งที่เธอรัก

พีรณัฐไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่าแอบมองเธออยู่นานเท่าไร จนเมื่อมาการงอบเสร็จ กลิ่นหอมหวานก็ลอยฟุ้งไปทั่วครัว เขาเลยเดินเข้ามาใกล้ “หอมจังเลยครับคุณแยม”

ชาลิสาที่กำลังบีบครีมไส้มาการงอยู่หันมายิ้มให้เขา “เพิ่งทำเสร็จเลยค่ะ คุณพีลองชิมดูไหมคะ” เธอหยิบมาการองสีพาสเทลชิ้นหนึ่งยื่นให้เขา

พีรณัฐรับมาการงมา ก่อนจะกัดเข้าไปช้าๆ ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย

“เป็นยังไงบ้างคะ” ชาลิสาถามอย่างลุ้นๆ

“อร่อยมากครับ” พีรณัฐตอบด้วยน้ำเสียงจริงใจ แววตาเต็มไปด้วยความทึ่ง “ผิวด้านนอกกรอบนิดๆ หอมหวาน ครีมที่เปรี้ยวเล็กน้อยทำให้ขนมไม่หวานเลี่ยนเกินไป...ผมไม่เคยคิดว่ามาการงจะอร่อยขนาดนี้มาก่อนเลย”

ชาลิสายิ้มกว้างด้วยความดีใจ “ดีใจที่คุณพีชอบค่ะ นี่เป็นเมนูแรกๆ ที่แยมคิดขึ้นมาเลยนะคะ แยมลองอยู่นานเหมือนกันกว่าจะได้มาการงที่รสชาติถูกใจ”

“แสดงว่าขนมทุกชิ้นของคุณแยมมีความหมายกับคุณหมดเลยสินะครับ” พีรณัฐพูดพลางมองสบตาเธอ ดวงตาของเขาทอประกายวาววับ “โพรเจกต์นี้ก็เป็นโพรเจกต์แรกของผมเหมือนกัน คุณแยมเองก็มีความหมายกับผมมากครับ”

เขาไม่ได้แค่ชื่นชมขนม แต่กำลังสื่อถึงความรู้สึกที่เขามีต่อเธอ

“คุณพีจะหยอดเก่งเกินไปแล้วนะคะ” ชาลิสาพูดขึ้นยิ้มๆ เธอรู้สึกว่าใบของเธอร้อนผ่าว หัวใจของเธอเต้นแรงจนแทบจะระเบิดออกมา

…

ช่วงเย็น พีรณัฐก็เดินมาหาชาลิสาที่กำลังเก็บอุปกรณ์อยู่ในครัว

“ทำงานวันแรกเป็นยังไงบ้างครับ” พีรณัฐถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“ดีค่ะ มีเรื่องให้เรียนรู้เยอะเลย” ชาลิสาตอบยิ้มๆ “แล้วทุกคนก็น่ารักมากค่ะ”

“ผมดีใจที่ได้ยินแบบนั้นนะครับ” พีรณัฐเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้ม “เย็นนี้...คุณแยมพอจะว่างให้ผมเลี้ยงข้าวเย็นเพื่อฉลองการเริ่มงานใหม่ที่ Grand Lunara ไหมครับ”

ชาลิสาชะงักไปเล็กน้อย “เอ่อ...แยม”

“ถือว่าเป็นมื้อต้อนรับเพื่อนร่วมงานใหม่ก็ได้ครับ” พีรณัฐพูดยิ้มๆ พลางมองสบตาเธออย่างจริงใจ

ชาลิสาหัวเราะเบาๆ “ก็ได้ค่ะ”

…

มื้อค่ำนั้นเป็นไปอย่างเรียบง่ายแต่เต็มไปด้วยความอบอุ่น พีรณัฐพาชาลิสามาที่ร้านอาหารเล็กๆ ที่ไม่ได้หรูหรา แต่บรรยากาศเป็นกันเองและรสชาติอาหารอร่อยเลิศ ทั้งคู่พูดคุยกันถึงเรื่องราวทั่วไป เรื่องงาน เรื่องชีวิตประจำวัน พีรณัฐดูเหมือนจะพยายามทำความรู้จักชาลิสาให้มากขึ้น

“คุณแยมดูเป็นคนที่มีแพชชันในการทำขนมมากเลยนะครับ” พีรณัฐเอ่ยขึ้นขณะที่กำลังทานอาหาร “ผมเองก็สนใจเรื่องอาหารการกินมาตั้งแต่เด็ก...แต่ไม่เคยเจอใครที่รักในสิ่งที่ทำได้มากเท่าคุณเลย”

ชาลิสายิ้มเขินๆ “คุณพีก็ชมเกินไปค่ะ”

“ไม่ได้ชมเกินไปเลยครับ” พีรณัฐมองสบตาเธอ พลางยิ้มเล็กน้อย “ผมว่าคนที่มีแพชชันขนาดนี้ ต้องมีอะไรที่น่าสนใจอีกเยอะแน่ๆ...คุณแยมมีคนพิเศษที่คอยให้กำลังใจอยู่แล้วหรือเปล่าครับ” เขาถามอย่างอ้อมๆ พยายามสังเกตสีหน้าเธอ

คำถามนั้นทำให้ชาลิสาถึงกับสำลักน้ำเล็กน้อย ใบหน้าสวยขึ้นสีระเรื่อทันที เธอไม่คิดว่าเขาจะถามเธอเรื่องนี้

“เอ่อ...ยัง...ยังไม่มีค่ะ” ชาลิสาตอบเสียงแผ่ว พลางหลบสายตาไปทางอื่นด้วยความเขินอาย หัวใจของเธอเต้นรัวอย่างควบคุมไม่ได้

เมื่อได้ฟังคำตอบพีรณัฐก็ยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ แววตาของเขาเป็นประกาย

ในขณะที่บทสนทนากำลังราบรื่นและบรรยากาศกำลังเป็นใจ เสียงโทรศัพท์ของพีรณัฐก็ดังขึ้นขัดจังหวะ เขายิ้มเล็กน้อยเมื่อเห็นชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอก่อนจะกดรับสาย

“ว่าไงยัยพีช...อะไรนะ? เลิกดึกอีกแล้วเหรอ?” พีรณัฐคุยโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลและอ่อนโยน “แล้วกินอะไรหรือยัง อื้มๆ ได้เดี๋ยวพี่ไปรับ”

เขาคุยเสร็จก็วางสาย แล้วหันกลับมาที่มองชาลิสา “ขอโทษทีนะครับ พอดีน้องสาวผมโทรมา เขาทำกิจกรรมที่คณะเลิกดึกน่ะครับ เลยอยากให้ผมแวะไปรับ”

ชาลิสามองเขาแล้วยิ้มน้อยๆ ออกมา การได้เห็นพีรณัฐในมุมของพี่ชายที่แสนอบอุ่น ทำให้เขาดูมีเสน่ห์ขึ้นไปอีกเท่าตัว

“ไม่เป็นไรค่ะ” ชาลิสายิ้ม “คุณพีไปรับน้องเถอะค่ะ เดี๋ยวแยมกลับเองได้”

“ผมจะให้คุณแยมกลับเองได้ยังไงล่ะครับ เดี๋ยวผมไปส่งคุณก่อนแล้วค่อยไปรับน้องสาวผมกลับบ้าน” พีรณัฐพูดยิ้มๆ เขายังอยากใช้เวลาอยู่กับเธอให้นานอีกหน่อย

…

“คุณแยมชอบฟังเพลงแนวไหนเหรอครับ” พีรณัฐถามขึ้นขณะที่กำลังขับรถไปส่งชาลิสาที่คอนโดของเธอ

“จริงๆ แยมฟังได้ทุกแนวเลยค่ะ แต่นักร้องคนโปรดของแยมคือ Ed Sheeran ค่ะ”

“จริงเหรอครับ ผมก็ชอบ Ed Sheeran มาก เราชอบอะไรคล้ายๆ กันเลยนะเนี่ย” พีรณัฐอมยิ้มวันนี้เขาได้รู้เรื่องราวเกี่ยวกับชาลิสาหลายเรื่องและเขาก็มีความสุขมาก

จนมาถึงคอนโดของชาลิสา

“ขอบคุณนะคะที่มาส่ง คุณพีขับรถกลับบ้านดีๆ นะคะ” ชาลิสายิ้มน้อยๆ ก่อนจะเปิดประตูลงจากรถ

“ไว้พรุ่งนี้เจอกันที่โรงแรมนะครับ”

ชาลิสาพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะโบกมือให้เขาแล้วเดินเข้าไปในคอนโดของเธอ

พีรณัฐมองส่งเธอจนลับสายตา ก่อนจะขับรถออกไปรับน้องสาวของเขา…