Kabanata 2

Ang tanong ni Aslan ay parang asido na tumutunaw sa puso ni Kasumi. 

Gusto niyang matawa dahil ang ironic ng sinabi nito. Gusto niyang isigaw sa mukha ng lalaking 'to ang katotohanan.

‘Tanga ka ba Aslan?’

Naalala niya noon, sabi ng manghuhula, si Aslan ay magkakaroon ng anak na babae at magiging swerte ito sa buhay ng lalaki. Magiging smooth daw ang business nito at gagaan ang buhay.

Dahil mahal na mahal niya ang asawa niya noon, siya mismo ang naghanap ng paraan. Uminom siya ng kung anu-anong herbal medicine, kahit mapait at nakakasuka ay tiniis niya. Pati na ang mga side effects nito na kahit bawal sa kondisyon niya ang magbuntis ulit, sinugal niya ang buhay niya para mabigyan lang si Aslan ng isang babaeng anak. 

Pero anong napala niya? Iniwan siya nito at ipinagpalit. 

At ngayon, ang lakas ng loob nitong magtanong kung gaano kagaling ang lalaki niya?

Unti-unting kumirot ang dibdib niya pero hindi niya pinahalata. Tinitigan niya si Aslan ng malamig at walang ekspresyon. 

“Wala ka na doon Mr. Anderson," malamig na sagot niya sa lalaki. "Labas ka na rin sa personal life ko," patuloy pa niya.

Dumilim ang mukha ni Aslan, hindi sanay ang lalaki na sinasagot siya nang ganito ni Kasumi, dati kasi sunud-sunuran ito sa kanya.

"Kasumi," mariing sabi ng lalaki, “Concern lang naman ako sa’yo. Nanay ka pa rin ni Akiro kaya ayaw kong mapahamak ka.” 

Napangisi na lamang si Kasumi. Concern? Ngayon pa talaga?

"Wag ka nang mag-abala pa, Mr. Anderson," sarcastic niyang sagot sa lalaki. "Okay na okay ako. Buhay pa naman ako, 'di ba?"

Tatalikod na sana siya nang bigla siyang tinawag ni Aslan. “Kasumi.” 

Hinawakan ni Aslan ang braso niya’t tila pinipigilan siya. Ang mga mata nito ay nakapako sa mukha niya—yung mukhang mas lalong gumanda at kuminis matapos ang apat na taon.

“Huwag mong kalimutan, may anak ka pa rin sa akin. Paano mo nagawang iwan ang anak mong isa para lang sa anak mong ‘yan? Hindi ko alam na ganun ka pala kawalang puso.” 

Tinignan lang ni Kasumi si Aslan. Dati, isang tingin lang ng lalaki sa kanya, tiklop na agad siya. Pero ngayon? Wala na. 

"Bakit ako magpapaka-tanga na suyuin ang taong ayaw sa akin? Mas pipiliin ko na lang maging masaya sa piling ng mga taong mahal ako. Bakit ko ipagsisiksikan ang sarili ko sa inyo?"

Yumuko siya at binuhat si Kira, bigla namang nagbago ang boses niya. Kanina’y malamig ngayon ay naging malambing na. “Tara na, baby. Andyan na si Daddy para sunduin tayo. Pupunta tayo sa isang restaurant, hindi ba gusto mong pumunta roon? Mag-ce-celebrate tayo kasi nakahanap na si Mommy ng bagong trabaho.”

Naglakad siya palapapit kay Cohen na kanina pa naghihintay sa hallway. Agad na binuhat ni Cohen si Kira at umalis na kasama ni Kasumi. 

Nang makita ni Aslan kung gaano kasaya ang tatlong taong umalis sa harapan niya ay nakaramdam siya ng inis. Tinignan niya ang likod ni Kasumi habang naglalakad palayo kasama ang ibang lalaki. 

Humigpit ang hawak niya sa gilid ng kanyang pantalon. Hanggang sa lumabas ang mga ugat sa kamay niya dahil sa sobrang gigil. 

Paulit-ulit na umi-echo sa utak niya ang isang pangungusap noon. 

“Aslan, si Kasumi… May anak na sa ibang lalaki…”