Kabanata 3

Nakatayo lang si Aslan sa hallway hanggang sa unti-unting nawala ang pigura ng tatlong tao sa paningin niya. Ang principal na sakto namang napadaan doon ay masayang binati si Aslan. “Mr. Anderson, anong ginagawa niyo po rito? Napa-trouble na naman ba ang anak niyong si Akiro?” 

Tumango lang si Aslan at nagtanong, “Anong ginagawa rito ni Miss Kasumi Takahashi?” 

Nagulat ang principal dahil sa tanong niya ngunit sumagot naman agad. “Kilala niyo po si Miss Takahashi? Bagong guro siya rito sa paaralang ito, alam niyo bang marami ng awards ang natatanggap ng mga batang na-handle niya? At ang galing pa niyang magturo. Pinakiusapan ko nga siyang mag-take over sa klase kung saan nandoon ang anak niyo. For sure matutulungan niya si Akiro.” 

Nang marinig ang sinabi ng principal ay napakunot ang noo ni Aslan. Paanong ang genius na designer na si Kasumi ay napunta sa gantong paaralan at naging isa pang guro? 

Ang wedding dress na dinesign nito noong kabataan ay naibenta ng malaking halaga. Pagkatapos nitong maka-graduate para lang mabayaran ang kanyang naitulong sa babae ay tinalikuran nito ang pangarap at naging sekretarya pa niya. 

Isa sa mga pangarap ni Kasumi ay ang maging sikat na international designer sa buong mundo. Hindi niya ma-gets kung bakit kinalimutan nito yun at naging isang primary teacher na lang?

Agad niyang kinuha ang kanyang cellphone at tinawagan ang assistant niya. Nang sagutin nito ang tawag ay agad siyang nagsalita. “Paki-check nga kung anong nangyari kay Kasumi sa nagdaang taon.”

Hindi siya makapaniwala na ang isang taong obsessed na obsessed sa pangarap ay agad na kinalimutan yun. Nang maputol ang tawag ay nakipagkwentuhan muna siya sa principal at agad na pumasok sa classroom upang sundan ang kanyang anak na si Akiro. 

Nang makapasok siya sa loob ay nakita niya ang anak niyang nagmumukmok kung kaya’t nilapitan niya ito. “Ikaw pa ang may ganang magalit diyan? Ikaw na ilang beses na pinatawag ako para rito? 

Tumingin sa kanya si Akiro, “Ayaw mo na ba sa akin, Dad? Gusto mo na rin bang makasama ang piping—I mean ang batang yun?” 

Hinimas niya ang ulo ng kanyang anak. “Hindi ko naman siya anak bakit ko siya gugustuhin? Pero nanay mo pa rin si Mommy Kasumi mo, huwag mo sana siyang tratuhing ng ganun.” 

“Hindi, Dad. Hindi niya naman ako naging anak, ni hindi niya nga ako binisita man lang at kinamusta kung okay lang ba ako.” 

“Siya ang nagluwal sa’yo, don’t be so rude, okay?” sabi na lang ni Aslan. 

Si Akiro ay napanguso na lang at tumango. Kinuha nito ang bag at isinukbit na upang umuwi. Habang naglalakad kasabay ng kanyang ama, ang tanging nasa isip lang ng batang lalaki ay ang pigura ng kanyang ina at ang piping batang yun. 

“Ayaw kong makipag-share ng nanay sa piping batang yun. Nakakahiya kaya!” inosenteng bulong nito sa sarili. 

*** 

Sa kabilang banda, pilit na ngumiti si Kasumi habang papasok sa loob ng kotse kung saan naroon ang kanyang anak at si Cohen. 

“Sumi, huwag mong pilitin ang sarili mong ngumiti, alam ko namang pilit lang naman ‘yan,” sabi ni Cohen habang nakatingin sa kanya. 

Nang marinig yun ay napawi ang ngiti sa kanyang mukha. “Okay lang naman ako, Cohen. Naka-move on naman na at wait, masaya kaya ako ngayon! Meron na akong trabaho, sa wakas!” 

Tumingin si Cohen sa rearview mirror, puno ng lungkot ang mga mata ng lalaki. 

"Kung hindi lang na-injure ang kamay mo," bulong nito, "Isa ka na sanang sikat na designer ngayon. Hindi mo kailangang magtiyaga bilang isang primary teacher."

Napahawak si Kasumi sa kanang pulso niya, biglang nanginig ang kanyang kamay at bumalik ang alaala niya ng gabing 'yun. Hinding-hindi niya makakalimutan ang sakit ng pagkakaturok ng kutsilyo sa kamay niya. 

Gabi na noon at sinugod siya ng mga kalaban ni Aslan sa business world.

"Nasaan na ang project plan ni Aslan?! Ibigay mo o puputulin namin ‘yang kamay mo!" sabi ng isang lalaking hindi niya kilala. 

Kahit na sobrang sakit na ng kanyang kamay, itinikom pa rin niya ang bibig niya. Alam niyang kapag nagsalita siya, babagsak ang kumpanya ni Aslan. Mawawala ang tsansa nitong maging tagapagmana ng pamilyang Anderson. Alam din niya kung gaano kahalaga para sa lalaki ang proposal na yun kaya tiniis niya ang sakit.  

Hinayaan niyang tusukin ng kutsilyo ang kamay niya ng lalaki. Hinayaan niyang maputol ang ugat ng kamay na ginagamit niya sa pagguguhit. Para sa kanya, mas gugustuhin pa niyang mamatay kaysa ibunyag ang mga sikreto ng lalaki. Kaya naman kahit na sobrang sakit, tikom pa rin ang bibig niya. Wala siyang nilabas ni isang salita para ma-satisfy ang kalaban. 

Akala niya mamatay na siya oras na yun ngunit sa kabutihang palad, may taong dumaan at doon siya nakaligtas. Nang idinala siya sa ospital, nalaman niya na hindi na niya magagamit pa ang kamay niya. Hindi na rin siya makakapag-guhit pa ng mga disenyo at sa ganung kabilis lang, naglaho ang pangarap niya. 

Nang umuwi si Aslan mula sa business trip nito, medyo hilom na ang sugat niya. Nagtanong naman din ang lalaki ngunit sinabi niya na lang na galos lang yun at huwag mag-alala. Alam niya kasi na mag-aalala ito ngunit ang tanga lang niya para isipin yun noon.

Napaka-bobo niya dahil naniwala siyang mag-aalala si Aslan sa kanya. 

Ang lalaking yun, hindi man lang siya minahal. 

Ang akala niyang sacrifice for love... sacrifice for nothing pala. Isa lang pala siyang panakip-butas para sa babaeng mahal talaga nito.

Ngumiti nang mapait si Kasumi, kung sabagay tapos naman na yun. Nasa past na kung kaya’t move on na siya. Sabi nga past is past, ang mahalaga ngayon ay ang kanyang anak na babaeng si Kira.