ตอนที่ 7 หวั่นไหว

“เสร็จแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะที่มาอยู่เป็นเพื่อน”

เวลาผ่านไปประมาณครึ่งชั่วโมงงานที่เธอรับมาทำก็แล้วเสร็จ ข้าวหอมเอ่ยพลางเก็บกระดาษที่พี่สาวต่างมารดาจดข้อความให้พร้อมกับโทรศัพท์ที่ส่งอีเมลไปให้จันจิเรียบร้อยแล้วเข้ากระเป๋า

“งั้นเรากลับด้วยกันเลยนะ”

“ค่ะ”

หญิงสาวเห็นว่าเริ่มเย็นมากแล้ว ช่วงนี้เป็นเวลารถติด ทั้งนักศึกษาเลิกเรียน คนกลับจากที่ทำงาน และบางส่วนก็เริ่มออกมาจับจ่ายตลาดเพื่อหากับข้าวมื้อค่ำ เธอจึงตอบตกลงอาศัยรถของหนุ่มรุ่นพี่เพื่อเดินทางกลับอะพาร์ตเมนต์

ระหว่างพากันเดินไปขึ้นรถซึ่งจอดอยู่ลานกว้างด้านหลังตึกคณะ ทั้งสองคนก็พูดคุยกันเรื่องทั่วไปเพื่อไม่ให้บรรยากาศมันเงียบเกินไป รวมถึงเรื่องที่เขาชวนเธอไปกินข้าว แต่ทว่ายังรู้สึกแน่นท้องกับเค้กและน้ำปั่นจึงปฏิเสธไป เนื่องด้วยเกรงใจที่เขามานั่งเป็นเพื่อนและยังขับรถไปส่งที่พักด้วย

รถของนทีเคลื่อนตัวออกจากมหาวิทยาลัยไปพร้อมกับคนตัวเล็กที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับ กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ คละเคล้ากับแอร์เย็นสร้างความหอมภายในรถ ส่งผลให้มุมปากของเสือยิ้มยากเผยขึ้นเป็นระยะ

“ขอบคุณอีกครั้งนะคะ ทั้งเรื่องที่ไปอยู่เป็นเพื่อน แล้วก็มาส่งที่นี่”

“ไม่ต้องขอบคุณพี่หรอก จะให้มารับมาส่งทุกวันยังได้เลย”

“งั้นหนูขึ้นห้องก่อนนะคะ ขับรถดี ๆ นะ” เธอว่าพลางโบกมือไปมาด้วยรอยยิ้มหวานให้กับคนที่พยักหน้ารับรู้ โดยที่อีกฝ่ายก็ส่งยิ้มหล่อตอบกลับมา

ข้าวหอมเปิดประตูก้าวลงจากรถ ก่อนจะเดินเข้าไปในตึกสูงก็เหลียวกลับมามองรถของหนุ่มรุ่นพี่อีกครั้งด้วยก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายที่สั่นไหวเล็กน้อย เมื่อเห็นว่ารถของนทีเคลื่อนตัวออกไปแล้วจึงรีบขึ้นห้อง

ร่างเล็กหงายหลังล้มลงนอนบนเตียงที่ปูด้วยผ้าลายการ์ตูนโทนขาวฟ้าด้วยใบหน้าเอิบอิ่ม เธอสังเกตเห็นอยู่ตลอดว่าตอนนั่งอยู่คาเฟได้ถูกอีกฝ่ายจับจ้องด้วยสายตาที่พร้อมทำให้ใจละลาย ถ้าตอนนั้นไม่ได้เพ่งสมาธิไปที่งานของพี่สาว เธอคงแสดงท่าทางเขินอายที่แทบจะปกปิดไม่มิดออกมาอย่างแน่นอน

*****

“วันนั้นไม่ได้ไปดูหนัง วันนี้ต้องไปให้ได้นะ”

ขณะเดินออกจากตึกคณะอบเชยได้เอ่ยกับข้าวหอมหลังจากเรียนคาบบ่ายเสร็จ นี่ก็ผ่านมาหลายวันแล้วตั้งแต่ชวนกันครานั้น หวังว่าครั้งนี้เพื่อนจะไม่มีเหตุจำเป็นต้องปฏิเสธการชวนของเธออีก

“อื้อ ไปก็ไป”

“ไปด้วยสิ”

ข้าวหอมเอ่ยตอบไม่ทันขาดคำ ก็มีเสียงของคนคุ้นเคยดังขึ้นจากทางด้านหลัง ส่งผลให้อบเชยสะดุ้งโหยงเปล่งเสียงอุทานออกมาทันที เพราะเธอเป็นคนขี้ตกใจ

“ว้ายตาเถร”

“ตาเถรอะไรจะหล่อขนาดนี้”

นทีชมตัวเองอย่างไม่อายปาก ก่อนจะแทรกตัวมายืนอยู่ตรงหน้าสองสาวที่กำลังชวนกันไปดูหนังหลังเลิกเรียน ก็ได้เห็นใบหน้าหวานของคนที่อยากเจอชัดเจนขึ้น เธอกำลังระบายยิ้มอย่างน่ารักเป็นกันเองออกมา

“จะไปดูหนังกันเหรอ พี่ขอไปด้วยสิ เดี๋ยวพี่เลี้ยงเอง”

ใบหน้าของข้าวหอมหันไปทางเพื่อนเพื่อถามความเห็น ด้วยเกรงว่าอบเชยจะไม่สะดวก ทว่าเพื่อนของเธอกลับถามถึงอีกประเด็น

“เมื่อกี้พี่บอกจะเลี้ยงใช่ปะ งั้นโอเค” อยากใจป๋าดีนักอบเชยจึงไม่คัดค้าน

“เพื่อนอนุญาตแล้ว งั้นเราไปรถพี่นะ” นทีเอ่ยกับข้าวหอมอีกครั้ง หวังว่าเธอจะนั่งรถไปด้วยกัน

“ค่ะ”

ข้าวหอมตอบตกลง อบเชยก็รีบคว้าแขนของเธอเข้าไปกอดเกี่ยว ก่อนที่ทั้งสามคนจะเดินอ้อมไปทางด้านหลังตึกคณะเพื่อไปขึ้นรถของนที

เมื่อไปถึงห้างสรรพสินค้า อบเชยก็เกี่ยวเรียวแขนของเพื่อนสนิทอีกครั้งที่ก้าวลงจากรถเพื่อหวังจะแกล้งนทีเล่น เห็นอยากทำฟอร์มเป็นรุ่นพี่ไม่คิดอะไรดีนัก อย่างนั้นก็ปล่อยให้เดินตามและมีหน้าที่จ่ายเงินก็แล้วกัน

หลังจากซื้อบัตรเข้าชมภาพยนตร์และของกินเสร็จ ทั้งสามก็นั่งรอรอบที่จะเข้าชมตรงโซฟา เมื่อได้เวลาแล้วจึงพากันเข้าไปด้านใน แต่คราวนี้อบเชยจัดแจงเลือกที่นั่งด้านซ้าย ให้นทีนั่งด้านขวา ส่วนตรงกลางก็เป็นของเพื่อนรักอย่างข้าวหอม

หนุ่มหล่อกระตุกยิ้มอย่างพึงพอใจ นึกว่าจะโดนเพื่อนของเธอแกล้งกีดกันจนกระทั่งดูหนังจบเสียอีก

ผ่านไปสักพักข้าวหอมก็พลันตกใจกับหนุ่มรุ่นพี่ที่กำลังโน้มศีรษะมาทางเธอ ใจดวงน้อยส่งเสียงโครมครามแข่งกับเสียงพากย์ที่ดังออกมาจากลำโพง

นทีก้มดูดหลอดน้ำอัดลม และพอใบหน้าหล่อเงยขึ้นก็พบกับดวงตากลมโตที่มองเขาอย่างเป็นคำถาม

เขาจึงเลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้อีกนิดแล้วเอ่ยถาม “มีอะไรเหรอ”

“แก้วพี่อยู่ฝั่งนู้นค่ะ” มือเล็กชี้ไปที่แก้วน้ำซึ่งวางอยู่ตรงฝั่งขวามือของนที

“อ่อ โทษที พี่ลืมน่ะ งั้นพี่ออกไปซื้อให้ใหม่นะ”

“มะ ไม่เป็นไรค่ะ” ข้าวหอมตอบน้ำเสียงตะกุกตะกักเล็กน้อย

“แน่ใจว่าใช้หลอดเดียวกันได้” เขาถามย้ำอีกครั้ง ริมฝีปากเผยรอยยิ้มขึ้นเล็กน้อย สังเกตใบหน้าของอีกฝ่าย

“ค่ะ” ว่าพลางใจเต้นแรงตึกตัก รีบคว้าแก้วน้ำอัดลมขึ้นมาดูดราวกับคอแห้งขึ้นมากะทันหัน

ดวงตากลมโตเลิ่กลั่กเล็กน้อย รีบหันมองหน้าจอสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่ที่ฉายภาพอยู่ตรงหน้า พวงแก้มทั้งสองข้างนั้นร้อนผ่าวแม้ว่าอุณหภูมิในห้องโถงจะเย็นเฉียบก็ตาม

เธอกำลังรู้สึกว่าแย่แล้ว เริ่มไม่เป็นตัวของตัวเอง อัตราการเต้นของหัวใจผิดปกติ ภาพยนตร์ที่ดูอยู่ก็แทบไม่รู้เรื่อง

ทำยังไงดี ข้าวหอมพูดกับตัวเองในใจราวกับเก็บอาการไม่อยู่ และนั่นก็คือสิ่งที่หนุ่มหล่อข้างกายต้องการ ยิ่งเธอแสดงว่าเสียอาการมากเท่าไร ก็แปลว่าหวั่นไหวกับเขามากขึ้นเท่านั้น

“พี่นทีฝากเพื่อนหนูด้วยนะคะ ฉันกลับก่อนนะแก พอดีแม่โทรตามให้กลับไปกินข้าวที่บ้าน” อบเชยบอกกับทั้งสองหลังจากเดินออกจากโรงภาพยนตร์

“อื้อ บ้ายบาย” ข้าวหอมโบกมือล่ำลา

“เหลือแค่เราสองคนแล้ว ไปกินข้าวก่อนกลับไหม”

“ค่ะ หนูขอเลี้ยงคืนได้ไหมคะ”

“ถ้ามันเป็นความต้องการของเธอ พี่ก็จะยอมให้เธอเลี้ยงดูสักมื้อแล้วกัน”

ใบหน้าหล่อเผยรอยยิ้มขำขันขึ้น ส่งผลให้หญิงสาวหลุดเสียงหัวเราะแผ่วเบาออกมา

ข้าวหอมพานทีไปยังร้านที่เปิดในห้างสรรพสินค้าแห่งนี้ ช่วงเย็นคนค่อนข้างแน่น ดีที่ยังเหลือโต๊ะว่างสำหรับทั้งสองคน เข้าไปสั่งอาหารและนั่งรอไม่นานราเมนสองชามก็มาเสิร์ฟ

“ถ้าไม่อิ่มสั่งเพิ่มได้นะคะ”

เธอบอกกับคนที่นั่งตรงข้าม สำหรับเธอชามเดียวก็อิ่มจนแน่นท้องแล้ว แต่สำหรับคนตัวโตอย่างเขาอาจจะต้องเบิลสองชาม

“หึ เห็นพี่เป็นหมูหรือไง แค่ชามเดียวก็พอแล้ว” ว่าพลางยื่นมือวางบนศีรษะของคนตัวเล็ก ขยี้ผมของเธออย่างเบามือ

อีกคนย่นคอลงส่งเสียงหัวเราะแผ่วเบา “คิกคิก โอเคค่ะ หนูแค่กลัวพี่ไม่อิ่มเฉย ๆ”

ระหว่างที่นั่งกินไปได้สักพัก โทรศัพท์ของข้าวหอมที่วางอยู่บนโต๊ะก็มีแสงไฟปรากฎขึ้นพร้อมกับเสียงของข้อความ มือเล็กคว้าขึ้นมาเปิดอ่าน พลันสีหน้าที่สดใสเมื่อครู่แปรเปลี่ยนไปทันที