11

"พวกเราได้ภาพคนร้ายมาจากกล้องวงจรปิดน่ะครับ" บอดี้การ์ดคนที่หนึ่งตอบ

"เป็นไปไม่ได้ คุณเทียนบอกผมมาแล้วว่ากล้องวงจรปิดที่ร้านมันเสียแล้วแบบนี้พวกคุณจะไปเอามาได้ยังไง" พายุพูด

"พวกผมก็ไปเอามาจากบ้านของคนในระแวกไงครับ" บอดี้การ์ดคนที่หนึ่งตอบ

"ใช่ครับ กล้องที่ร้านเสียพวกเราเลยไปไล่ขอคลิปจากกล้องวงจรปิดจากชาวบ้านแถวนี้แทนแล้วก็ให้ค่าตอบแทนพวกเขาไปนิดหน่อย ลองเอาภาพจากกล้องวงจรปิดของทุกบ้านมารวมกันก็พบเห็นชายต้องสงสัยที่ใส่ชุดดำทั้งตัวเดินออกมาจากทางร้าน Happy Time ช่วงเวลาประมาณตี 3 กว่าๆ จากนั้นเขาก็เดินเอาถุงอะไรบ้างอย่างไปทิ้งที่หน้าตึกร้างที่อยู่ห่างไปอีก 3 ซอยพอพวกเราไปตรวจสอบดูก็พบว่าในนั้นมีอุปกรณ์ที่ใช้สำหรับพ่นสี ถุงมือ มีดและกระป๋องสเปรย์อีกจำนวนมากเลยครับอุปกรณ์" บอดี้การ์ดคนที่สองตอบ หน้าของพายุดูอึ้งไปทันทีเขาไม่คิดว่าทุกคนจะฉลาดกันขนาดนี้เพราะตัวเขาเองคิดไม่ถึงเลยจริงๆ ถ้าสองคนนี้ไม่พบหลักฐานอะไรป่านนี้เขาก็ยังคงเดินไล่ถามชาวบ้านต่อไปเรื่อยๆ จนหมดวันแน่

"เหรอ~ แล้วรู้หรือเปล่าว่าเขาเป็นใคร" พายุถาม

"หลังจากนั้นก็เบาะแสก็ขาดหายไปครับกระทั่งพวกเราสอบถามไปเรื่อยๆ จนถึงหอพักแห่งนึงหลังโรงงานเซรามิก ยามหน้าประตูเขาบอกว่าเมื่อคืนนี้มีคนออกจากห้องพักช่วงเที่ยงคืนจริงแต่มันก็เป็นปกติเพราะตอนนั้นก็มีพนักงานโรงงานที่เปลี่ยนกะแล้วกลับมาที่ห้องพักด้วยแต่คนที่ออกช่วงเวลานั้นแล้วกลับมาในเวลาตี 3 ถึงตี 4 มีแค่คนเดียวคือเจ้าของห้อง 408 แต่ว่าตอนที่พวกเราไปสอบถามเขาไม่่ได้อยู่ที่ห้องเพราะออกไปทำงานแต่เช้าแล้วครับ" บอดี้การ์ดคนที่หนึ่งตอบ

"รู้ตัวตนของมันหรือยัง" พายุถาม

"รู้แล้วครับ เขาชื่อ ดนัย อายุ 21 ปีออกจากที่ทำงานเดิมเพราะเสพยาเสพติดจนทะเลาะกันเพื่อนร่วมงานเพิ่งจะย้ายมาทำงานที่โรงงานเซรามิกแห่งนี้ได้ไม่กี่เดือนเอง" บอดี้การ์ดคนที่สองตอบพร้อมกับยื่นภาพของบุคคลนั้นในโทรศัพท์ให้พายุดู พายุรู้สึกอึ้งเข้าไปใหญ่เพราะทุกคนทำงานกันเร็วมาก

(นี่สินะที่เขาเรียกกันว่าคนมีประสบการณ์)

"พวกคุณนี่ทำงานเก่งกันจริงๆ เลย" พายุเอ่ยชมพร้อมกับยิ้มแหยๆ ออกมา

"เขาจะเลิกงานช่วง 4 โมงเย็นไปดักรอกันดีไหมครับ" บอดี้การ์ดคนที่หนึ่งถาม

"ฮะ! อ๋อ~ไปสิ ทำไมจะไม่ไปล่ะ" พายุตอบแล้วเดินนำทั้งสองคนออกไป

"คุณพายุครับ" บอดี้การ์ดคนที่สองเรียก

"อะไร" พายุตอบแล้วหันกลับมา

"ทางนี้ครับ" บอดี้การ์ดคนที่สองตอบแล้วชี้ไปอีกทางนึง

"ผะ ผมรู้แล้วแค่จะไปซื้อน้ำตรงนั้นเฉยๆ" พายุตอบแล้วก็ชี้ไปที่ร้านโชว์ห่วยข้างหน้า

"แล้วทำไมไม่ซื้อร้านนี้ว่ะ" บอดี้การ์ดคนที่หนึ่งหันมาถามเพื่อนที่มาด้วยกันด้วยความสงสัยเพราะตอนที่พวกเขาคุยกันก็ยืนคุยกันหน้าร้านค้าอยู่แล้ว

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

"ต้องใช้เวลาประมาณกี่วันครับ" ปูนปั้นถามกับทีมช่างที่กำลังตรวจสอบสภาพร้านอยู่เพราะมันไม่ได้้มีแค่สีสเปรย์ที่พ่นแต่ยังมีรอยมีดขีดข่วนและแทงจนเป็นรูอยู่หลายแห่ง

"น่าจะประมาณสัก 3 วันนะครับ" ผู้รับเหมาตอบ

" 3 วันเลยเหรอครับ" ปูนปั้นถาม เทียนหันไปไปดูปฏิกิริยาของปูนปั้นที่ดูมีความกังวลใจเป็นอยากมาก

"ใช่ครับ" ผู้รับเหมาตอบ

"ผมต้องการให้มันเสร็จภายในวันนี้" เทียนพูด ปูนปั้นรีบหันไปจับแขนเทียนไว้ทันทีเพราะน้ำเสียงของเขามันดูแข็งและห้วนไปหน่อยกลัวว่าจะทำให้ผู้รับเหมาไม่พอใจ

"ลุง~" ปูนปั้นกระซิบเรียกเทียนเบาๆ

"คงไม่ได้หรอกครับ งานหยาบขนาดนี้แถมคนของเราก็มีอยู่แค่นี้อย่างต่ำก็น่าจะประมาณสัก 3 วันครับ" ผู้รับเหมาพูด

"ผมไม่สนว่าคุณจะใช้วิธีไหน คุณจะเรียกคนมาเพิ่มหรือทำงานให้หนักขึ้นมันก็เรื่องของคุณแต่ผมต้องการให้มันเสร็จภายในวันนี้เท่านั้น" เทียนตอบ ผู้รับเหมาไล่มองตั้งแต่เท้าจยถึงหัวของเทียนก่อนจะยิ้มออกมาที่มุมปาก

"ได้ แต่ว่าถ้าต้องการงานเร่งงานด่วนราคาที่ตกลงเกรงว่าจะไม่ได้แล้ว" ผู้รับเหมาพูด

"ผมให้ 3 เท่าเลยถ้าคุณทำเสร็จภายในวันเดียว" เทียนตอบ ปูนปั้นตกใจรีบดึงกอดแขนเทียนเอาไว้

"ลุง~บ้าไปแล้วเหรอ ผมจะไปเอาเงินจากไหนมาจ่ายให้เขาเล่า" ปูนปั้นพูด

"ฉันจ่ายเอง" เทียนหันมากระซิบตอบเขา

"เอ่อ~ผมขอเวลาแป๊ปนึงนะครับ" ปูนปั้นหันไปบอกกับผู้รับเหมาแล้วดึงเทียนเข้าไปในร้า

น"เข้ามาสิ" ปูนปั้นพูดเพราะเทียนทำตัวแข็งไม่ยอม

"ทำให้เสร็จนะ" เทียนตะโกนบอกกับผู้รับเหมาก่อนจะตามแรงกระชากจากปูนปั้นไป

ทันทีที่เข้ามาในร้านปูรปั้นก็สลัดแขนเทียนทิ้งทันที

"ลุงทำอะไรเนี่ย" ปูนปั้นถามด้วยความหงุดหงิด

"ก็ช่วยนายไง" เทียนตอบ

"ช่วยอะไร" ปูนปั้นถามแล้วมองหน้าเทียนด้วยความไม่พอใจ

"ลุงอยากช่วยผมทั้งที่ลุงไม่ถามความเห็นผมสักคำเนี่ยนะ.......ผมไม่ได้มีเงินเป็นถุงเป็นถังแบบลุงนะเว้ย!" ปูนปั้นพูดใส่เทียนเสียงดังจนเขานิ่งไป

"นี่มันเรื่องของผม ร้านของผมลุงจะมายุ่งอะไรด้วยอ่ะ ลุงเป็นใครเหรอ...ฮะ!" เมื่อเห็นว่าเทียนไม่ตอบอะไรปูนปั้นก็ยิ่งได้ใจใส่อารมณ์ใส่เขาเขาไปใหญ่

"ฉันเห็นนายเครียด นายกังวลใจ นายไม่โอเคที่ร้านเปิดไม่ได้ ฉันเลยพยายามช่วยอยู่นี่ไง" เทียนยังพูดไม่ทันจบปูนปั้นก็พูดแทรกขึ้นมาเสียงดัง

"แต่ผมไม่ได้--"

"และฉันไม่สนว่านายจะคิดยังไง ฉันแค่ไม่อยากเห็นนายต้องรู้สึกแบบนั้นอีกก็เลยเสนอหน้าเข้ามาทั้งที่นายไม่ได้ต้องการ...ขอโทษนะที่ฉันมันเสือกมากเกินไปหน่อย" เทียนพูดตัดพ้อใส่ปูนปั้นด้วยความรู้สึกน้อยใจก่อนที่เขาจะเดินออกจากร้านไป

"ลุง~ ลุงเดี๋ยวก่อน" ขนาดปูนปั้นเรียกเขาไว้เขาก็ยังไม่สนใจ

เทียนเดินออกไปหยุดคุยอยู่กับผู้รับเหมาแป๊ปนึงแล้วหยิบโทรศัพท์ของเขาออกมา พอคุยกันผู้รับเหมาจบเทียนก็ขับรถออกจากร้านไปเลย ตอนนี้ในใจปูนปั้นรู้สึกผิดมากเขารู้ดีว่าที่เทียนทำก็เพื่อช่วยเขาแต่ตอนนั้นเป็นเพราะเทียนทำอะไรโดยไม่บอกเขาก่อนมันก็เลยทำให้เขารู้สึกโมโหจนเผลอใส่อารมณ์กับเทียนออกไป

"เฮ่อ~" ปูนปั้นถอนหายใจแล้วทิ้งตัวลงนั่งด้วยความรู้สึกเหนื่อยไปหมดทั้งตัวและใจ

หลังจากนั่งพักอยู่ในร้านสัก 10 นาทีปูนปั้นก็ปั้นหน้ายิ้มแล้วเดินออกมาเพื่อจะคุยกับผู้รับเหมาใหม่

"ขอโทษนะครับ" ปูนปั้นเรียก

"ครับ" ผู้รับเหมาตอบ

"คือเมื่อกี้ที่เขาพูดไม่ดีใส่ผมต้องขอโทษแทนเขาด้วยนะครับ" ปูนปั้นพูดเพราะคิดว่าตอนที่ออกมาจากร้านเทียนต้องพูดอะไรที่ทำให้ผู้รับเหมาลำบากใจอีกแน่ๆ ก็เลยอยากจะขอโทษเขาไว้ก่อน

"ลูกผู้ชายคุยกันแค่นี้ไม่เป็นไรเลยครับ" ผู้รับเหมาตอบ

"ส่วนเรื่องงานผม~"

"อ่อ! คุณปูนปั้นไม่ต้องห่วงเลยนะครับรับรองวันนี้ทุกอย่างจะเรียบร้อยอย่างแน่นอนครับ พรุ่งนี้คุณปูนปั้นก็เตรียมเปิดร้านได้เลย" ผู้รับเหมาตอบออกมาก่อนที่ปูนปั้นจะพูดจบซะอีก

"ครับ เอาจริงๆ ถ้ามันจำเป็นต้องใช้เวลาถึง 3 วันผมก็ไม่มีปัญหานะครับแต่ไม่ต้องห่วงครับยังไงผมก็จะให้เงิน 3 เท่าตามที่ผู้ชายคนเมื่อกี้บอกแน่นอน" ปูนปั้นพูด เทียนบอกไปแล้วว่าจะจ่ายให้ผู้รับเหมา 3 เท่าดังนั้นต่อให้งานไม่เสร็จเขาก็จะจ่าย 3 เท่าตามที่เทียนบอกเพราะเรื่องแบบนี้ไม่สามารถเอามาล้อเล่นได้ เราเสนอราคาไปแล้วผู้รับเหมาก็โอเคแล้วถ้างานเสร็จแล้วเราจะจ่ายอีกราคาก็คงไม่เหมาะสม ดีไม่ดีอาจมีปัญหาตามมาทีหลังก็ได้

"แต่ว่าคนเมื่อกี้เขาจ่ายเงินให้ผมแล้วนะครับ" ผู้รับเหมาตอบ

"อะไรนะครับ" ปูนปั้นถามด้วยความตกใจ

"ก็ผู้ชายคนเมื่อกี้เขาบอกว่าจะโอนจ่ายให้ผมผมก็เลยให้เลขบัญชีเขาไปแล้ว ตอนแรกก็คิดว่าคงรอให้เสร็จงานก่อนเขาถึงจะโอนมาแต่ว่าพอเขาเดินออกไปไม่กี่นาทีเงินก็เข้ามาผมมาแล้วครับ" ผู้รับเหมาตอบ

"เขาจ่ายไปเท่าไหร่ครับ" ปูนปั้นถาม

" 3 เท่าครับ" ผู้รับเหมาตอบ ปูนปั้นถึงกับช็อคไปเลย

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ปูนปั้น Part

ผมตกใจมากที่รู้ว่าลุงเขาจ่ายค่าซ่อมบำรุงให้ผมหมดแล้วทั้งที่เมื่อกี้เขาดูจะโกรธผมมากแท้ๆ แต่ทำไมถึงยังช่วยผมอีกล่ะ เขาทำแบบนี้มันยิ่งทำให้ผมรู้สึกผิดนะ

"ปูนปั้น" จู่ๆ ก็มีเสียงเรียกผม

"อ้าว~พี่หมิง" ผมตอบแล้วเดินเข้าไปหาพี่หมิงที่ทำหน้างงๆ อยู่

"นี่มันเกิดอะไรขึ้นอ่ะ" หมิงถาม

"ผมก็ไม่รู้ครับ เมื่อวานพอมาถึงร้านก็เป็นสภาพนี้แล้ว" ปูนปั้นตอบ

"ไม่มีใครเป็นอะไรใช่ไหม" หมิงถาม

"ไม่มีครับ" ผมตอบ

"งั้นวันนี้พวกเราจะไม่เปิดร้านใช่ครับ" หมิงถาม

"คงเปิดไม่ได้จริงๆ ครับพี่หมิง" ผมตอบ

"เราโอเคนะ" พี่หมิงถาม สีหน้าของเขาดูเป็นห่วงผมมากผมเลยพยายามยิ้มและแสดงความสดใสของตัวเองออกมาเพื่อให้เขาสบายใจ

"โอเคสิครับ แค่นี้เอง...ชิล~" ผมตอบ

เอี๊ยดดดด!

จู่ๆ ก็มีรถเก๋งสีดำเข้ามามาจอกข้างผมกับพี่หมิงอย่างเร็วจนพวกเราสองคนตกใจรีบถอยหนี

"ขับรถอะไรว่ะเนี่ย" พี่หมิงพูด กระจกรถตรงที่นั่งด้านหลังค่อยๆ ลดลงช้าๆ พร้อมกับใบหน้ายิ้มแย้มของใครคนนึง

"สวัสดีครับคุณหมิง~ ผมไม่รู้มาก่อนเลยนะครับว่าวันนี้คุณหมิงจะมาที่นี่ด้วย" เสียงเจ้ยแจ่วของเด็กหนุ่มคนนึงที่เอ่ยถามพี่หมิงอย่างเป็นกันเอง

"พายุ" พี่หมิงอุทานเรียกคนตรงหน้าอย่างประหลาดใจ

"คุณหมิงมาหาคุณเทียนใช่ไหมครับ" พายุถาม

"เทียนอยู่ที่นี่เหรอ" พี่หมิงถามแล้วหัรกลับเข้าไปมองในร้านเพื่อเช็คดู ผมมองทั้งคู่คุยกันอย่างงงๆ ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใครแล้วเขามาที่ร้านทำไม

"เดี๋ยวนะครับ~ คือตรงนี้เป็นหน้าร้านและพวกเราก็กำลังทำงานกันอยู่...มันไม่สะดวกให้จอดน่ะครับ" ผมพูด

"อ๋อ~" พายุตอบแล้วก็เปิดประตูลงมาจากรถพร้อมกับลากผู้ชายคนนึงที่ถูกมัดมือและคลุมผ้าสีดำไว้ลงมาด้วย ภาพตรงหน้ายิ่งทำให้ผมตกใจไปใหญ่ ผมหันไปมองหน้าพี่หมิงซึ่งเขาเองก็ตกใจไม่แพ้ผมเลย

"ผมเอาคนร้ายมาส่งครับ" พายุตอบ

"ฮะ!" ผมกับพี่หมิงอุทานออกมาพร้อมกัน พี่เงยหน้าขึ้นมามองรอบๆ ก็เห็นว่ากลุ่มช่างที่จ้างมากำลังให้ความสนใจกับพวกเราอยู่ เขาเลยเดินเข้าไปหาพายุแล้วดันพวกเขาสองเข้าไปในร้านด้วยความรวดเร็ว ผมทำอะไรไม่ถูกได้แต่ยืนดูอยู่ งงๆ ก่อนจะรีบตามพวกเขาเขาไปในร้านแล้วล็อคประตูอย่างดี