12

ตอนนี้พายุมพาคนร้ายมานึงอยู่ที่เก้าอี้แล้วดึงผ้าคลุมสีดำออก

"ต้องปิดปากเขาไว้ด้วยเหรอ" ปูนปั้นถามเพราะเห็นว่ามีเทปปิดปากของเขาไว้อยู่

"ตลอดทางมานี้ไอ้นี่มันร้องโวยวายตลอดเลยครับ พวกผมรำคาญก็เลยเอาเทปแปะไว้ก่อน" พายุตอบ ปูนปั้นถอนห่ยใจออกมาแล้วเดินเข้าไปแกะเทปออกให้เขา

"พวกคุณบ้าไปแล้วเหรอ! ประเทศนี้มันมีกฎหมายนะเว้ย คอยดูเถอะผมจะไปแจ้งตำรวจมาจับพวกคุณให้หมดเลย" ผู้ชายคนนั้นต่อว่าทุกคนออกมาอย่างเสียงดังโดยไม่มีความสำนึกอะไรเลย

"คุณทำแบบนั้นทำไม" ปูนปั้นถามด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง เขาโกรธมากนะยิ่งรู้ว่าคนที่อยู่ตรวหน้าเป็นคนมำให้ร้านของเขาเสียหายเขายิ่งรู้สึกโกรธแต่ด้วยความที่เขาอยากเจรจาสอบถามเหตุผลกับคนตรงนั้นเขาเลยต้องควบคุมอารมณ์ตัวเองเอาไว้ก่อน

"ผมทำอะไร" ชายคนนั้นตอบตาใสเหมือนกับตัวเองเป็นผู้บริสุทธิ์

"คุณมาพ่นสีที่ร้านผมทำไม" ปูนปั้นถาม สีหน้าของเขาดูตกใจเล็กน้อยก่อนที่จะหลบตาปูนปั้น

"ผมสีอะไร~ ผมไม่ได้" คนร้ายยังคงปฏิเสธทุกอย่างอย่างหน้าตาเฉย

"ไม่ได้ทำบ้าอะไร คิดว่าพวกเราจะจับตัวแกมาทั้งที่ไม่มีหลักฐานหรอ" พายุพูด

"ผมไม่รู้ ผมไม่ได้ทำ" คนร้ายตอบ

"ได้~งั้นเดี๋ยวฉันจะพานายได้ส่งให้ตัำรวจสอบปากคำเอง ดูสิว่าอยู่ต่อหน้าตำรวจแล้วนายยังจะยืนยันคำเดิมอีกไหม" พายุพูดแล้วเดินเข้าไปพยุงคนร้ายขึ้นมา

"ไม่ๆๆ อย่านะๆ ผมบอกแล้ว" คนร้ายมีท่าทีหวาดกลัวขึ้นมาทันทีจน พายุปล่อยเขาลงแล้วถอยกลับมทยืนที่เดิม

"ผมไมได้อยากทำนักหรอกแต่ว่าผมถูกจ้างมาอ่ะ" คนร้ายพูด

"ใครจ้าง" ปูนปั้นถาม คนร้ายหลบตาปูนปั้นเหมือนกลัวที่จะพูดชื่อคนว่าจ้างออกมา

"ใครจ้าง!" พายุถามเสียงดัง

"คือ...คือ...ผมบอกไม่ได้อ่ะ" คนร้ายยังคงไม่กล้าพูดชื่อคนนั้นก่อนมา

"ถ้านายบอกไม่ได้~ ฉันจะให้คนเอาเรื่องที่นายติดยาและแอบพ่นสีใส่หน้าร้านคนอื่นจนถูกดำเนินคดีไปบอกยายนายที่บุรีรัมย์ซะ" พายุพูดจบคนร้ายก็มีอาการตกใจอย่างมากที่พายุรู้ข้อมูลส่วนตัวของเขาจนถึงขนาดว่ารู้ว่าบ้านเกิดของเขาอยู่ที่บุรีรัมม์แถมยังรู้ว่าเขาอยู่กับยายแค่สองคนอีกด้วย

"คุณรู้เรื่องนี้ได้ไง" คนร้ายถาม

"ฉันรู้เยอะยิ่งกว่านี้อีก...เอาไงให้ฉันไปบอกยายนายตอนนี้เลยไหม" พายุพูด

"อย่านะ อย่าให้ยายผมรู้เรื่องนี้เด็ดขาดเลยนะ เธอแก่แล้วพวกคุณอย่าไปยุงกับเธอ" คนร้ายตอบด้วยสีหน้าอ้อนวอนสุดๆ

"งั้นก็บอกมาว่าคนที่จ้างนายเป็นใคร" พายุพูด คนร้ายก้มหน้าแล้วเหมือนพยายามคิดอยู่ว่าควรตอบยังไง

"เมย์ใช่ไหม" ปูนปั้นถามออกไปหลังจากที่ยืนเงียบมาสักพัก ก่อนหน้านี้เขาทะเลาะกันเมย์อย่างรุนแรงและก็มีแค่เมย์คนเดียวเท่านั้นที่มีปัญหากับเขาเพราะงั้นนอกจากเมย์แล้วเขาก็คิดไม่ออกจริงๆ ว่าจะมีใครอีกที่โกรธแค้นจนอยากจะทำลายเขา

"ฮะ?" คนร้ายอุทานออกมา

"เมย์...เมย์ไหนอ่ะ" คนร้ายถาม ปูนปั้นกับหมิงหันหน้ามองกันอย่างงงๆ เพราะตอนแรกหมิงเองก็คิดว่าเป็นเมย์เหมือนกัน

"ไม่ใช่เมย์เหรอ" หมิงถาม

"ไม่ใช่ ผมไม่รู้จักคนชื่อเมย์ที่คุณพูดเลยด้วยซ้ำ" คนร้ายตอบ

"งั้นก็พูดมาสิว่าใครเป็นคนจ้างนาย" พายุถาม คนร้ายถอนหายใจออกมาอย่างไม่อาจเลี่ยงได้แล้ว

"เสี่ยชัช" คนร้ายตอบ ปูนปั้นงงไปเลยเพราะตัวเขาเองไม่รู้จักเสี่ยนพคุณเลย ชาวบ้านโดยรอบบริเวณนี้เขารู้จักทุกคนแต่ชื่อเสี่ยชัชเขาเองเพิ่งจะเคยได้ยินครั้งแรกเลย

"อย่ามาโกหก ผมไม่รู้จักเสี่ยชัชอะไรของคุณเลยแล้วแบบนี้พวกเราจะมีความแค้นต่อกันได้ไง" ปูนปั้นถาม

"ผมไม่รู้ ผมแค่ถูกจ้างมาให้ทำแบบนั้นก็เลยต้องทำ" คนร้ายตอบ

"เขาจ้างคุณเท่าไหร่คุณถึงยอมทำเรื่องผิดกฎหมายแบบนี้ได้อ่ะ" ปูนปั้นถาม

" 5,000 " คนร้ายตอบ

"ค่า 5,000 คุณก็ยอมเขาแล้วหรอ คุณรู้ไหมว่าถ้าผมเอาเรื่องคุณเงิน 5,000 ที่คุณได้มามันโครตไม่คุ้มกันเลย" ปูนปั้นพูดออกไปด้วยความโมโห

"คุณมีเงินคุณก็พูดได้ดิ! ผมต้องส่งเงินกลับไปให้ยายทุกเดือนต้องทำงานห่ามรุ่งห่ามค่ำเพื่อหาเงินมาต่อชีวิต อย่าว่าแต่ 5,000 เลยแค่พันเดียวผมก็ยอมแล้ว" คนร้ายตอบ

"เรื่องนี้โทษใครไม่ได้ คุณต้องหาเงินผมเข้าใจและที่คุณบอกว่าเงินไม่พอใช้อันนี้ผมก็เข้าใจแต่ที่คุณต้องทำแบบนี้เพราะอยากได้เงินผมไม่เข้าใจ คุณบอกว่าไม่มีเงินแต่คุณกลับไปเล่นยาเสพติดทำเรื่องผิดกฎหมายแล้วแบบนี้คุณยังหวังให้ใครเขาไปเข้าใจคุณอีกอ่ะ" ปูนปั้นพูด

"ก็ถ้าผมไม่เล่นผมก็จะไม่มีแรงทำงาน ผมทำงานทั้งเช้าทั้งเย็นร่างกายแทบไม่พักผ่อนถ้าผมไม่เล่นมันผมจะเอากำลังที่ไหนทำงาน" คนร้ายตอบ

"มันเป็นข้ออ้างทั้งนั้น!!" ปูนปั้นตวาดกลับไปเสียงดัง

"ถ้าคุณถูกตำรวจจับแม้แต่งานก็จะไม่มีให้คุณทำถ้าเป็นแบบนั้นยายคุณจะอยู่ยังไง คุณจะอยู่ยังไง เธอจะเสียใจแค่ไหนที่เห็นหลานตัวเองต้องไปนอนอยู่ในคุก" ปูนปั้นพูด คนร้ายหันหน้าหนีปูนเหมือนไม่อยากฟังที่เขาพูด

"ให้ผมเรียกตำรวจเลยไหมครับคุณปูนปั้น" พายุถาม ปูนปั้นมองไปที่คนร้ายและเห็นว่าให้การแสดงออกที่ดูเย็นชานั่นกลับมีแววตาที่ดูสั่นไหวอยู่บ้าง

"ปล่อยเขาไปเถอะครับ" ปูนปั้นตอบ

"ฮะ!" พายุอุทานออกมาด้วยความสงสัย คนร้ายหันกลับมามองปูนปั้นทันทีด้วยสีหน้าแปลกใจ

"ถ้าคุณสัญญาว่าจะไม่กลับมายุ่งกับร้านของผมอีกผมก็จะให้โอกาสคุณ" ปูนปั้นพูด คนร้ายมองหน้าปูนปั้นเหมือนไม่อยากจะเชื่อ

"คุณจะปล่อยผมไปจริงเหรอ" คนร้ายถาม

"คุณรับปากกับผมได้ไหมละ" ปูนปั้นถาม

"ได้ ผมรับปาก! ผมจะไม่กลับมาเหยียบที่ร้านนี้อีกผมจะไม่ยุ่งกับพวกคุณอีก ขอแค่พวกคุณปล่อยผมไปผมสัญญาว่าผมจะปรับปรุงตัวให้ดีขึ้นกว่าเดิม" คนร้ายตอบอย่างกระคือรือร้น ปูนปั้นหันหน้าไปหาพายุแล้วพยักหน้าบอกเขาเป็นสัญญาณว่าให้ปล่อยผู้ชายคนนี้ไปซะ พายุถอนหายใจแล้วเดินไปแก้มัดให้คนร้ายอย่างเสียดาย เขาอยากสั่งสอนคนพวกนี้สักครั้งเพื่อเป็นบทเรียนแต่ก็รู้ดีว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องของปูนปั้นกับคนร้ายเท่านั้นดังนั้นเขาเลยไม่พูดคัดค้านอะไร พอพายุแก้มัดเชือกที่ข้อมูกให้คนร้ายก็รีบลุกแล้วเดินไปที่ประตูทันทีเพื่อหนีออกไปแต่ก่อนที่เขาจะก้าวออกจาประตูก็ได้หันกลับมามองที่ปูนปั้นอีกครั้ง

"ขอบคุณนะ" พูดจบคนร้ายก็รีบวิ่งหนีออกไปเลย

"น่าเสียดายจริงๆ" พายุบ่นออกมาเบาๆ

"ทีนี่ก็อรื่องของคุณบ้าง" ปูนปั้นหันไปหาพายุ

"อะไรครับ" พายุถาม

"ทำไมคุณถึงมาช่วยจับคนร้ายให้ผมล่ะ" ปูนปั้นถาม

"ก็เป็นคำสั่งของคุณเทียนไงครับ เมื่อเช้าคุณเทียนไม่ได้บอกคุณปูนปั้นเหรอ" พายุตอบ ปูนปั้นนิ่งไปทันทีเพราะนึกถึงเหตุการณ์ที่เขาเผลอพูดจาไม่ดีใส่เทียนไปก่อนหน้านี้

"เป็นอขาอีกแล้วเหรอ" ปูนปั้นพูดกับตัวเองเบาๆด้วยความรู้สึกผิด

"เอ่อ~ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมขอตัวก่อนนะครับ" พายุพูดแต่ปูนปั้นไม่ได้สนใจเขาเลย หมิงเลยต้องหันมาตอบแทน

"ขอบใจมากนะพายุ" หมิงพูด

"ครับคุณหมิง ผมไปก่อนนะครับ" พายุตอบ หมิงพยักหน้าตอบจากนั้นพายุก็เดินออกจากร้านไปเพื่อแล้วก็ขึ้นรถกลับบ้านไป หมิงหันมามองปูนปั้นที่เงียบไปผิดปกติแถมยังทำหน้าเศร้าอีกด้วย

"ปูนปั้น...ปูนปั้น...ปูนปั้น" หมิงเรียกปูนปั้นอยู่หลายครั้งแต่เขาก็ไม่ตอบเลยยกมือขึ้นไปแตะที่ไหล่เขาเบาๆ จนเขารู้สึกตัว

"คะ ครับพี่หมิง" ปูนปั้นตอบ

"เป็นอะไรหรือเปล่า" หมิงถาม

"อ๋อ~เปล่าครับ" ปูนปั้นตอบ

"แล้วทำไมถึงเงียบไปล่ะ" หมิงถาม

"ผมแค่กำลังคิดว่าเสี่ยชัชเขาเป็นใครทำไมต้องมาทำร้ายผมด้วยก็แค่นั้นน่ะครับ" ปูนปั้นตอบปัดๆ ไปแต่สีหน้าของหมิงกลับแสดงออกชัดเจนว่ารู้สึกแย่มาก

"พี่หมิงเป็นอะไรหรือเปล่าครับ" ปูนปั้นถามด้วยความเป็นห่วง

"พี่ขอโทษนะ" หมิงก้มหน้าตอบด้วยความรู้สึกผิด

"ขอโทษ? ขอโทษผมเรื่องอะไรครับ" ปูนปั้นถาม

"เป็นเพราะพี่เองอ่ะร้านเลยต้องเป็นแบบนี้" หมิงตอบ

"พี่หมิงพูดออกมาให้ชัดเจนหน่อยได้ไหมครับ" ปูนปั้นถามด้วยความสงสัย

"พี่ไปกู้เงินจากเสี่ยชัชมาเอง" หมิงตอบ

"ฮะ~" ปูนปั้นอุทานออกมาเบาๆ อย่างตกใจ