LOGINNakatitig si Nicole sa walang malay na katawan ni Elena na lumulutang sa swimming pool. A small, wicked smirk tugging at her lips even as a security guard passed by.“Ma’am,” tawag ng gwardiya. Bakas sa boses nito ang matinding pag-aalala habang nanlalaki ang mga mata nang makita si Elena na nakalubog sa tubig.Agad na nagbago ang ekspresyon ni Nicole. Nawala ang mapanuyang ngiti sa mga labi nito at napalitan ng kunwaring pagkataranta.“Oh my God! Somebody help! She’s drowning!” malakas nitong sigaw habang hawak ang dibdib na para bang labis na nababahala.Walang pag-aalinlangang tumalon sa swimming pool ang gwardiya. Agad nitong hinila ang katawan ni Elena mula sa tubig at inihiga sa gilid ng pool. Sinimulan nitong bigyan ng chest compression at rescue breaths si Elena habang bakas sa mukha nito ang matinding pagmamadali. Lumuhod naman si Nicole sa tabi nila, namumuo ang mga luha sa mga mata habang nagpapanggap na totoo ang bawat hikbi.“Come on, wake up. Please wake up. Why would yo
Nakaupo si Elena sa tapat ni Hector. Mahigpit na nakahawak ang mga daliri niya sa kutsara. Mabigat ang katahimikang namamagitan sa kanila. Namumutla na ang kanyang mga buko habang paulit-ulit niyang hinahalo ang tsaa sa tasa na hindi pa niya natitikman. Kada ilang segundo, napapadako ang kanyang mga mata sa lalaki bago muling umiiwas.Samantala, kumikilos si Hector na para bang wala siya roon. Kalmado ang mukha nito habang may binabasa sa tablet at dahan-dahang kumakain. Ni isang sulyap ay hindi nito ipinagkaloob sa kanya. Walang salita. Walang kahit katiting na pagkilala sa kanyang presensya.Lalong sumikip ang dibdib ni Elena. Nananatili pa rin sa kanyang isipan ang nangyari kagabi, ang pagiging malamig nito sa kanya. Nang bahagya na niyang ibuka ang mga labi para magsalita, biglang bumukas nang malakas ang mabibigat na pintuan sa harap ng mansyon. Umalingawngaw ang tunog sa buong bahay. Sabay na napalingon ang dalawa. Umugong ang mga gulong ng mga malalaking maleta. At pagkatapos
Elena woke from a restless sleep. Naninigas ang kanyang katawan at tila lutang pa rin ang utak niya. The remnants of dreams clung to her like shadows, dark and suffocating. Nag-unat siya at napangiwi nang maramdaman ang paninigas ng kanyang mga balikat. Dahan-dahan siyang bumangon mula sa kama at sinimulan ang morning routine niya.Sa tuwing napapatingin siya sa bakanteng espasyo sa tabi, naaalala niya ang haplos ni Hector, ang panganib na hindi matakasan at ang pagnanasang pilit na nagpapaalala sa kanya ng lahat ng nangyari.Umalingawngaw sa buong mansyon ang pagbukas ng pintuan. Ang una niyang naisip ay si Hector 'yon. Umusbong ang ginhawa sa kanyang dibdib, ngunit agad 'yong napawi nang marinig niya ang isang matalim at pamilyar na tinig."Home sweet home!" Nicole said, letting her purse drop carelessly onto the couch.Biglang bumilis ang tibok ng puso ni Elena. Napatigil siya sa ginagawa habang unti-unting namimilipit ang kanyang sikmura. Palaging nagdadala ng tensyon ang presens
“Kung gano'n, huwag mo akong pahirapan!” mariing singhal ni Elena sabay tulak sa kanya nang buong lakas.Napaatras si Hector nang isang hakbang, ngunit hindi man lang nagbago ang malamig na ekspresyon niya. Hindi natinag ang matalim at hindi mabasang tingin ng kanyang mga mata.“I said… acting tough doesn’t suit you,” Hector growled. Mabagal at madiin ang bawat salitang binibitawan niya. Muli siyang lumapit at halos matakpan ng matangkad niyang pangangatawan ang mahinang liwanag sa loob ng silid.Ramdam ni Hector ang takot ni Elena. Kahit pilit itong nagmamatigas sa harapan niya, hindi pa rin maitatago sa mga mata nito ang kaba. “Wala akong pakialam!” Bahagyang nanginig ang boses nito. “Ang panonood sa'yo habang tumutugtog ng piano ay hindi naman krimen. Huwag kang umasta na para bang napakalaki ng kasalanang ginawa ko. At huwag na huwag mo akong pagtatangkaang hawakan dahil tuturuan kita ng leksyong hindi mo malilimutan. Sarili mo ang parusahan mo, huwag ako!”She planted her fists
Pinanood ni Elena ang pag-alis ni Rodora habang unti-unting gumagapang ang kaba sa kanyang buong katawan. Bakit parang takot na takot ang lahat kay Hector?Muli siyang humarap sa pinto, marahang nagpakawala ng buntong-hininga at bahagyang itinulak ito para makapasok. Pagkatapos ay maingat niyang isinara.Madilim ang silid, tanging ang liwanag na sumisilip mula sa mga kurtina at isang lampara ang nagbibigay-liwanag sa loob. Hector sat at the grand piano. Nakatalikod ito sa kanya.His fingers moved across the keys with effortless precision. The melody wrapped around her, warm and strangely comforting, settling the storm inside her chest. Wala pa siyang narinig na musikang kasingganda niyon. Isa bang professional pianist si Hector?She stopped a few steps behind him, afraid to breathe too loudly. Unti-unting humina ang tugtog hanggang sa tuluyang naglaho. Nananatili pa rin sa mga key ng piano ang mga kamay ni Hector.“Anong ginagawa mo rito?”Napapitlag siya nang marinig ang malalim at p
Elena sighed softly, her gaze unfocused as she stared into the distance. Nakatayo siya sa balkonahe, hawak ang tasa ng tsaa sa isang kamay habang ang isa naman ay nakapatong sa malamig na rehas na bakal. Tumagos ang sikat ng araw sa umaga hanggang sa sahig na marmol, at marahang hinaplos ng banayad na simoy ng hangin ang kanyang buhok na ilang hibla ay tumatabing sa mukha niya.Ngunit hindi niya 'yon nararamdaman. Dahil nasa ibang lugar ang kanyang iniisip. Paulit-ulit na umaalingawngaw sa isipan niya ang boses ni Nicole. Mariin niyang ipinikit ang mga mata habang lalong humihigpit ang pagkakahawak sa tasa.“Kung gusto niya si Hector, dapat umamin siya rito,” bulong niya sa sarili, bakas sa kanyang tinig ang iritasyon. “Ayokong madamay sa walang kwentang drama.”But deep down. She knew it wasn’t that simple. Napabuntong-hininga siya bago tumalikod at naglakad pabalik sa loob ng silid. Isinara niya ang pinto ng balkonahe, at biglang nakaramdam ng pagkakasakal sa init ng kwarto kumpara







