C-4

JOYCE LHEXINE

“Doc, ano po ang nangyayari?” 

“Nawawala at bumabalik ang heartbeat ng parents mo,” sagot nila sa akin.

“Po?”

“Gagawin namin ang lahat ng makakaya namin para isalba sila. Pero hindi namin alam kung may chance pa ba.”

“Gawin niyo po ang lahat. ‘Wag niyo pong hayaan na mawala sila,” umiiyak na sabi ko.

Pinasok na ang parents ko sa loob ng emergency room. Ako naman ay narito sa labas. Pinapirma nila ako ng waiver at ginawa ko naman. Habang naghihintay ay walang tigil sa pagpatak ang mga luha ko. Iyak ako ng iyak dahil takot na takot ako. Sobrang takot na takot ako na mawala ang sa akin ang parents ko. Hindi na ako nakaramdam ng gutom, sinisisi ko ang sarili ko dahil lumabas pa ako. Na umalis pa ako, sana ay nanatili na lang ako sa tabi nila.

Natatakot ako, sobrang natatakot ako na baka bigla na lang akong maging mag-isa. Paano na ako? Ano na ang gagawin ko? Ano ang gagawin ko kapag nawala sila sa akin? Kaya ko ba? Kakayanin ko ba?

“Magiging okay sila,” sabi sa akin ni Kuya Leon.

“Sana nga po, sila lang ang mayroon ako. Hindi ko po kakayanin kapag nawala sila sa akin, kuya.”

“Alam ko na hindi ka nila iiwan.”

Alam ko na pinapagaan niya ang nararamdaman ko. Sa tingin ko ay mabuting tao rin talaga si kuya. Pero kasi, natatakot ako dahil nawawala at bumabalik ang heartbeat nila. Paano na talaga ako kapag nawala sila sa akin. Paano na ako? Paano na ang magiging buhay ko?

“Doc, kumusta na po ang parents ko?” tanong ko agad nang makalabas na siya mula sa loob ng emergency room.

“Sorry, ginawa namin ang lahat pero bumigay na talaga sila. Wala na kaming nagawa,” sagot niya sa akin na naging dahilan para gumuho ang buong mundo ko.

Mabilis akong pumasok sa loob ang niyakap ko ang mama at papa ko. Sumigaw ako, umiiyak ako. Gusto kong ilabas ang nararamdaman kong sakit sa puso ko. Hindi ko napaghandaan ang araw na ito. Ang araw na iiwan na nila ako. Mahal na mahal ko sila at ngayon mag-isa na ako.

“Bakit? Bakit po? Bakit niyo ako iniwan? Bakit po?!”

“Paano na ako? Sino na ang kasama ko?”

“Wala na akong pamilya!”

“Mama, papa!”

“Mag-isa na lang ako ngayon, iniwan niyo na po ako..”

“Mahal na mahal po kita, mama. Mahal na mahal po kita, papa,” umiiyak na bulong ko sa kanilang dalawa.

Sa katawan nila na wala ng buhay. Niyakap ko sila at hinalikan ko silang dalawa. Mahal na mahal na mahal ko sila. Kung puwede lang na ganito na lang ay gagawin ko. As long as kasama ko sila. Pero hindi naman puwede. Kaya habang nayayakap ko pa sila ngayon ay gagawin ko.

“Miss, kailangan na po naming asikasuhin ang katawan nila.”

“Mamaya na lang, please. Gusto ko pa po silang makasama.”

“Okay po, five minutes na lang,” sabi sa akin kaya naman umiyak ako ng umiyak hanggang sa napahawak ako sa d*bdib ko dahil nanin*kip na ito.

******

Nagising ako na nakahiga ako sa hospital bed. Kaagad akong napabangon dahil naalala ko ang parents ko. Gusto ko silang makita, gusto ko silang makasama. 

“Kuya Leon, ano po ang nangyari?”

“Nawalan ka ng malay,” sagot niya sa akin.

“Ang parents ko po?”

“Inasikaso na ang mga labi nila,” sagot niya sa akin kaya naman hindi ko na naman napigilan ang mga luha ko.

Nag-unahan na naman silang pumatak mula sa mga mata ko. Sumasakit na naman ang dibdib ko. Ang lungkot, sobrang lungkot at ang sakit ng nangyari sa kanila. Ang buong akala ko kasi ay may kaunting pag-asa pa. Pero sa isang iglap ay nawala ang lahat ng ‘yon. At ngayon ay mag-isa na lang ako. Sanay ako na mag-isa sa UK pero ang maging tunay na mag-isa sa buhay na wala ng uuwian ay iba ‘yon. Ngayon pa lang ay parang p*nap*tay na ang puso ko, ang buong pagkatao ko. Ang sakit-sakit at parang ayaw ng tumigil ng mga luha ko. 

Dumating si attorney at siya ang nag-asikaso ng mga kailangan ng parents ko. Hindi pa ako makakalabas dito sa ospital dahil sa nanghihina pa ang katawan ko. Alam ko na maasahan ko naman siya. Sa ngayon kasi ay kailangan ko na muna na magpahinga dito. Pero paano? Paano naman ako magpapahinga kung sumasakit naman itong puso ko. 

*****

Kinabukasan ay lumabas na ako dito sa ospital. Sa chapel nilagay ang labi ng parents ko. Nagpadala pa ng karagdagang magbabantay ang ninong ko. Hindi pa rin siya nakakauwi kaya naman si attorney lang ang kasama ko. Hindi pa ako nakakauwi sa bahay namin dahil kailangan ko pang ipalibing ang parents ko. Tatlong araw ang itatagal ng lam*y nila. After ay ipapa-cremate ko na sila.

Nakaupo lang ako dito sa tabi ng labi nila. Wala akong ganang kumain, wala akong gana sa lahat. Ni hindi ko nga kilala kung sino ba ang mga pumupunta dito. Dumating ang iba naming kamag-anak pero dumalaw lang sila at umalis na rin agad. Dumating rin ang kasambahay namin kasama ang anak niya na kasing edad ko lang.

“Narito lang kami, kami ang pamilya mo,” sabi nila sa akin.

“Salamat po.”

Dumalaw lang rin sila at umalis na rin sila para umuwi sa bahay. May tiwala sa kanya ang parents ko at gano’n rin ako. Pinadala ko sa bahay ang mga gamit ko na nasa hotel. Wala akong tulog, walang maayos na kain pero pakiramdam ko ay okay lang naman ako. Hindi ako nakakaramdam ng gutom. Iyak na lang ako ng iyak hanggang sa nakakatulog ako. 

Hanggang sa sumapit na ang araw na ipapa-cremate ko na sila. Parang wala na akong mailuha pa. Sobrang sakit na ng mga mata ko. Wala na rin akong boses, pagod na pagod na ako sa buhay. Na para bang gusto ko na lang na sumunod sa kanila. Dahil ano pa ang gagawin ko sa mundong ito kung wala rin naman sila. Kung hindi ko lang rin naman makakasama ang parents ko.

“Joyceia, ang Ninong Atlass mo na ngayon ang magiging guardian mo.”