C-5

JOYCE LHEXINE

“Joyceia, ang Ninong Atlass mo na ngayon ang magiging guardian mo.”

“Bakit po?”

“Sa kanya ka ihinabilin ng parents mo. Kasama sa will and testament nila na kapag nawala sila ay mapupunta ka sa ninong mo. Siya na ang magiging guardian mo,” sabi niya sa akin.

“Paano po kung ayaw ko?”

“Mapupunta ang lahat ng mayroon ka sa ninong mo dahil siya ang mamamahala ng mga iniwan ng parents mo.”

“Pero hindi ko po siya kilala? Paano po kung ayaw niya sa akin? Ano po ang gagawin ko, attorney?”

“Magkakasundo kayo, sure ako sa bagay na ‘yan.”

“Ano po ba ang ninong ko? Bakit po marami siyang tauhan? Ano po ang ginagawa niya sa buhay? Businessman rin po ba siya tulad ni papa?”

“Ang ninong mo ay….”

“Ay ano po?”

“Ang ninong mo ay isang mafia. Isa sa pinakabatang mafia dito sa bansa, lumaki siya sa ibang bansa. At ngayon ay narito na siya sa Pilipinas. Siya na ang pumalit sa ama niya.”

“Mafia? So, ang ibig pong sabihin ay–”

“Joyceia, I’m just doing my job. Ito ang nais ng parents mo kaya dapat lang na sundin mo. Hindi naman nila hahayaan na mapasama ka, alam ko na ginagawa nila ito para sa ‘yo. Alam nila ang ginagawa nila at sa tingin ko ay matagal na nilang napaghandaan ito, dahil matagal ng nagawa ang will and testament nila,” sabi ni attorney sa akin.

“Okay,” sabi ko sa kanya pero sa loob ko ay ayaw ko.

Nagpaalam na siya sa akin. Tapos na rin naman at nailagay na sa columbarium ang abo ng parents ko. Gusto ko dito dahil madadalaw ko sila dito. Masakit man para sa akin pero sa tingin ko ay kailangan ko ng unti-unting tanggapin na wala na sila. Na mag-isa na ako ngayon.

Ayaw kong mabuhay na may kasamang mafia. Ayaw kong umuwi sa bahay namin dahil sure ako na may magbabantay sa akin at hindi na ako makakabalik sa buhay na mayroon ako noon. Wala na ang parents ko at ito ang nais nila, ito ang hiling nila pero hindi ko kayang sundin dahil labag ito sa loob ko. Ayaw ko, ayaw ko ng ganitong buhay. 

May mga nagbabantay at si attorney naman ay umalis na kanina. Naglakad na ako dahil balak kong umalis. Narito ang wallet ko at ang mga kailangan ko sa maliit kong bag. Mabuti na lang talaga at dala-dala ko ito lagi. Mamaya ay magwithdraw ako ng cash para may pang gastos ako. Maghahanap rin ako ng bahay na uupahan ko. Gusto ko ng normal na buhay. 

“Miss, saan ka pupunta?” tanong sa akin ni Kuya Leon dahil kasama ko pa rin siya.

“Magbabanyo lang po ako, kuya,” sagot ko sa kanya.

Alam ko na dahil sa gagawin kung ito ay malalagay ang buhay nila sa alanganin. Pero kailangan ko rin na isalba ang buhay ko. Hindi ako puwedeng makulong sa bahay namin, hindi ako puwedeng mabuhay  na may kasama akong mafia. Dahil alam ko kung ano ba ang mafia, alam ko kung ano ang mga ginagawa nila. Kahit pa sinabi sa akin ni Kuya Leon na mabait ang ninong ko ay hindi ako naniniwala sa kanya.

Noon ay naniniwala kay kuya pero hindi na ngayon. Ayaw ko na, nagbago na ang tingin ko sa ninong ko. Naghanap ako ng banyo, mabuti na lang at hindi sumunod sa akin si kuya sa akin. Nagmamadali akong tumakbo para makalabas ako dito. May nakita akong taxi kaya mabilis ko itong pinara. Mabuti na lang at wala itong sakay, kaya naman nakaalis agad kami. Hindi ko rin alam kung saan ba ako pupunta pero mas pinili ko na pumunta sa isang mall. Doon kasi ay alam ko na safe ako. Bibili ako ng pamalit ko na damit.

Magwiwithdraw rin ako ng pera sa bangko. Naging mabilis lang naman ang lahat. Sa tingin ko ay sapat na cash na mayroon ako para makaalis ako ng maayos. After ko sa bangko ay pumunta ako sa department store para bumili ng damit ko. Nang matapos na ako ay pumunta sa banyo para magpalit. Bumili ako ng sampung pares ng mga damit. Lahat ng kailangan ko ay binili ko na. Mamaya ay maghahanap ako ng lugar kung saan ako magstay.

Naka-off ang phone ko kaya sure ako na hindi na nila malalaman kung nasaan ba ako. Ang alam ko ay hindi pa naman uuwi ang ninong ko kaya naman hindi ako nag-aalala na mahahanap niya ako. Habang palabas ako sa banyo ay nagulat ako dahil may nabangga ako. Nabitiwan ko ang ilan sa mga gamit ko kaya naman nagmamadali akong damputin ang mga ito habang siya itong nakatayo pa rin sa harapan ko.

“Sorry po,” sabi ko pero wala akong narinig na kahit na anong sagot mula sa kanya.

Nang tumingala ako ay nagulat ako dahil siya na naman. Ang lalaking nasa hotel noon ang narito sa harapan ko. Nakatingin lang siya sa akin kaya tumayo na naman ang balahibo sa katawan ko. Nararamdaman ko na naman ang naramdaman ko noong unang beses ko siyang nakita noon. Walang nagbago sa awra niya, matapang at nakakatakot pa rin siya. Para siyang mafia boss sa mga palabas sa tv. Pero ang kaibahan lang ngayon ay wala siyang mga kasama hindi tulad noong nakita ko siya na marami siyang kasama.

“I’m sorry po,” sabi ko sa kanya at nagmamadali na akong umalis pero nagulat ako nang bigla na lang niyang hawakan ang kamay ko.

“Saan ka pupunta?” tanong niya sa akin kaya naman mas lalo akong kinakabahan sa kanya.

“Aalis na po ako, pasensya na po kayo sa akin. Hindi ko po sinasadya na—”

“Sa tingin mo ba talaga ay makakatakas ka sa akin?” tanong niya sa akin na ikinagulat ko. Nakatingin pa rin siya ng diretso sa mga mata ko. para ng bibigay ang tuhod ko sa kanya at ang puso ko ay parang lalabas sa loob ng katawan ko. Kakaiba talaga ang awra niya.

“K–Kilala mo po ba ako?” kinakabahan at nauutal na tanong ko sa kanya.

“Wala ka ng takas sa akin…..”