C-3

JOYCE LHEXINE

Ngayon na nag araw na nilipat na sa private room ang parents ko. Pero nagtataka ako dahil may mga dumating na mga lalaki. Hindi ko alam kung ano ba ang mayroon. Pero mabilis kong tinawagan si attorney.

“Ano po ang mayroon? Bakit ang dami po ng mga tao dito sa labas ng room ng parents ko?” tanong ko sa kanya.

“Pinadala sila ng ninong mo para may magbantay sa inyo.”

“Po? Bakit po? Ano po ba ang nangyayari?”

“Hindi safe na lumalabas ka mag-isa. Lalo na ini-imbestigahan ang nangyari sa parents mo. Mukhang may gustong mawala na sila.”

“Okay po, pakisabi sa ninong ko na salamat.”

“Okay, sasabihin ko sa kanya. Nasa ibang bansa siya ngayon at hindi mo pa siya makikilala. Maasahan naman ang mga tauhan niya,” sabi ni attorney sa akin.

“Okay po, salamat po.”

Napatingin ako sa parents ko. Hindi ko tuloy maiwasan na itanong sa kanila.

“May tao po ba na may galit sa inyo? Sino naman po ang mga taong gustong man*kit sa inyo? Sino po sila?” tanong ko kahit pa alam ko na hindi naman sila sasagot sa akin.

Umupo ako sa tabi ni mama. Sa sinasabi ni attorney na may kalaban ang parents ko. Parang ang hirap namang paniwalaan dahil kilala ko na kalmado lang ang papa ko. Ni hindi ko pa nga siya nakita na magalit. Kaya parang ang imposible naman na may kaaway siya. Pero ano nga ba ang alam ko? Nasa malayo ako at hindi ko naman sila laging nakikita. Hindi ko rin alam kung sino ang mga nakakasalamuha nila. 

Apat na tao ang nasa labas. Nanatili na lang ako dito sa loob. Papasok lang ang nurses at doctor dito kapag i-check na nila ang parents ko. Palagi kong ipinagdadasal na sana ay maging okay na sila. Na gumising na sila kahit pa alagaan ko sila habang buhay ay gagawin ko. Magising lang talaga sila ay ako na ang bahala sa kanilang dalawa.

“Mama, alam mo po ba na ang ganda ng panahon ngayon.”

“Magandang mamasyal ngayon. Sana ay magawa pa natin ulit ang mga bagay na ‘yon noh. Gusto ko talaga na mamasyal kasama kayo. Tulad noon, tulad ng palagi nating ginagawa. Masaya po ‘yon, miss na miss ko na po ang mga araw na ‘yon.”

“Gusto ko po na magpicnic po ulit tayo sa park. Kukuha ng mga magagandang pictures. Diba, nakakamiss po ang gano’n? Kaya po gising na po kayo. Gising na po para magawa natin ang lahat ng mga ‘yon,” nakangiti na sabi ko pero may luha na pumapatak mula sa mga mata ko.

“May mga taong nagbabantay sa atin sa labas. Ang sabi ni attorney ay tauhan daw po ng ninong ko. Sino po sa kanila? Sinong ninong po? May ninong pa po ba ako na hindi ko kilala? Siya po ba ang sinasabi niyo noon sa akin na pinakabata kong ninong? Siya po ba ang nakatira sa ibang bansa?” 

Ang alam ko ay may ninong ako noon. Pero hindi ko lang alam kung siya ba ang ninong na tinutukoy ni attorney o baka naman ang mga ninong na nakilala ko na. Marami rin kasi sila. Naalala ko pa noong bata pa ako ay palagi nila akong binibigyan ng regalo lalo na kapag birthday ko. Speaking of my birthday, malapit na ang birthday ko. Next week na pala ‘yon. Pero mukhang ako lang ang magcecelebrate na mag-isa. Makakapagcelebrate kaya ako lalo na ngayon na ganito ang sitwasyon ng parents ko.

Binusog ako ng pagmamahal ng parents ko kaya mahirap para sa akin na makita sila na nasa ganitong kalagayan. Ayaw ko ng ganito sila kasi nga sanay talaga ako na nakikita ko ang mga maganda nilang ngiti. Kaya ngayon na hindi ko alam kung ano ba ang mangyayari bukas ay nagbabasa ako ng bible. 

Ito ang mayroon ako ngayon. Kumakapit ako sa maliit na chance na mabubuhay sila. Wala akong pakialam kung maubos ang kayamanan namin basta ang mahalaga ay mabuhay pa rin sila. Sumapit na ang tanghali kaya naman kailangan ko munang lumabas para kumain.

“Saan ka pupunta, Miss?”

“Sa labas lang po. Kakain po muna ako ng lunch.”

“Siya na lang ang bibili, Miss.”

“Ako na po, okay lang naman po na ako. Dito na lang po kayo at bantayan niyo na lang po ang parents ko.”

“Leon, samahan mo siya,” sabi ng isa sa kanila.

“Tara na po, Miss. Samahan na kita,” sabi ng isa sa bata pa sa kanila.

“Sige po, kuya.”

Hindi na ako kumontra pa dahil alam ko naman na walang akong magagawa. Pinadala sila dito ng ninong ko. Naglakad na kaming dalawa para lumabas. Bibili lang naman ako at kakain na lang ako doon sa private room ng parents ko. Balak ko rin na doon na ako matutulog. Malaki naman ang couch at kasya naman ako. Nakalimutan ko ang iba kong mga gamit kaya naman pumunta na muna kami ni Kuya Leon sa hotel para kunin ko ang mga ito.

“Dito ka pala nag-stay, Miss.”

“Opo, kuya. Para malapit lang po sa ospital.”

“Pagmamay-ari ito ni boss,” sabi niya sa akin.

“Boss? Si ninong po ba? Ano po ang pangalan niya?”

“Hindi mo ba kilala si boss?”

“Hindi po dahil sa UK po ako galing.”

“Ang pangalan ni boss ay Atlass Romano Vizente,” sagot niya sa akin.

“Atlass?” sambit ko dahil parang pamilyar sa akin ang pangalan niya.

“Opo, si boss po.”

“Matagal ka na ba sa kanya?”

“Dalawang taon pa lang, Miss.”

“Mabait naman ba siya?” tanong ko pa sa kanya.

“Mabait naman siya kapag mabait ka sa kanya.”

Dahil sa naging sagot niya sa akin ay nakahinga naman ako ng maayos. Sa tingin ko naman ay magkakasundo naman kami ng ninong ko. Masunurin naman ako kaya wala siyang magiging problema sa akin. Hindi ko siya bibigyan ng sakit ng ulo habang inaalagaan niya ang parents ko. Ibabalik ko ang kabutihan niyang ito sa amin. 

After namin dito sa hotel ay bumili na kami ng pagkain. Doon pa rin ako sa karinderya bumili. Pinapili ko rin si Kuya Leon ng pagkain nila. Hindi naman kasi puwede na ako lang ang kumain. Dapat ay sila rin, hindi sila puwedeng magutom. Nang makuha na namin ang mga pagkain na binili namin ay bumalik na agad kami sa ospital. 

Kararating lang namin pero nakita namin na nagkakagulo ang mga nurses at doctors. Biglang kumal*bog ng malakas ang d*bdib ko. Tumakbo na ako palapit sa kanila at….