CHAPTER TWO

=DISCLAIMER=

©2021 NOT A SAINT written by JL Dane

All rights reserved. This is an original work of fiction and the results of a mind’s imagination. Any Names, characters, businesses, places, events, and incidents are either the products of the author's imagination or used in a fictitious manner. Any resemblance to actual persons, living or dead, or actual events is purely coincidental.

Do not distribute, publish, transmit, modify, display or create derivative works from or exploit the contents of this story in any way without the Author’s written permission or publisher except for the use of brief quotations in critical articles or reviews.

Stealing is a crime, please avoid Plagiarism. If this content is captured and published, the offender can be traced and will face the full extent of the legal ramifications stated by the law.

Please follow/subscribe, comment, and add this to your library.

***************

TUMAGAL ng tatlong oras ang photoshoot. After the photoshoot, I actually saw how the photographer looking at me intently while I'm drinking the bottled mineral water.

Kaya pagkatapos uminom ay dumiretso na ako sa dressing room para palitan ang nakadidiring kasuotan na iyon.

"Alam kong masyado kang Maria Clara at conservative but don't think that I am pushing you just because I wanted to do so. Ginawa ko iyon to gain popularity not for me but for you," parang teacher na minamanduhan niya ako. Naiintindihan ko siya. Ramdam ko ang concern sa timbre pa lamang ng boses niya.

Tumango ako upang iparating na naiintindihan ko naman ang ginawa nito para sa akin.

Tatlong araw lang daw ay ilalabas na ang prestigious magazine kung saan nasa top cover ang larawan ko.

"You just aged enough. Siguro naman sapat na, na pwede ka ng magpaka-daring at hindi na patwitums-twitums pa. You know how the real world is. Hindi pwedeng paulit-ulit, palaging dapat may bago. I'm sure you get me. If you want your stardom to remain in the top, and the fame that we'd been taken care of, be always creative and fresh in their eyesight," dagdag niya pa sa sinasabi sa akin.

Hearing everything from Roa, parang ate ko na nga ito. Ngunit anumang pinagdadaanan ko ay kailanman nanatili na lamang sa sarili mundong binuo ko. Dahil kahit i-share ko pa ito kay Ate Roa ay hindi niya ako maiintindihan. Walang makakaintindi sa akin ni isa. Kahit pa nga siguro sabihin ko kung ano ba talaga ang tunay kong nararamdaman ay wala ring makakaunawa. Hindi naman lahat ng tao ay malawak ang pang-unawa lalo na sa mundong ginagalawan at pinagdaraanan ko.

I had no close friends just acquaintances. I even didn't got a boyfriend to call for when my father intervenes and ask me not to have any man than him. Kahit maganda naman ako, habulin pa nga ako sa school at palaging nililingon, napapasali sa mga school pageant but when my stepdad, step into my life, everything turns upside down.

Kaya noon pa man kahit sa school or after work either diretso ang uwi or dadaan muna ako sa simbahang malapit sa madaraanan ng driver para magpalipas ng ilang sandali at magdasal. At ngayon nga ay wala na ang driver ko, isang taon na ang nakararaan at si stepdad Brent na rin ang nagturo sa aking mag-drive hanggang regaluhan ako ng aking amain ng sariling sasakyan.

Iisa lang ang palagi kong hinihiling sa simbahan at hindi iyon magbabago. Palagi ko pa ngang nakikitang nakaabang na sa labas ng gate ang si stepdad para hintayin ako. He's more than a biological father can do. Mas mahigpit kaysa sa tunay kong ama. He is disgusting!

"How's the work, hija?" Ang aga yata nitong umuwi, pasado alas tres pa lang naman. Dapat ay nasa opisina pa ito. My stepdad is a CEO of a cosmetics company popular in the whole Philippines, distributing tons of cosmetics in every store or Mall.

"Good," saka ako humalik sa pisngi nito.

"Look what I told you, better to work as a model than working in the plane. Maraming lalaki ang makakakita sa maganda kong dalaga. Alam mo namang istrikto ako pagdating sa bagay na iyan. Magkasundo tayo sa lahat ng bagay. Huwag lang talaga ang magtrabaho kang malayo sa amin. You know how particular I am with that."

"Yes, Dad. Naiintindihan ko naman po."

"Come on. Come inside. Ipaluluto ko kay Yaya Madel ang paborito mong adobong baboy."

Pagpasok sa loob ay dumiretso na muna ako sa sariling kwarto sa ikalawang palapag ng bahay.

The house speaks wealth, from the furniture, the sofa, table, stands, and even cabinets that import from Germany. The interior design looks like a German house version but the outside is the pinoy version. The marbled materials like big to small jars came from Thailand and Japan. May mga umaabot pang milyones dahil sa hilig ni Brent sa mga mababasagin at sculptures. My mom loves painting naman na galing pa nga sa Italy na inorder ni Brent para sa ina through online sa isang sikat na painter at ang iba ay galing sa Filipino-Canadian artist na si Nicolene Zane Laurence, isa ring sikat na paint artist.

Nag-suot lang ako ng long pants at malaking itim na T-shirt nang bumaba na ako at tumungo sa hapag. Amoy na amoy ko na ang nilutong paborito kong adobong baboy noon at hindi na ngayon. I changed my own preference simula nang malaman ni Brent ang paborito ko.

"Alam kong gutom ka na. Kumain na tayo," aya nito na nakaupo na at nauna na sa akin.

"Gusto ko rin po sana ng hotdog. Nasaan po si Yaya Madel?" Nagulat yata ako nang biglang tumahimik na ang loob ng bahay.

"Nasa Grocery, may pinabili lang ako."

Kung ganoon. Nasaan ang dalawa pa? Wala na yata ang tatlong katulong namin doon. "Nasaan po sina Ate Luna at Ate Andeng?"

"Pinag-pahinga ko muna. Three days silang magbabakasyong tatlo kasama si Madel."

So, hindi totoong umalis si Yaya Madel para mag-grocery? Isang excuse lang pala.

"Pero paano po ang bahay? Sino na ang maglilinis at magluluto?"

Tumayo ito at nilapitan ako mula sa akinh likuran saka dumampi ang mga kamay nito sa magkabilang balikat para hilutin ako. "It's about time to learn the household chores. Don't you? Tumatanda ka na rin naman, Hija. Kaya kinakailangan mo ng matuto ng mga gawain at kasama ang pagluluto. Don't worry, hinding-hindi kita pababayaan."

"Thanks Dad. Alam ko naman pong hindi n'yo nga ako pababayaan." Tipid na ngiti lang ang ibinigay ko.

"And about the hotdog, we'll make it. I will give you right away."

NAG-UMPISA na ang bangungot ko, na akala ko ay malalampasan ko na. Ang sandaling iyon na isa sa mga kinasusuklaman kong bagay. May pagkakataong gusto ko na lamang umiyak o kaya ay magsumbong sa kay Mommy sa mga nangyayari. Na imposibleng paboran ako nito dahil minsan na nitong ikinatwa ako at si Brent ang kinampihan nito. Dahil nga naman mas mabilis maniwala sa salita ng isang santo, kaysa sa sumbong ng isang bata.

Mahimbing na ang tulog ko nang biglang maalimpungatan ako sa ilang yabag. Nakalimutan ko yatang i-locked ang pinto ng sarili kong kwarto.

Bumaha ang liwanag sa loob ng kwarto nang may magbukas niyon. Nang iangat ko ang aking mukha, si Brent ang nasa loob.

"Dad, may kailangan po ba kayo?"

"Oo. Ipagtimpla mo nga ako ng kape. Hindi kasi ako makatulog."

Pupungas-pungas na bumaba ako ng kama. Kung kailan mahimbing na ang tulog ko saka pa ito pupunta ng ganoong sandali. Hindi ba nito alam ang kahulugan ng pagpapahinga at pagtulog?

Late na makakauwi si mommy na nag-overtime sa trabaho sa Cosmetics Company kung saan ito ang Auditor.  Kaya siguro tinungo ako ni Brent doon.

Nang matapos ay agad akong nagtungo sa banyo sa loob ng aking kwarto. Kinakailangan kong maligo.

Hinayaan ko na lamang na gumapang ang pinaghalong hot and cold shower sa buo kong katawan habang nakatungod ang aking ulo at hindi pa nahuhubad ang anumang kasuotan. Sana lang talaga ay matapos na ang kalbaryong ito at mawala na lang si Brent sa buhay naming mag-ina o kahit sa buhay ko na lang.

Gusto ko na lang talagang magtrabaho o tumira sa bahay ni Roa nang sa ganoon ay mawala naman ako sa paningin ni Brent. Kahit ilang araw lang. O kahit magkaroon ng sariling bahay gamit ang perang napundar ko na nasa sarili kong bank account. Nang sa ganoon ay magkaroon naman ako ng normal na buhay.

Kinabukasan ay maagang akong umalis kasama si Brent. Ngayon na raw ako ite-train ng stepdad ko sa kompanya nang sa ganoon ay ako na ang magmana ng lahat.

"Three-fourth of all my property and my wealth will be given to you as your inheritance," nakangiting sabi ng aking stepdad habang sakay kami ng kotse nito. "Wala ba akong kiss?"

Humalik ako sa pisngi niya. "Salamat, Dad."

"You're highly welcome, Hija. Siguro mga ilang buwan lang ay makakabisado mo na ang lahat at ang paghahawak sa kompanya. You're brainy, for sure it would be easy-peasy for you.  It would be better to give you a position. How about a small position?"

"That is nice, Dad. I love to have it," walang kagana-ganang tugon ko sa sinabi niya.

Napakamot ito ng baba. "Parang mas magandang maging secretary na lang kita. In due time, mas madali mong mauunawaan ang lahat. Gusto kong mas lalo mong palaguin pa ang nag-iisang kompanyang pinalago ko." Dinama nito ang kamay ko. "Alam kong magagawa mo iyon, Celestine. Kaya mas mabuting mag-focus ka sa career kaysa sa love life. Hindi nakabubuti ang lalaki sa buhay mo. Sapat na, na ako na lang ang lalaki sa buhay mo, hindi ba?"

"Oo naman po, Dad," pagsang-ayon ko dahil ayaw na ayaw nitong hindi ako sumasang-ayon lalo na sa mga gusto nito.

Nang sumunod nga na araw ay pinalakad na ni Brent ang lahat ng papers ko nang sa BE Cosmetics Company na ako makapagtrabaho. Inilipat naman nito ng trabaho ang kasalukuyan nitong secretary na lalaki. Naging secretary na ito ng aking Mommy na ipinagpasalamat ni Mommy dahil bihira na itong mag-o-overtime.

Pagkatapos nang pagtatrabaho sa kompanya ni Brent habang siya ang namamahala roon ay mabilis ko namang nakabisado ang lahat. I have, been a Summa C*m Laude during my school years, things are easy to do even without Brent around. Kahit pa hindi na siya magpakita sa akin habang buhay ay ikasisiya ko pa.

Hanggang ngayong umaga ay nalaman kong hindi pumasok si Brent. Hindi kami magkasama at hindi rin siya nag-apply ng vacation leave or leave of absence. Panay pa nga tanong sa akin ng mga workmates ko, lahat ay hinahanap si Daddy Brent.

Ano naman ang pakialam ko kung nawawala ang mahal nilang amo?

Kailangan ba talaga ay alam ko ang lahat kahit ang bilang ng paghinga niya?

Nasagot ang mga katanungan sa pagkawala ni Brent nang tumawag sa akin si mommy. Sinagot ko ang phone na walang tigil sa pag-ring at pag-vibrate. Kulang na lang ay mahulog na iyon sa mesa kung saan ko iyon inilapag.

Umiiyak si mommy sa kabilang linya, panay ang hikbi habang ibinabalita sa akin na kailangan kong magpunta ngayon ng hospital dahil may nangyari kay Daddy Brent.

Halos mahulog nga ako sa kinauupuan matapos ang tawag ni mommy. Nanginginig ang mga kamay ko na kasing lamig ng yelo. Napakalakas ng tibok ng puso kong bumibingi sa aking tainga. Ang balita tungkol sa aking amain ay parang isang awit na ume-echo sa aking pandinig. Hindi ko rin nga halos magalaw ang mga paa ko para humakbang patungo sa pinto ng opisina.

Marami akong hiniling na sana ay magkakatotoo. Ngunit ang balitang ito ay parang panaginip at hindi kapani-paniwala. Sinong magsasabing maalis ko rin pala sa aking buhay ang aking amain. Ngayon ay panibagong yugto na ng buhay ko. Dahil ang kahong binuo ni stepdad ay mawawasak na ngayon.

Dahil si Brent Echavez ay patay na.