LOGIN“เท่จัดเลยพี่”คลื่นยักไหล่ล้อเลียน จนค่ายต้องรีบพาร่างเล็กเดินแยกออกมา แต่ ถึงอย่างนั้นเสียงของคลื่นก็ตามหลังมาไม่ยอมหยุด กระทั่งทั้งสองคน เข้ามาในลิฟต์ หมวยลี่หัวเราะคิกคักตลอดเวลาจนถูกคนตัวสูงมองค้อน“เฮียเริ่มอายแล้วนะลี่”“เท่มากเลยนะคะ บอกแล้วไงลี่ชอบ”ลิฟต์ค่อย ๆ เคลื่อนตัวผ่านแต่ละชั้นไปยั
“นี่มันอะไรกันค่าย พ่อไม่เห็นรู้ว่ามีแบบนี้” ผู้เป็นพ่อมองลูกชาย ตัวเองอย่างไม่อยากเชื่อสายตา“ไม่มีอะไรครับ ก็แค่อยากสนุกกันนิดหน่อย พ่อพาญาติ ๆ กลับ ก่อนก็ได้ครับ”“ขอโทษด้วยนะ ผมไม่รู้ว่าตาค่ายจะนึกบ้าบิ่นขึ้นมา” ไกรวิชญ์ กลัวว่าบรรดาญาติ ๆ จะพากันไม่พอใจ แต่ผลกลับตรงกันข้าม ทุกคน ส่ายหน้าเบา
งานหมั้นถูกจัดขึ้น ณ โรงแรมเฟิงเฉิน อาณาจักรหรูหราที่เป็น สมบัติของตระกูลตอนนี้หมวยลี่และค่ายกำลังแต่งตัวอยู่ภายในห้องเดียวกัน เมื่อคืนทั้งสองคนและครอบครัวนอนที่โรงแรม ตื่นตั้งแต่เช้ามืด เพื่อเตรียมตัวสำหรับพิธีหมั้นที่จะจัดขึ้นในวันนี้ในตอนแรก ธันวารับปากว่าจะมีงานหมั้นของเจ้านาย แต่สุดท้าย
ทั้งหมั่นไส้ ทั้งอบอุ่น จนอดยิ้มตามไม่ได้“ของคาวเอาไว้ทีหลัง ตอนนี้เฮียขอกินของหวานก่อนได้ไหมครับ คนสวย” แววตาของเขากำลังออดอ้อนเต็มประดา ทำเอาหมวยลี่เม้ม ริมฝีปากแน่นไม่อยากปฏิเสธ เพราะคิดถึงเหมือนกัน“ถ้ากินของหวานตอนนี้ แล้วเมื่อไรจะได้กินข้าวคะ” เสียงหวาน เอ่ยเบา ๆ“คิดถึงครับ” คำสั้น ๆ กระ
คอลจนดึกดื่น“เมาหรือเปล่าคะ” เสียงหวานถามหลังเห็นคนตัวสูงทิ้งตัวนอนลง บนเตียง(ไม่เมาครับ เฮียไม่ค่อยดื่มเท่าไร)“จะนอนเลยไหมคะ”(อยากคุยกับหนูก่อน) ใบหน้าหล่อแนบลงบนหมอนใบใหญ่ เสียงทุ้มแผ่ว ๆ ฟังดูอ้อนอย่างที่หมวยลี่รู้สึกได้“พรุ่งนี้ต้องเข้าบริษัท เฮียต้องรีบนอนสิ”(อีกยี่สิบนาทีได้ไหม เฮียยั
จะพักที่โรงแรมหรือคฤหาสน์เฟิงเฉิน เธอจะได้จัดเตรียมสถานที่รอรับยิ่งเวลาใกล้เข้ามาเท่าไร หมวยลี่รู้สึกตื่นเต้น จินตนาการไปถึง วันหมั้นบ่อยครั้ง เธออยากให้ทุกอย่างออกมาดีและสมบูรณ์แบบ เพราะมันแค่ครั้งเดียวในชีวิตมีวูบหนึ่งในความคิด ขนาดพิธีหมั้นยังรู้สึกตื่นเต้นอย่างนี้ ถ้าเป็น งานแต่งเธอคงนอนไม
“… สวย” ฝ่ามือวางทาบบนกลีบอวบ มันสวยงามจนเขาแทบ ละสายตาไม่ได้ เพียงแค่มองแท่งเนื้อที่อยู่ข้างในกางเกงก็ผงาดขึ้นมา จนปวดหนึบหมวยลี่รู้สึกเขินอายจนหน้าแดง เพราะค่ายเอาแต่จับจ้อง จุดตรงนั้นไม่กะพริบตา จนเธอเริ่มร้อนผ่าวทว่า ในจังหวะบทเร่าร้อนกำลังจะเริ่มต้น จู่ ๆ เสียงสายเรียกเข้า ก็ดังขึ้นมาค่า
ร่างสูงไม่ได้พูดอะไรต่อ ความเงียบแทรกผ่านเข้ามาแทน บทสนทนา ทั้งคู่ปล่อยให้เวลาผ่านไปอย่างช้า ๆในขณะที่คนหนึ่งนิ่งเฉยราวกับน้ำเย็น แต่อีกคนกลับฟุ้งซ่าน ไปด้วยความคิดมากมายที่ตีตื้นขึ้นมากลางอกราวกับว่าคำขอของเธอมันยากเกินไป“การทิ้งของของคนที่ทำให้เฮียเจ็บปวด มันยากเย็นขนาดนั้นเลย เหรอคะ” เธอตั้
“เฮียหวง… หวงลี่มาก”ร่างเล็กค่อย ๆ ลืมตาขึ้น มองคนที่เพิ่งพูดคำขอโทษออกมา ตอนนี้ เธองุนงงและสับสนกับอารมณ์ที่เย็นลงกะทันหันของค่าย คำขอโทษ เขาเอ่ยมันออกมาง่าย ๆ ราวกับเป็นเพียงลมปาก“หวงทั้งที่ยังเก็บของคนเก่าเอาไว้เหรอคะ” พูดจบเธอก็รีบ เบือนหน้าหนีทันที“ลี่ครับ หันมามองหน้าเฮียได้ไหม”“ก่อนหน
มักจะติดค้างอยู่นาน แต่ช่วงเวลาแห่งความสุข กลับผ่านไปไวราวกับ ไม่เคยเกิดขึ้น#วันต่อมาหมวยลี่ยังไม่ได้ไปเรียน เพราะเพื่อนลงวันลาให้สามวันเช้านี้ค่ายสั่งข้าวให้มาส่งถึงคอนโดของเธอ แม้จะเป็นแค่เรื่อง เล็กน้อย แต่สำหรับหมวยลี่ มันกลับรู้สึกชัดเจนว่าเขากำลังเริ่มใส่ใจ มากขึ้นกริ๊ง~ ดวงตากลมละจากจอ







