Masuk“เท่จัดเลยพี่”คลื่นยักไหล่ล้อเลียน จนค่ายต้องรีบพาร่างเล็กเดินแยกออกมา แต่ ถึงอย่างนั้นเสียงของคลื่นก็ตามหลังมาไม่ยอมหยุด กระทั่งทั้งสองคน เข้ามาในลิฟต์ หมวยลี่หัวเราะคิกคักตลอดเวลาจนถูกคนตัวสูงมองค้อน“เฮียเริ่มอายแล้วนะลี่”“เท่มากเลยนะคะ บอกแล้วไงลี่ชอบ”ลิฟต์ค่อย ๆ เคลื่อนตัวผ่านแต่ละชั้นไปยั
“นี่มันอะไรกันค่าย พ่อไม่เห็นรู้ว่ามีแบบนี้” ผู้เป็นพ่อมองลูกชาย ตัวเองอย่างไม่อยากเชื่อสายตา“ไม่มีอะไรครับ ก็แค่อยากสนุกกันนิดหน่อย พ่อพาญาติ ๆ กลับ ก่อนก็ได้ครับ”“ขอโทษด้วยนะ ผมไม่รู้ว่าตาค่ายจะนึกบ้าบิ่นขึ้นมา” ไกรวิชญ์ กลัวว่าบรรดาญาติ ๆ จะพากันไม่พอใจ แต่ผลกลับตรงกันข้าม ทุกคน ส่ายหน้าเบา
งานหมั้นถูกจัดขึ้น ณ โรงแรมเฟิงเฉิน อาณาจักรหรูหราที่เป็น สมบัติของตระกูลตอนนี้หมวยลี่และค่ายกำลังแต่งตัวอยู่ภายในห้องเดียวกัน เมื่อคืนทั้งสองคนและครอบครัวนอนที่โรงแรม ตื่นตั้งแต่เช้ามืด เพื่อเตรียมตัวสำหรับพิธีหมั้นที่จะจัดขึ้นในวันนี้ในตอนแรก ธันวารับปากว่าจะมีงานหมั้นของเจ้านาย แต่สุดท้าย
ทั้งหมั่นไส้ ทั้งอบอุ่น จนอดยิ้มตามไม่ได้“ของคาวเอาไว้ทีหลัง ตอนนี้เฮียขอกินของหวานก่อนได้ไหมครับ คนสวย” แววตาของเขากำลังออดอ้อนเต็มประดา ทำเอาหมวยลี่เม้ม ริมฝีปากแน่นไม่อยากปฏิเสธ เพราะคิดถึงเหมือนกัน“ถ้ากินของหวานตอนนี้ แล้วเมื่อไรจะได้กินข้าวคะ” เสียงหวาน เอ่ยเบา ๆ“คิดถึงครับ” คำสั้น ๆ กระ
คอลจนดึกดื่น“เมาหรือเปล่าคะ” เสียงหวานถามหลังเห็นคนตัวสูงทิ้งตัวนอนลง บนเตียง(ไม่เมาครับ เฮียไม่ค่อยดื่มเท่าไร)“จะนอนเลยไหมคะ”(อยากคุยกับหนูก่อน) ใบหน้าหล่อแนบลงบนหมอนใบใหญ่ เสียงทุ้มแผ่ว ๆ ฟังดูอ้อนอย่างที่หมวยลี่รู้สึกได้“พรุ่งนี้ต้องเข้าบริษัท เฮียต้องรีบนอนสิ”(อีกยี่สิบนาทีได้ไหม เฮียยั
จะพักที่โรงแรมหรือคฤหาสน์เฟิงเฉิน เธอจะได้จัดเตรียมสถานที่รอรับยิ่งเวลาใกล้เข้ามาเท่าไร หมวยลี่รู้สึกตื่นเต้น จินตนาการไปถึง วันหมั้นบ่อยครั้ง เธออยากให้ทุกอย่างออกมาดีและสมบูรณ์แบบ เพราะมันแค่ครั้งเดียวในชีวิตมีวูบหนึ่งในความคิด ขนาดพิธีหมั้นยังรู้สึกตื่นเต้นอย่างนี้ ถ้าเป็น งานแต่งเธอคงนอนไม
ทั้งสองคนผละออกจากกัน ก่อนหมวยลี่จะเดินไปทางรถที่จอด รอรับ เธอหันมายิ้มให้ร่างสูงที่ยังยืนนิ่งไม่ได้ขยับไปไหนสายตาคู่คมทอดมองตามร่างเล็กที่ค่อย ๆ เดินจากไป เขายืนอยู่ อย่างนั้น กระทั่งไม่เห็นเธออยู่ในสายตาแล้ว ค่ายสูดหายใจเข้าลึก ๆ หนึ่งครั้ง ก่อนจะหมุนตัวก้าวขามุ่งหน้าไปขึ้นเครื่อง เพื่อกลับฝร
“ขี้หวงจัง”“หนูสวย ใส่ชุดอะไรก็สวย เฮียจะทำยังไงดี” เขาไม่ได้ขอคำตอบ จากเธอ แต่หนักใจกับตัวเองซะมากกว่า นับวันอาการก็ยิ่งหนักขึ้น“ไม่นอยนะคะ กลับมาห้องเดี๋ยวลี่ให้รางวัล”พอได้ยินคำว่ารางวัล ดวงตาคมก็ลุกวาว ใบหน้าที่ตึงเข้มเผย ความตื่นเต้นออกมา“เอารางวัลก่อนไปได้ไหม เฮียจะเป็นเด็กดี”“ไม่ค่ะ ไป
อาทิตย์ต่อมาค่ายตื่นขึ้นในช่วงเช้า สิ่งแรกที่ทำเป็นประจำทุกวันตลอดอาทิตย์ ที่ผ่านมาคือหยิบโทรศัพท์มาดู เพื่อตอบกลับข้อความของร่างเล็ก เวลาไม่ได้เป็นอุปสรรคสักเท่าไร เพราะทุกครั้งที่ว่างเขาจะส่ง ข้อความไปหาเธอ ตอนนี้ที่บริษัทไม่ยุ่งมากนัก แต่ช่วงสิ้นเดือน หลังจาก ปิดดีลใหญ่ได้ เขาคงจะยุ่งจนเวลาค
น้องเร็วขนาดนี้ ทั้งที่เพิ่งแต่งงานไปไม่กี่วัน“ลี่โทรหาพี่เจียร์ก่อนนะคะ” เธอรีบเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์ แต่กลับ ถูกมือใหญ่รวบข้อมือเอา“อย่าเพิ่ง ตอนนี้สองคนนั้นคงกำลังกอดกันร้องไห้อยู่” เขาไม่ได้ พูดเกินจริง แต่น้องชายคนกลางมักจะบ่นให้ฟังบ่อย ๆ เรื่องอยากมีลูก รอมานานนับปี ตอนนี้สมหวังแล้วคงดีใจจ







