ログイン“เท่จัดเลยพี่”คลื่นยักไหล่ล้อเลียน จนค่ายต้องรีบพาร่างเล็กเดินแยกออกมา แต่ ถึงอย่างนั้นเสียงของคลื่นก็ตามหลังมาไม่ยอมหยุด กระทั่งทั้งสองคน เข้ามาในลิฟต์ หมวยลี่หัวเราะคิกคักตลอดเวลาจนถูกคนตัวสูงมองค้อน“เฮียเริ่มอายแล้วนะลี่”“เท่มากเลยนะคะ บอกแล้วไงลี่ชอบ”ลิฟต์ค่อย ๆ เคลื่อนตัวผ่านแต่ละชั้นไปยั
“นี่มันอะไรกันค่าย พ่อไม่เห็นรู้ว่ามีแบบนี้” ผู้เป็นพ่อมองลูกชาย ตัวเองอย่างไม่อยากเชื่อสายตา“ไม่มีอะไรครับ ก็แค่อยากสนุกกันนิดหน่อย พ่อพาญาติ ๆ กลับ ก่อนก็ได้ครับ”“ขอโทษด้วยนะ ผมไม่รู้ว่าตาค่ายจะนึกบ้าบิ่นขึ้นมา” ไกรวิชญ์ กลัวว่าบรรดาญาติ ๆ จะพากันไม่พอใจ แต่ผลกลับตรงกันข้าม ทุกคน ส่ายหน้าเบา
งานหมั้นถูกจัดขึ้น ณ โรงแรมเฟิงเฉิน อาณาจักรหรูหราที่เป็น สมบัติของตระกูลตอนนี้หมวยลี่และค่ายกำลังแต่งตัวอยู่ภายในห้องเดียวกัน เมื่อคืนทั้งสองคนและครอบครัวนอนที่โรงแรม ตื่นตั้งแต่เช้ามืด เพื่อเตรียมตัวสำหรับพิธีหมั้นที่จะจัดขึ้นในวันนี้ในตอนแรก ธันวารับปากว่าจะมีงานหมั้นของเจ้านาย แต่สุดท้าย
ทั้งหมั่นไส้ ทั้งอบอุ่น จนอดยิ้มตามไม่ได้“ของคาวเอาไว้ทีหลัง ตอนนี้เฮียขอกินของหวานก่อนได้ไหมครับ คนสวย” แววตาของเขากำลังออดอ้อนเต็มประดา ทำเอาหมวยลี่เม้ม ริมฝีปากแน่นไม่อยากปฏิเสธ เพราะคิดถึงเหมือนกัน“ถ้ากินของหวานตอนนี้ แล้วเมื่อไรจะได้กินข้าวคะ” เสียงหวาน เอ่ยเบา ๆ“คิดถึงครับ” คำสั้น ๆ กระ
คอลจนดึกดื่น“เมาหรือเปล่าคะ” เสียงหวานถามหลังเห็นคนตัวสูงทิ้งตัวนอนลง บนเตียง(ไม่เมาครับ เฮียไม่ค่อยดื่มเท่าไร)“จะนอนเลยไหมคะ”(อยากคุยกับหนูก่อน) ใบหน้าหล่อแนบลงบนหมอนใบใหญ่ เสียงทุ้มแผ่ว ๆ ฟังดูอ้อนอย่างที่หมวยลี่รู้สึกได้“พรุ่งนี้ต้องเข้าบริษัท เฮียต้องรีบนอนสิ”(อีกยี่สิบนาทีได้ไหม เฮียยั
จะพักที่โรงแรมหรือคฤหาสน์เฟิงเฉิน เธอจะได้จัดเตรียมสถานที่รอรับยิ่งเวลาใกล้เข้ามาเท่าไร หมวยลี่รู้สึกตื่นเต้น จินตนาการไปถึง วันหมั้นบ่อยครั้ง เธออยากให้ทุกอย่างออกมาดีและสมบูรณ์แบบ เพราะมันแค่ครั้งเดียวในชีวิตมีวูบหนึ่งในความคิด ขนาดพิธีหมั้นยังรู้สึกตื่นเต้นอย่างนี้ ถ้าเป็น งานแต่งเธอคงนอนไม
มาก่อน และไม่ทันจะได้ถามอะไรเขาก็เดินจากไปแล้ว ทิ้งไว้เพียง ความสงสัยที่ยังค้างคาอยู่ในใจ แถมเมื่อกี้เธอก็ยังไม่ได้ขอโทษเขาเลย ด้วยซ้ำเมื่อทำธุระส่วนตัวเรียบร้อย ร่างเล็กกลับจากห้องน้ำตรงไปหา ผู้เป็นพ่อ ขณะกำลังยืนคุยอยู่กับผู้ใหญ่ท่านหนึ่ง เธอเดินเข้าไป อย่างเงียบ ๆ และยกมือไหว้อย่างติดเป็นนิส
พูดคุยกัน กระทั่งเวลาผ่านไปนานนับชั่วโมง ร่างสูงของล่าที่เพิ่งคุยธุระ สำคัญเสร็จเดินมาหาคู่หมั้นคนสวยของเขา แต่สายตากลับมองอีกคนที่ นั่งข้างกัน ราวกับมีเรื่องบางอย่างในใจ“ลี่ พี่มีเรื่องอยากจะบอก” ล่าที่เงียบอยู่พักใหญ่ตัดสินใจเอ่ยขึ้นมา เขาไม่เคยประหม่าอย่างนี้มาก่อน จนได้เผชิญกับดวงตาที่ว่างเป
ส่งมาถึงบ้านตั้งแต่วันก่อน ทุกอย่างถูกจัดเตรียมไว้เรียบร้อยเธอเพิ่งรู้ว่าผัดข้าวโพดใส่เห็ดคือเมนูโปรดของคนเป็นพ่อ เมื่อเห็น อาหารจานนี้วางบนโต๊ะ เจ้าของคฤหาสน์ถึงกับกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ได้ เธอหันไปมองทางแม่ที่นั่งนิ่ง ไม่ได้แสดงความรู้สึกใด ๆ ออกมาผ่าน สีหน้า“ลี่ ท่านบอกให้เฮียช่วยสอนลี่ขับรถ ล
ทุกคนที่ได้เห็นเหตุการณ์ในตอนนี้ต่างตะลึงงัน ไม่มีใครพูดอะไร ออกมา แต่กลับเข้าใจเรื่องราวทั้งหมดดีคลื่นมองค่ายที่ถูกลูกน้องมือขวาพาตัวออกไป ถือว่าโชคดีที่วันนี้ พี่ชายคนกลางไม่ได้นอนค้างที่บ้านใหญ่ เพราะหากล่าเห็นเข้า รับรอง เลยว่าค่ายต้องโดนหนักกว่านี้หลายเท่าให้หลังจากที่ค่ายถูกลากตัวออกไปแล้







