kabanata 2

NAGING AKIN SIYA MATAPOS NG ISANG GABI

ANG PANGANIB SA PAMILYA

“Hindi ako maniniwala sa iyo!” sigaw ko kay Zeus, tumatayo mula sa kama habang kinukuyom ang aking mga kamao. “Bibigyan mo ako ng pera para makauwi ako kay Tita Linda—ngayon na!”

Tumayo rin siya, at ang kanyang tangkad ay nagpahiya sa akin. “Hindi ako nagbibigay ng pera, Little Ay. Sinabi ko na—ikaw ay akin na.”

“Bakit? Ano ang kailangan mo sa akin? Ako lang namang simpleng tao na walang pera—”

“Wala kang kailangang malaman ngayon,” putol niya, kumuha ng yosi at sinindihan ito. Ang usok ay umakyat patungo sa kisame, gawaing tila sanay na siyang gawin araw-araw. “Basta manatili ka rito, at susundin mo ang lahat ng utos ko. Siguradong ligtas ka rito.”

“Ligtas? Paano ako magiging ligtas kasama mo? Ikaw ang si Zeus Montenegro—ang taong kinakatakutan ng lahat!”

Ngumiti siya ng mapang-asar. “Tama ka. Kaya kung manatili ka sa tabi ko, walang makakapinsala sa iyo. Pero kung aalis ka—” huminto siya at tumingin sa akin ng seryoso “—hindi ko masasabi kung ano ang mangyayari sa pamilya mo sa probinsya.”

Napatigil ako. Ang puso ko ay tumibok nang mabilis, parang gustong sumabog. “A-anong sinasabi mo?”

“Alam kong may nanay ka na may sakit, at may kapatid kang batang nag-aaral. Alam kong ang pera na kinikita mo sa tindahan ni Tita Linda ay kulang pa para sa gamot ng nanay mo.” Kumuha siya ng isang sobre at inilagay sa lamesa. “May dalawang milyong piso diyan—para sa gamot at sa paaralan ng kapatid mo. Pero kukunin lang nila iyon kung manatili ka rito sa akin ng isang taon.”

Nakatingin ako sa sobre na parang ito ang sagot sa lahat ng problema ng pamilya ko. Ngunit kapalit nito ay ang aking kalayaan.

“Paano ko malalaman na totoo ang sinasabi mo?” tanong ko, luha pa rin sa mga mata.

“Tawagan mo si Tita Linda. Tingnan mo mismo.” Inabot niya sa akin ang isang telepono.

Kinuha ko ito nang dahan-dahan at tinawagan ang numero ni Tita Linda. Agad itong sumagot.

“Ay! Saan ka na? Nasaan ka? May dalawang lalaki na dumating dito kanina—may dala silang pera, at sinabi nilang ligtas ka raw! Sinabi rin nila na kung aalis ka sa kung saan ka man, magkakaroon ng problema ang pamilya mo—”

“Tita, tahimik lang po kayo,” sabi ko, tiningnan si Zeus na nakatingin sa akin. “Ako po ay ligtas. Babalik ako sa inyo kapag makakaya ko na.”

Binaba ko ang telepono. Ang lahat ng lakas ko ay nawala—parang binuhos lahat ng ulan sa aking katawan.

“Ngayon, naniniwala ka na ba?” tanong ni Zeus.

Tumango ako nang dahan-dahan. “O-opo.”

“Magandang bata.” Lumapit siya sa akin at hinawakan ang aking balikat. “Bukas, ipapakilala kita sa mga tauhan ko. Ituturo ko sa iyo kung paano ka dapat makisama rito. Walang maling galaw, walang maling salita—naiintindihan mo?”

“O-opo.”

“Ngayon, matulog ka na. Bukas ay magiging mahirap na araw para sa iyo, Little Ay.”

Umupo ako muli sa kama habang tinatanaw siyang lumabas ng kwarto. Ang pinto ay tumunog nang sarado, at naiwan akong mag-isa sa malaking, madilim na silid. Iniisip ko ang nanay ko, ang kapatid ko, at ang buhay na iniwan ko sa probinsya.

Isang taon. Isang taon na kailangang kong manatili sa tabi ng pinakamalakas na mafia boss sa Maynila. Paano ko matatagalan ito? At paano ko malalampasan ang takot na nasa loob ko?