kabanata 7

: ANG UNANG SABI NG “MAHAL KITA”

Ang gabing bago ang pagkikita ni Zeus kay Don Roberto ay napakahirap para sa akin. Hindi ako makatulog—iniisip ko ang lahat ng posibleng mangyari, ang panganib na haharapin ni Zeus, ang pamilya ko na nasa probinsya. Nakita ko si Zeus na nasa opisina niya hanggang gabi, kausap ang mga tauhan at nagpaplano. Minsan, pumasok ako sa opisina niya at nakita siyang nakatayo sa harap ng bintana, tinitingnan ang madilim na kalangitan.

“Zeus, hindi ka pa natutulog?” tanong ko, lumalapit sa kanya.

“Hindi pa,” sabi niya, tumingin sa akin. “Iniisip ko lang kung paano haharapin si Roberto bukas. Ayokong magkaroon ng digmaan—maraming tao ang mamatay. Pero kung kailangan, gagawin ko.”

“Zeus, please—ingatan mo ang sarili mo,” sabi ko, hawak ang kanyang braso. “Hindi ko kayang mawawala ka.”

Naramdaman ko ang kanyang kamay na humawak sa aking mukha. “Hindi ako mawawala sa iyo, Little Ay. Iyan ang pangako ko.”

Umupo kami sa upuan ng opisina at nag-usap hanggang umaga. Sinabi niya sa akin tungkol sa kanyang ina na namatay noong siya ay bata pa—sinabi niya na ang ina niya ang tanging tao na nagpakita sa kanya ng pag-ibig at kaligayan. “Ngayon, ikaw na ang tanging tao na nagpapasaya sa akin,” sabi niya. “Ikaw na ang dahilan ko para mabuhay.”

Ngumiti ako at tumulo ang luha ko. “Ikaw din ang dahilan ko para maging matapang, Zeus.”

Noong umaga, nagbihis si Zeus ng itim na blusa at pantalon. Ang mga tauhan niya—si Kiko, si Miguel, at limang iba pa—ay nasa sala, handang sumama sa kanya. “Little Ay, manatili ka rito sa bahay,” sabi ni Zeus, hawak ang aking kamay. “Huwag mong lumabas hanggang sa bumalik ako.”

“Hindi ako makakapayag na manatili rito mag-isa,” sabi ko. “Gusto kong sumama sa iyo. Gusto kong makita kung paano mo haharapin siya. Kasama tayo, di ba?”

Tumingin siya sa akin nang matagal, at sa huli, tumango. “Sige. Pero kailangan mong manatili sa kotse at sumunod sa lahat ng sinasabi ko. Naiintindihan mo?”

“Oo, Zeus.”

Sumakay kami sa dalawang kotse at pumunta sa isang malaking gusali na nasa gitna ng Maynila—ang opisina ni Don Roberto. Ang gusali ay madilim at malaki, parang isang bundok na nagbabanta na matumba. Huminto ang kotse namin sa harap ng pintuan, at lumabas si Zeus kasama ang mga tauhan. Sumunod ako kay Miguel sa loob ng kotse, tinitingnan silang pumasok sa gusali.

Ilang oras ang lumipas bago sila bumalik. Nakita ko si Zeus na lumabas ng gusali, ang mukha ay seryoso ngunit walang galit. Ang mga tauhan niya ay nakasunod sa kanya, walang nasaktan. Pumasok siya sa kotse at tumingin sa akin.

“Zeus, anong nangyari? Ano ang sinabi ni Roberto?” tanong ko.

“Nakipag-usap ako sa kanya,” sabi niya. “Sinabi ko sa kanya na hindi ko ibibigay sa kanya ang anuman—lalo na ikaw. Sinabi ko sa kanya na kung hahawakan niya ulit ang pamilya mo o ang sinumang mahalaga sa akin, magkakaroon tayo ng digmaan. At sa huli, sumang-ayon siya. Pupunta na siya sa ibang bansa at hindi na babalik sa Maynila.”

Naramdaman ko ang paghinga kong maluwag. Tumulo ang luha ko ng kagalakan. “Salamat, Zeus! Salamat talaga!”

Yumakap ako sa kanya at siya ay yumakap din sa akin. “Hindi ka na mag-aalala pa, Little Ay. Wala nang panganib. Wala nang Don Roberto. Maaari na tayong mabuhay ng tahimik—magkasama.”

Pagdating namin sa bahay, pumasok kami sa aking kwarto at umupo sa kama. Tinitingnan niya ako nang matagal, ang mga mata niya ay puno ng damdamin na hindi ko maipaliwanag. “Little Ay,” sabi niya, bumababa ang boses. “May sasabihin ako sa iyo. At gusto kong marinig mo ito ng maayos.”

“Anong sasabihin mo, Zeus?”

Hinawakan niya ang aking kamay at tumingin sa aking mga mata. “Little Ay, mula noong unang araw na nakita kita sa tindahan ng kakanin, alam ko na may kakaibang tungkulin ka sa buhay ko. Hindi ko alam kung bakit, ngunit naramdaman ko agad na kailangan kitang protektahan, kailangan kitang kasama. At habang tumatagal, ang damdaming iyon ay naging mas malalim. Little Ay—” tumigil siya, kinakabahan “—mahal kita. Mahal na mahal kita.”

Napatigil ako. Ang puso ko ay tumibok nang napakabilis, parang gustong lumabas sa aking dibdib. Hindi ako makapaniwala sa naririnig ko—ang pinakamalakas na mafia boss sa Maynila ay nagsasabing mahal siya sa akin.

“Zeus,” sabi ko, luha na namang bumababa sa aking mga mata. “Ako rin—mahal na mahal kita.”

Biglang hinalikan niya ako. Ang halik niya ay mainit at totoo—parang lahat ng damdamin namin ay pinagsama sa isang sandali. Sa sandaling iyon, naramdaman ko na walang iba pa sa mundo na mahalaga kundi siya. Wala nang takot, wala nang panganib—mayroon lang kaming isa't isa.