MasukPAGBABALIK SA LUGAR NG MGA PANGARAP
Mga araw matapos ang pagkikita nila ni Don Roberto at ang unang pagpapahayag ng pag-ibig, naging mas masaya ang buhay namin ni Zeus. Walang naulit na panganib—walang mga tauhan na sumusunod sa amin, walang tawag na nagpapasindak sa amin. Mga araw ay ginugugol namin sa bahay, nagbabasa ng aklat, nagluluto kasama si Manang Rosa, o naglalakad sa malaking bakuran. Minsan, nagpunta kami sa parke at tumakbo kasama ang mga bata—nakita ko si Zeus na tumatawa nang malakas, at sa sandaling iyon, parang siya ay isang simpleng lalaki lang, hindi isang mafia boss. Isang umaga, gumising ako at nakita si Zeus na nakaupo sa sala, may hawak na isang larawan ng probinsya kung saan ako lumaki. “Little Ay, gising ka na?” tanong niya, ngumingiti. “Oo, Zeus. Ano yang tinitingnan mo?” “Gusto kong pumunta tayo sa probinsya mo,” sabi niya. “Gusto kong makilala ang pamilya mo—ang nanay at kapatid mo. Gusto kong saNAGING AKIN SIYA MATAPOS NG ISANG GABI BAHAGI 2: ANG PAG-IBIG NA LUMAYAG ANG MUNDO NI ZEUS, NGAYON AY MUNDO KO RIN Pagbalik namin sa Maynila mula sa probinsya, naging mas malapit pa kami ni Zeus. Ang singsing ng pangako sa aking daliri ay palaging ramdam ko—isang paalala na hindi ako nag-iisa, na may taong handang gawin ang lahat para sa akin. Isang araw, tinawag ako ni Zeus sa kanyang opisina. “Little Ay, pumasok ka rito,” sabi niya, ngumingiti. Pumasok ako at nakita ko ang mga tauhan niya—si Kiko, si Miguel, at iba pang mga lalaking hindi ko pa lubos na kilala—na nakaupo sa loob. “Anong meron, Zeus?” tanong ko. “Gusto kong ipakilala ka sa kanila ng maayos,” sabi niya, humihila sa aking kamay at iginagala ako sa harap ng lahat. “Mga kaibigan, ito si Ayanna—si Little Ay. Ang taong pinakamahalaga sa akin. Mula ngayon, siya ay bahagi ng ating mundo. Kailangan ninyong tratuhin siya ng may respeto,
ANG SIMULA NG ISANG BAGONG YUGTO Nananatili kami sa probinsya ng dalawang araw pa. Tuwing umaga, gumigising ako kasama ang pamilya ko at si Zeus—nagtatrabaho kami sa bukid, nagtatanim ng gulay, at kumakain ng almusal na gawa ng nanay ko. Isang araw ng hapon, tinawag ako ni Zeus na pumunta sa malapit na bukid na puno ng pulang bulaklak—ang parehong uri ng bulaklak na ibinigay niya sa akin sa Palawan. “Little Ay, puntahan mo ako rito,” sabi niya sa telepono. Pumunta ako sa bukid at nakita si Zeus na nakatayo sa gitna ng mga bulaklak, may hawak na isang maliit na kahon. Nanginginig ako ng kagalakan at kaba—alam kong may malaking bagay na mangyayari. “Zeus, anong ginagawa mo diyan?” tanong ko, lumalapit sa kanya. Tumingin siya sa akin nang matagal, ang mga mata niya ay puno ng pag-ibig at pangako. “Little Ay, mula noong unang gabing makilala kita, ang buhay ko ay nagbago. Mula sa isang madilim na mundo na puno ng
PAGBABALIK SA LUGAR NG MGA PANGARAP Mga araw matapos ang pagkikita nila ni Don Roberto at ang unang pagpapahayag ng pag-ibig, naging mas masaya ang buhay namin ni Zeus. Walang naulit na panganib—walang mga tauhan na sumusunod sa amin, walang tawag na nagpapasindak sa amin. Mga araw ay ginugugol namin sa bahay, nagbabasa ng aklat, nagluluto kasama si Manang Rosa, o naglalakad sa malaking bakuran. Minsan, nagpunta kami sa parke at tumakbo kasama ang mga bata—nakita ko si Zeus na tumatawa nang malakas, at sa sandaling iyon, parang siya ay isang simpleng lalaki lang, hindi isang mafia boss. Isang umaga, gumising ako at nakita si Zeus na nakaupo sa sala, may hawak na isang larawan ng probinsya kung saan ako lumaki. “Little Ay, gising ka na?” tanong niya, ngumingiti. “Oo, Zeus. Ano yang tinitingnan mo?” “Gusto kong pumunta tayo sa probinsya mo,” sabi niya. “Gusto kong makilala ang pamilya mo—ang nanay at kapatid mo. Gusto kong sa
: ANG UNANG SABI NG “MAHAL KITA” Ang gabing bago ang pagkikita ni Zeus kay Don Roberto ay napakahirap para sa akin. Hindi ako makatulog—iniisip ko ang lahat ng posibleng mangyari, ang panganib na haharapin ni Zeus, ang pamilya ko na nasa probinsya. Nakita ko si Zeus na nasa opisina niya hanggang gabi, kausap ang mga tauhan at nagpaplano. Minsan, pumasok ako sa opisina niya at nakita siyang nakatayo sa harap ng bintana, tinitingnan ang madilim na kalangitan. “Zeus, hindi ka pa natutulog?” tanong ko, lumalapit sa kanya. “Hindi pa,” sabi niya, tumingin sa akin. “Iniisip ko lang kung paano haharapin si Roberto bukas. Ayokong magkaroon ng digmaan—maraming tao ang mamatay. Pero kung kailangan, gagawin ko.” “Zeus, please—ingatan mo ang sarili mo,” sabi ko, hawak ang kanyang braso. “Hindi ko kayang mawawala ka.” Naramdaman ko ang kanyang kamay na humawak sa aking mukha. “Hindi ako mawawala sa iyo, Little Ay. Iyan ang
: PAGBABALIK SA MUNDO NG PANGANIB Tatlong araw kaming nanatili sa Palawan—at iyon ang pinakamagandang tatlong araw ng aking buhay. Gumigising kami ng maaga para tingnan ang pagsikat ng araw sa dagat, kumakain ng masasarap na isda at prutas, at naglalakad sa dalampasigan hanggang sa gabi. Minsan, naglakbay kami sa isang malaking bukid na puno ng bulaklak, at si Zeus ay kumuha ng isang pulang bulaklak at ibinigay sa akin. “Para sa pinakamagandang babae sa mundo,” sabi niya—at sa sandaling iyon, naramdaman ko na ako ang pinakamasayang tao sa buong daigdig. Ngunit ang oras ay mabilis na lumipas, at dumating na ang araw ng aming pagbabalik sa Maynila. Noong nasa eroplano kami, nakita ko si Zeus na nakatingin sa bintana, ang mukha ay muli nang seryoso. Alam kong alam niya na kapag bumalik kami, babalik din ang panganib—at hindi na namin makakalimutan ang mundo ni Don Roberto. “Zeus, okay ka lang ba?” tanong ko, hawak ang kanyang kamay.
UNANG PAGTUTULUNGAN Limang araw na akong nag-aaral sa paaralan, at unti-unting nagiging komportable na ako. Nakakausap ko na ang maraming kaklase, lalo na si Liza na naging matalik kong kaibigan agad. Si Zeus naman ay palagi pa ring nag-aalala—madalas na siya ang naghahatid at susundo sa akin, o kung hindi man, si Miguel na laging nasa tabi ko. Isang hapon, habang papunta kami sa bahay ni Zeus matapos ang klase, biglang huminto ang kotse ni Miguel. “Little Ay, may problema,” sabi niya, tumitingin sa salamin ng likuran. “May dalawang kotse na sumusunod sa atin—mga kotse ni Don Roberto.” Naramdaman ko ang takot na muli na tumama sa aking dibdib. Tumingin ako sa labas at nakita ko ang dalawang itim na kotse na malapit na sa amin. “Anong gagawin natin, Kuya Miguel?” “Huwag kang matakot—tatawagan ko agad si Boss Zeus,” sabi niya, kukuha ng telepono. Ngunit bago pa man niya maibato ang tawag, ang isang kot






![Escaping from the OBSESSED MAFIA SON [MADRIGAL SERIES 2]](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
