Kabanata 2

Hinila ni Calvin si Camelia papasok sa kanyang mga bisig at marahas na pinawi ang natitirang distansya sa pagitan nila. Walang pag-aalinlangan na idiniin niya ang kanyang mga labi sa labi ni Camelia, puno ng pagnanais at pananabik, na para bang ang lahat ng pagpipigil na itinago niya sa loob ng mahabang panahon ay gumuho sa isang iglap.

“Calvin—”

Naputol ang paghinga ni Camelia.

Lalong lumalim ang halik, dahilan upang mapakapit si Camelia sa amerikana ng kanyang asawa upang hindi mawalan ng balanse. Umaalon ang dibdib ni Calvin sa bawat mabigat at hindi pantay na paghinga, habang mahigpit nitong hawak ang baywang ni Camelia, na para bang natatakot siyang mawala ito anumang sandali.

Sa kaibuturan ng kanyang puso, napangiti si Camelia.

Tagumpay... malamig niyang isip. Ang binatang matagal na iningatan ang kanyang kadalisayan para lamang sa unang babaeng minahal niya... bumagsak din ngayong gabi. At ako—ako ang unang babaeng tunay na nakaantig sa kanya.

Dahan-dahan niyang sinuklian ang halik, sinasadyang bagalan ang ritmo nito. Hindi nagmamadali, sapat lamang upang tuluyang mawalan ng kontrol si Calvin. At sa tuwing susubukan ng lalaki na mangibabaw, bahagya siyang lumalayo, nag-iiwan ng manipis na pagitan na lalo lamang nagpapabigat sa paghinga nito.

“Bakit ka huminto?”

Mababa ang boses ni Calvin, paos pa nga.

Iniangat ni Camelia ang kanyang mukha at deretsahang tumingin dito.

“Gusto ko lang na talagang gustuhin mo ito.”

Sandaling natahimik si Calvin.

Ngunit sa sumunod na segundo, muli siyang yumuko at hinalikan si Camelia—mas malalim, mas mapusok, halos tila nawawalan na ng pasensya. Pumikit si Camelia at hinayaan ang sarili na matangay ng sandaling iyon. Lumipat ang kanyang mga labi sa panga ni Calvin, saka dahan-dahang bumaba sa leeg nito, nag-iiwan ng magaang bakas na sinadya niya mismo.

Malalim na napabuga ng hangin si Calvin.

“Camelia...”

Natural na lumabas ang pangalan niya sa labi nito, wala nang bakas ng dating distansya.

Bahagyang ngumiti si Camelia at marahang bumulong malapit sa tainga nito.

“Hindi ba ito ang dapat sana nating ginawa noon pa, mahal?”

Hindi sumagot si Calvin.

Pumikit lamang ito at hinayaang magpatuloy si Camelia sa paghaplos sa kanya, sa pag-iiwan ng mga bakas sa kanyang balat, habang lalo pang humihigpit ang kanyang yakap.

Lumipas ang gabing iyon nang halos walang salita.

Tanging mga paghingang nagsasalubong, katahimikang puno ng kahulugan, at isang paglalapit na matagal nang dapat nangyari.

Para kay Calvin, ang gabing iyon ay tila isang paglaya...

Mula sa isang bagay na hindi niya kailanman napansing matagal na niyang kinikimkim.

Alas-kuwatro ng madaling-araw.

Si Camelia ang unang nagising.

Madilim pa rin ang silid, tanging mahinang liwanag mula sa labas ang sumisilip sa pagitan ng mga kurtina. Lumingon siya sa kanyang tabi.

Mahimbing na natutulog si Calvin.

Natural lamang iyon.

Matapos ang lahat ng nangyari kagabi, binigyan niya ito ng isang basong tubig—karaniwang tubig na hinaluan niya ng pampatulog.

Payapa ang mukha ng lalaki, malayung-malayo sa malamig na anyong palagi nitong ipinapakita kapag gising. Dahan-dahang itinaas ni Camelia ang kanyang kamay, halos mahawakan ang mukha nito.

Nanikip ang kanyang dibdib.

Hindi niya namalayang tumulo ang kanyang mga luha nang tahimik.

“Sa wakas...” mahina niyang bulong. “Nahawakan kita sa unang pagkakataon... at marahil sa huli na rin.”

Dahan-dahan siyang bumangon at nagsuot ng damit nang maingat upang hindi magising si Calvin. Kalma ang bawat kilos niya, na para bang matagal na niyang pinagplanuhan ang lahat.

Nang matapos, tumayo siya sa gilid ng kama at minasdan ang lalaking minahal niya sa loob ng sampung taon...

At ang lalaking sumira sa lahat sa loob lamang ng isang gabi.

“Salamat... para sa kagabi,” mahina niyang sabi. “At patawad... sumusuko na ako.”

Naglakad si Camelia patungo sa dressing room.

Naroon na ang isang maleta sa sulok. Inihanda na niya ang lahat mula pa kahapon—mga damit, dokumento, at personal na gamit.

Marahil kaya mula pa noong una nilang ikasal, hindi niya kailanman naramdamang tunay na kanya ang bahay na ito.

Isinara niya ang maleta bago muling bumalik sa silid.

Sa ibabaw ng bedside table, inilapag ni Camelia ang isang kayumangging folder.

Sa loob nito ay ang divorce papers na pirmado na niya.

Matagal niya itong tinitigan, na para bang sinisiguro niyang hindi na magbabago pa ang kanyang desisyon.

“Imbes na ikaw ang makipaghiwalay sa akin...” mahina niyang bulong, “mas mabuti nang ako ang maunang makipaghiwalay sa iyo.”

Pagkatapos ay iniwan niya ang kanyang cellphone sa tabi ng folder, sinasadyang huwag itong dalhin upang hindi siya matawagan ni Calvin.

Bago tuluyang umalis, lumingon siya sa huling pagkakataon.

Napunta ang kanyang tingin kay Calvin na mahimbing pa ring natutulog.

“Paalam,” bulong niya. “Sana ay hindi na tayo muling magkita habang-buhay.”

Dahan-dahan niyang isinara ang pinto ng silid.

Dumating ang umaga.

Pumasok ang sinag ng araw sa loob ng kuwarto.

Mahinang napadaing si Calvin bago dahan-dahang magmulat ng mata. Mabigat ang kanyang ulo, ngunit kakaibang magaan ang kanyang katawan.

Lumingon siya sa tabi niya.

Wala si Camelia.

Umupo siya at hinaplos ang kanyang mukha.

“Camelia?” maikli niyang tawag.

Ngunit walang sumagot.

Napunta ang kanyang tingin sa bedside table.

May isang folder at isang cellphone na maayos na nakapatong doon.

Kumunot ang kanyang noo.

Kinuha niya ang folder at binuksan iyon.

Agad na tumigas ang kanyang ekspresyon.

“Kasulatan ng diborsyo?” bulong niya.

Hindi niya namalayang nakuyom ang kanyang kamao nang makita ang pangalan ni Camelia at ang malinaw nitong pirma.

Sandaling natigil ang kanyang paghinga.

“Ano ito?” tumaas ang kanyang boses kahit wala namang ibang tao sa silid.

Kinuha niya ang cellphone ni Camelia at sinubukang buksan ito.

Wala.

Nakatayo si Calvin sa gitna ng silid, tila estatwa.

Umiikot ang kanyang isip.

Malinaw pa rin sa kanyang alaala ang nangyari kagabi—ang mga haplos, ang mga halik, maging ang pangalan ni Camelia na paulit-ulit niyang binibigkas.

“Umalis siya...?”

Humina ang kanyang tinig, na para bang ngayon lamang niya lubos na naunawaan ang nangyari.

“Pagkatapos niyang...”

Hindi niya natapos ang sasabihin.

Tuluyan nang sumabog ang mga damdaming pilit niyang pinipigil.

“PUTANG INA! NAPAKASAKIT MONG BABAE!”

Mariin niyang dinurog ang divorce papers hanggang sa malukot ang mga ito.

Mabilis ang kanyang paghinga.

Inihagis niya ang folder sa kama bago may iba pang napansin.

Dalawang marriage certificates.

Marahas niya iyong kinuha.

Nanigas ang kanyang panga.

Maayos na iniwan ang mga iyon—na para bang talagang nais ni Camelia na tapusin ang lahat nang walang matitira.

“Ano ba ang ibig sabihin nito...?” malamig niyang bulong. “Umalis siya nang ganoon na lang... pagkatapos ng nangyari kagabi?”

Napunta ang kanyang tingin sa kama.

Biglang nanigas ang kanyang katawan.

May bahagyang pulang mantsa sa puting kumot.

Nagbago ang kanyang ekspresyon.

“Ano ito...?”

Bahagyang nanginig ang kanyang kamay.

Muling bumalik sa kanyang alaala ang nangyari kagabi—ang paraan ng paghawak ni Camelia sa kanya, ang paraan ng pagtawag nito sa kanyang pangalan, at kung paano siya tuluyang nawalan ng pagpipigil.

Naghahalo ang kanyang galit sa isang bagay na ayaw niyang aminin.

Biglang hinablot ni Calvin ang cellphone ni Camelia at ibinato iyon sa dingding.

KRAASH!

Nabasag ang screen nang bumagsak ito sa sahig.

Sinuyod ng kanyang kamay ang mesa, dahilan upang mahulog ang baso at maliit na lampara at magkalat sa paligid.

“PUTANG INA!”

Pabalik-balik siyang naglakad sa silid habang magulong sinasabunutan ang sarili niyang buhok.

Hindi pa maayos ang kanyang kamiseta, ngunit wala siyang pakialam.

Nag-aalab ang kanyang dibdib.

Magulo ang kanyang isip.

“Hindi siya maaaring basta na lang umalis...” bulong niya. “Hindi pagkatapos ng nangyari kagabi.”

Bigla siyang huminto.

Kinuha niya ang sarili niyang cellphone at agad na tumawag.

“Hello, Ronal.”

Malamig ang kanyang tinig, halos parang ungol.

“Makinig kang mabuti.”

“Opo, Sir.”

“Wala akong pakialam kung paano mo gagawin,” mariing sabi ni Calvin. “Sa loob ng isang oras, hanapin mo si Madam.”

Sandaling natahimik si Ronal.

“Si Madam Camelia po?”

“Sino pa ba?!” sigaw ni Calvin. “Hanapin mo siya. Kahit saan man siya naroroon.”

“Nauunawaan ko po, Sir. May anumang palatandaan po ba?”

Napatingin si Calvin sa aparador.

Wala na ang maleta.

“Pinagplanuhan niya ang lahat. Gamitin mo ang lahat ng koneksyon natin.”

“Naiintindihan ko po, Sir.”

Naputol ang tawag.

Dahan-dahang ibinaba ni Calvin ang cellphone habang nananatiling nakakuyom ang kanyang kamao at nakaumbok ang mga ugat sa kanyang leeg.

“Ano ba ang ginagawa mo, Camelia...” mahina niyang bulong.

Muli siyang napatingin sa kama.

Naroon pa rin ang pulang mantsa, malinaw na malinaw, parang isang malakas na sampal sa kanyang kamalayan.

Sa unang pagkakataon, may kakaibang damdaming kumalat sa kanyang dibdib.

Hindi lamang galit.

“Bakit ka umalis nang walang sinasabi?” humina ang kanyang tinig. “Hindi ba ikaw ang may gusto nito kagabi?”

Umupo siya sa gilid ng kama at mariing hinaplos ang kanyang mukha.

Muling bumalik sa kanyang alaala ang tingin ni Camelia—ang ngiting napakahirap basahin.

“Laro lang ba ang lahat ng iyon para sa iyo?” bulong niya.

Napatawa si Calvin nang mapait.

“Napakatapang mong paglaruan ako.”

Ngunit sa likod ng kanyang galit, lalo lamang lumilinaw ang kanyang pagkabalisa.

Muli niyang kinuha ang lukot na divorce papers at binuksan iyon, na para bang umaasang may nakaligtaan siya.

Ngunit wala pa rin.

Tanging ang matatag na pirma ni Camelia ang naroon.

“Napakatapang niyang hiwalayan ako...” mahina niyang sabi.

Tumayo si Calvin at sinipa ang isang upuan hanggang sa matumba ito.

Magulo na ngayon ang buong silid, salamin ng kaguluhan sa kanyang isipan.

“Hindi kita hahayaang basta na lang mawala,” malamig niyang sabi. “Hindi pagkatapos mong ipaubaya sa akin ang lahat ng kontrol kagabi.”