Kabanata 3

Matapos maghintay nang matagal, sa wakas ay nakatanggap si Calvin ng tawag mula kay Ronal. Agad niya itong sinagot.

“Kumusta?” matalim niyang tanong sa sandaling kumonekta ang tawag. “Nalaman mo na ba kung nasaan siya?”

Sa kabilang linya, malalim munang huminga si Ronal.

“Paumanhin po, Sir. Wala kaming natagpuang kahit anong bakas niya. Sa paliparan, estasyon, hotel, apartment... wala kahit saan. Para bang nilamon ng lupa si Madam Camelia.”

“Ano ang ibig mong sabihin na walang kahit anong bakas?” sigaw ni Calvin. “Pinaglalaruan mo ba ako?”

“Ipinakalat ko na po ang lahat ng tauhan natin, Sir,” maingat na sagot ni Ronal. “Ngunit wala talaga kaming makita. Parang—”

“TAMA NA!” mariing putol ni Calvin. “Wala ka bang silbi o sadyang niloloko mo lang ako?”

“Sir—”

“Hindi ko kayo binabayaran para sa mga dahilan!” tumaas ang boses ni Calvin. “Hanapin ninyo siya. Kahit ano pang paraan ang gamitin ninyo. Kapag hanggang ngayong gabi ay wala pa rin kayong resulta, huwag na kayong bumalik sa trabaho!”

Marahas niyang pinutol ang tawag.

Inihagis ni Calvin ang kanyang cellphone sa sofa.

Mabilis ang pagtaas-baba ng kanyang dibdib.

Hindi niya namalayang alas-otso na pala ng gabi.

Buong araw siyang naghintay.

Ngunit walang palatandaang babalik si Camelia.

“Lintik na babae... nilaro mo ako,” bulong niya.

Tumayo siya, kinuha ang kanyang jacket, at lumabas ng bahay nang hindi man lang lumilingon.

Diretso siyang nagtungo sa paborito niyang club.

Sinalubong siya ng makukulay na ilaw at malakas na musika.

Agad siyang naupo sa bar.

“Wine,” maikli niyang utos.

Tumango ang bartender.

Hindi nagtagal, may ilang lalaking lumapit sa kanya.

Mga dating kaklase niya sa unibersidad.

“Calvin?” taas-noong tanong ng isa. “Bakit parang napakasama ng timpla mo?”

Inangat lamang ni Calvin ang kanyang baso at uminom nang walang sagot.

“Kamusta naman si Camelia? Nakipagdiborsyo ka na ba sa asawa mo?” tanong ng isa pa habang bahagyang tumatawa. “Bumalik na ang tunay mong mahal na si Samantha, hindi ba?”

Bahagyang mas malakas kaysa kinakailangan ang paglapag ni Calvin ng kanyang baso.

“Oo. Bumalik na siya.”

Nagkatinginan ang mga kaibigan niya.

“Kaya babalik ka na sa unang pag-ibig mo?”

“Siyempre,” malamig niyang sagot.

“Kung ganoon, bakit mag-isa kang umiinom?” tanong ng isa. “Nasaan si Samantha?”

Sandaling natahimik si Calvin habang iniikot ang wine glass sa kanyang kamay.

“May pinagkakaabalahan siya.”

“At ang asawa mo?” pangungulit ng isa pa. “Pinalayas mo na ba?”

Bahagyang itinaas ni Calvin ang kanyang baba.

“Hindi ko pa siya nadidiborsyo, pero umalis na siya.”

Nagulat ang ilan sa kanila.

“Ha? Umalis na siya?”

“Oo,” mabilis na sagot ni Calvin.

Muli siyang uminom, mas marami sa pagkakataong ito.

“Pero sigurado akong babalik din siya.”

“Bakit ka sigurado?” tanong ng isa.

Bahagyang ngumisi si Calvin.

“Si Camelia ay isa lamang simpleng babaeng galing probinsya,” sabi niya nang may paghamak. “Wala siyang kahit ano. Wala siyang koneksyon. Wala siyang pera. Sa tingin ba ninyo kaya niyang mabuhay nang wala ako?”

Napabuntong-hininga ang isa niyang kaibigan.

“Calvin, pero bakit parang hindi ka masaya sa pag-alis ni Camelia? Huwag mong sabihing ikaw ay—”

“Huwag kang magpatawa,” mabilis niyang putol. “Hindi ko mahal ang babaeng iyon. Isa lang siyang kapalit.”

“Kung ganoon, bakit ganyan ang itsura mo?” tanong muli ng kaibigan niya.

Matalim siyang lumingon.

“Dahil ayokong nilalaro ako.”

Tumayo siya at bahagyang itinaas ang kanyang baso.

“Makinig kayong mabuti. Sa loob ng tatlong araw, siguradong babalik siya. Iiyak, hihingi ng tawad, at magmamakaawang tanggapin ko siya ulit.”

Tahimik ang mga kaibigan niya bago marahang nagsalita ang isa.

“Paano kung hindi siya bumalik?”

Maikling tumawa si Calvin, puno ng kayabangan.

“Imposible.”

Muli siyang umupo at inubos ang laman ng kanyang baso.

Ngunit hindi nawala ang bigat sa kanyang dibdib.

Muling sumagi sa isip niya ang mukha ni Camelia.

Hindi niya namalayang nakuyom ang kanyang kamao.

“Isa pang baso,” utos niya sa bartender.

Napatingin ang isa sa mga kaibigan niya sa mga bakanteng baso sa mesa, halatang nag-aalala.

“Sobra na ang nainom niya,” bulong nito. “Alam naman nating mahina ang sikmura niya.”

“Alam ko,” sagot ng isa pa. “Kapag nagpatuloy siya, baka umatake na naman.”

Nanatiling nakaupo si Calvin habang nakasandal ang likod sa upuan at walang buhay na nakatitig sa bar.

Muli niyang inangat ang baso.

“Calvin,” tawag ng isa sa kanila. “Tama na. Huwag ka nang uminom.”

“Huwag mo akong kontrolin,” marahas niyang sagot bago muling uminom.

Nagkatinginan ang mga kaibigan niya.

Lingid kay Calvin, isa sa kanila ang naglabas ng cellphone at tumawag sa isang tao.

Hindi nagtagal, bumukas ang pinto ng club.

Mabilis na pumasok si Samantha Rose.

Agaw-pansin ang kanyang itim na damit, ngunit kapansin-pansin din ang pag-aalala sa kanyang mukha.

“Nasaan si Calvin?” agad niyang tanong paglapit sa mesa.

“Narito,” sagot ng isa sa mga lalaki. “Sobra na ang nainom niya.”

Lumapit si Samantha.

“Calvin,” malumanay niyang tawag. “Umuwi na tayo.”

Lumingon si Calvin, bahagyang malabo ang kanyang paningin.

“Samantha?”

“Oo,” sagot ng babae habang nakangiti. “Kailangan mo nang umuwi.”

“Ayaw kong umuwi,” tanggi ni Calvin, bagaman medyo bulol ang kanyang pananalita. “Ayos lang ako.”

“Hindi ka ayos,” mahinang sabi ni Samantha. “Masyado mong pinipilit ang sarili mo.”

Hindi na siya naghintay ng sagot.

Tinulungan niyang makatayo si Calvin.

“Salamat,” sabi niya sa mga kaibigan nito. “Ako na ang maghahatid sa kanya.”

Umalis ang sasakyan mula sa club.

Nakasandal si Calvin sa upuan at sandaling pumikit.

“Sobra ang inom mo,” sabi ni Samantha habang nagmamaneho.

“Huwag kang madaldal,” maikling sagot ni Calvin. “Hindi ako lasing.”

Bahagyang ngumiti si Samantha.

“Palagi mo namang sinasabi iyan.”

Pagdating sa bahay, tinulungan ni Samantha si Calvin na makapasok.

Nang makarating sila sa sala, pinaupo niya ito sa sofa.

“Maupo ka rito,” sabi niya. “Kukuha ako ng tubig.”

“Wala akong kailangan,” bulong ni Calvin.

Tumalikod si Samantha bago muling lumapit.

Umupo siya sa tabi ni Calvin, sinasadyang paliitin ang pagitan nila.

“Totoo bang umalis na si Camelia?” mahina niyang tanong.

Binuksan ni Calvin ang kanyang mga mata.

“Oo. Umalis na siya.”

“Hindi ba magandang bagay iyon?” marahang sabi ni Samantha. “Hindi ba sinabi mong makikipagdiborsyo ka sa kanya?”

“Oo. Makikipagdiborsyo ako sa kanya,” malamig na sagot ni Calvin.

Dahan-dahang itinaas ni Samantha ang kanyang kamay.

Hinaplos nito ang mukha ni Calvin bago dumulas pababa sa panga at leeg nito.

“Kung ganoon... wala nang hahadlang sa atin ngayon, hindi ba?”

Nanatiling tahimik si Calvin.

“Calvin?” malambing na tawag ni Samantha.

Mas lalo siyang lumapit.

“Paano kung ngayong gabi na natin gawin? Hindi ba tatlong taon ka nang naghihirap sa pagpipigil ng sarili mo?”

Lalong lumapit ang kanyang mga labi.

Mainit ang kanyang hininga.

Sa labas ng malaking bintana ng sala, may isang babaeng nakaitim na tahimik na nakatayo.

Nakatakip ng maskara ang kanyang mukha, at halos sumanib ang kanyang katawan sa dilim ng gabi.

Siya si Camelia.

Nasaksihan niya ang lahat.

Parang mahigpit na piniga ang kanyang puso.

Nahirapan siyang huminga.

Noong una, bahagyang nag-alinlangan siya.

Nang marinig niyang hinahanap siya ni Calvin, nang malaman niyang hindi mapakali at galit ito, naisip pa niyang bigyan ito ng pangalawang pagkakataon.

Ngunit tuluyang winasak ng tanawing nasa harapan niya ang ideyang iyon.

Nakita niyang lumapit si Samantha at hinalikan si Calvin sa labi.

Nakita niya ang halos wala nang pagitan sa pagitan nilang dalawa.

Mahigpit na nakuyom ni Camelia ang kanyang kamao sa loob ng itim niyang amerikana.

“Tama na, Camelia,” bulong niya sa sarili. “Wala nang pangalawang pagkakataon.”

Namula ang kanyang mga mata, ngunit walang luhang pumatak.

“Hindi ka mahal ni Calvin,” mahina niyang dagdag.

Pagkatapos ay tumalikod siya at naglakad palayo, nilamon ng dilim ng gabi, nang hindi na muling lumingon.

Ngunit hindi alam ni Camelia na walang naging makabuluhang reaksiyon si Calvin.

Walang pagtugon na katulad ng ipinakita nito nang halikan niya ito.

Wala ring anumang pagyakap o paghaplos pabalik mula rito.

“Ano'ng nangyayari?” nagtatakang tanong ni Samantha.

Iniwas ni Calvin ang kanyang mukha.

“Tama na.”

Natigilan si Samantha.

“Bakit?”

“Pagod ako,” maikli niyang sagot. “Hindi ngayon.”

Dahan-dahang binawi ni Samantha ang kanyang kamay.

Nawala ang kanyang ngiti at napalitan ng hindi nasisiyahang ekspresyon.

“Sige,” saad niya sa huli. “Magpahinga ka.”

Tumango si Calvin.

Lalo siyang nalito sa sarili niya.

“Ano ba ang nangyayari sa akin?” mahina niyang bulong. “Hindi ba dapat masaya ako kapag hinalikan ako ni Samantha? Bakit ganito? Bakit parang wala akong naramdaman? Bakit hindi katulad noong hinalikan ako ni Camelia?”