LOGINKabanata 136Dumating na ang gabi. Sa likod ng salaming bintana ng presidential suite sa hotel kung saan siya nakatira, nakatayo si Calvin na ang isang kamay ay nakahawak sa kanyang baywang, habang ang isa naman ay nakahawak sa kanyang telepono, na ang screen ay nagliliwanag at muling nagdidilim.Ang pangalan ni Camelia ay nakadisplay pa rin sa call history.Ito na ang ikawalong tawag, ngunit hindi pa rin sumasagot si Camelia.At ang mensahe na ipinadala niya isang oras na ang nakalipas ay nakamarka pa ring unread.[Mahal, pakinggan mo muna ako][Nakalipas na lang siya][Huwag ka nang magalit nang masyadong matagal]Walang reply.Nagpakawala si Calvin ng isang mahabang hininga, tsaka ibinagsak ang kanyang sarili sa sofa sa isang pagod na kilos. Ang kanyang suit jacket ay naalis na at nakasabit sa likod ng upuan, ang kanyang kabata ay bahagyang maluwag, na nagpagawa sa kanyang karaniwang perpektong hitsura na magmukhang gulo-gulo ngayon."Bakit kailangang ngayon pa..." ibinulong niya h
Kabanata 135Nawala na rin sa wakas ang yakap, ngunit ang init ng biglaang pagkikitang iyon ay nanatili pa rin sa hangin.Nakatayo si Calvin nang tuwid sa gitna ng sangay na opisina sa timog, habang si Ziyi naman ay humakbang paatras nang kalahating hakbang, ang kanyang ngiti ay dahan-dahang naging pagtataka."Bakit hindi mo ginanti ang yakap ko?" tanong niya habang nakatagilid ang ulo, ang kanyang tingin ay may dalang tunay na kyuryosidad.Nagpakawala si Calvin ng isang dahan-dahang hininga, tsaka bahagyang inayos ang kulyar ng kanyang kamiseta na nagusot dahil sa yakap.Ang kanyang ekspresyon ay nanatiling kalmado, ngunit mayroong distansya na sadyang nilikha niya."Gusto ko lang irespeto ang asawa ko."Bumagsak ang mga salitang iyon nang ganoon na lamang—kalmado, malinaw, at walang pag-aatubili.Ang ngiti sa mukha ni Ziyi ay agad na napawi."Ang asawa mo?" inulit niya nang mahina, halos hindi makapaniwala.Tumango si Calvin."Oo."Nagbago ang mukha ng babae, ang halo ng pagkagulat
Kabanata 134Ang kotse na minamaneho ng personal na drayber ng pamilya Ashford ay huminto mismo sa harap ng isang marangyang boutique sa gitna ng lungsod.Ang gusali ay nakatayo nang may kasegunduhan habang ang mataas na salaming harapan nito ay nagpapakita ng liwanag ng araw, habang ang logo ng pamilya Ashford ay eleganteng nakadisplay sa itaas ng pintuang pinalamutian ng ginto.Si Camelia, na kakarating lang at bumaba sa kotse, ay huminto nang ilang segundo, nakatitig sa lugar na iyon na may mga pakiramdam na mahirap ipaliwanag.Unang bumaba si Mira, tsaka humarap na may mainit na ngiti."Halika na, irog ko. Huwag ka nang tumayo lang diyan."Bahagyang tumango si Camelia, tsaka humakbang forward para sundan si Mira.Sa sandaling bumukas ang pinto ng boutique, ang malambot na amoy ng liryo at banilya ay agad na bumati sa kanya.Ang makintab na puting sahig na marmol ay nagliliwanag, ang mga kristal na chandelier ay nakabitin nang napakaganda sa kisame, at ang mga hanay ng mga wedding
Kabanata 133Mas abala kaysa sa karaniwan ang umaga sa Departamento ng Disenyo.Mula sa sandaling humakbang si Camelia papasok sa silid, ilang pares ng mga mata ang agad na bumaling sa kanya. Hindi na ito ang mga karaniwang tingin noong mga nagdaang araw, kundi mga titig na puno ng kyuryosidad, paghangay, at maging bahagyang pagsipsip matapos ang anunsyo ni Calvin kahapon."Magandang umaga, Ginang Camelia!" bati ng isa sa mga babaeng kawani na may labis na malawak na ngiti.Huminto si Camelia nang ilang sandali, bago tinugon ang bati na may bahagyang ngiti. "Magandang umaga."Kaila-lagay lamang niya ng kanyang bag sa talahanayan nang dalawang iba pang kawani ang nagmamadaling lumapit, dala ang ilang mga folder at draft ng disenyo."Ma'am, kami na po ang magpapatuloy sa draft para sa presentasyon sa kliyente ngayong hapon.""Oo nga po, maupo na lang kayo at mag-relax. Hindi ba't kayo na ngayon ang... well, asawa ni Mr. Calvin?" dagdag ng isa pa sa medyo eksaheradong tono.Kumunot ang n
Kabanata 132Nang umagang iyon, ang apartment ni Camelia ay napuno ng aroma ng tinostang tinapay at mainit na gatas. Ang sikat ng araw ay sumisilip sa mga bintana ng silid-panganan, na nagpapakalat ng malambot na liwanag sa malinis na sahig na marmol. Sina Aurora at Daven ay maayos nang nakadamit sa kanilang mga uniporme sa paaralan—si Aurora ay may dalawang maliliit na pigtail na pinalamutian ng mga kulay-bughaw na laso, habang si Daven naman ay mukhang proud sa kanyang paboritong bag na may disenyo ng robot.Nakatayo si Camelia malapit sa hapag-kainan habang inaayos ang kulyar ng uniporme ni Daven."Huwag mong kakalimutang kainin ang tanghalian mo, ha?" malambing niyang sabi.Mabilis na tumango si Aurora. "Opo, Mommy."Niyakap ni Daven ang binti ni Camelia nang ilang sandali. "Sundo po ba kami ni Mommy mamaya?"Ngumiti si Camelia at hinaplos ang buhok ng kanyang anak. "Susunduin kayo ni Mommy ngayong hapon."Nang kukunin na niya ang kanyang handbag at mga susi ng kotse, biglang tumu
Kabanata 131Ang gabi sa timog na lungsod ay naramdamang mas malamig kaysa sa karaniwan. Mula sa likod ng malaking bintana ng silid sa hotel, ang mga ilaw ng mga gusali ay nagliliwanag tulad ng mga bituin na nahulog sa lupa. Ngunit para kay Calvin, ang tanawin ay walang naidulot upang pakalmahin ang kanyang isip.Nakatayo pa rin siya malapit sa bintana, hawak ang telepono, at nakakuyom ang kanyang panga. Ang pangalan ni Samantha ay patuloy na umiikot sa kanyang ulo.Simula kailan siya naging malaya? Hindi ba't ang babaeng iyon ay dapat na nasa likod pa rin ng mga rehas?Ang tingin ni Calvin ay nagdilim. Nang walang inaaksayang oras, agad niyang tinawagan ang numero ni Ronal.Kumatok ang tawag matapos ang dalawang ring lamang."Oo, Mr. Calvin?""Maghanap ka ng impormasyon tungkol kay Samantha Rose. Gusto kong malaman kung kailan siya nakalabas sa kulungan."Ang boses ni Calvin ay mababa, ngunit napakalamig na agad na nahuli ni Ronal ang seryosong tono rito."Agad-agad po, Sir."Natapos
Lumipas ang dalawang buwan nang walang anumang balita mula kay Camelia.Nananatiling nakaupo si Calvin sa kanyang upuan sa opisina, nakatitig sa madilim na screen ng kanyang cellphone.Walang missed calls.Walang mensahe.Walang kahit isang palatandaan na balak pang bumalik ni Camelia.“Talaga bang
Marahang nagsara ang pinto ng bahay matapos umalis si Samantha. Unti-unting naglaho ang tunog ng kanyang mga yabag, na nag-iwan ng kakaibang katahimikan sa sala.Nananatiling nakaupo si Calvin sa sofa. Nakasandal ang kanyang katawan, habang nakalaylay ang isang braso sa gilid nito. Hindi pa nakapat
Matapos maghintay nang matagal, sa wakas ay nakatanggap si Calvin ng tawag mula kay Ronal. Agad niya itong sinagot.“Kumusta?” matalim niyang tanong sa sandaling kumonekta ang tawag. “Nalaman mo na ba kung nasaan siya?”Sa kabilang linya, malalim munang huminga si Ronal.“Paumanhin po, Sir. Wala ka
“Ako ay hihiwalayan ko siya. Ikaw lang ang mahal ko.”Malinaw na narinig ang boses ni Calvin Ashford.Natigilan si Camelia Collyn sa likod ng bahagyang nakabukas na pinto ng VIP room sa isang club. Mahigpit niyang kinapitan ang hawakan ng maliit niyang bag hanggang sa pumuti ang kanyang mga daliri,







