Kabanata 4

Marahang nagsara ang pinto ng bahay matapos umalis si Samantha. Unti-unting naglaho ang tunog ng kanyang mga yabag, na nag-iwan ng kakaibang katahimikan sa sala.

Nananatiling nakaupo si Calvin sa sofa. Nakasandal ang kanyang katawan, habang nakalaylay ang isang braso sa gilid nito. Hindi pa nakapatay ang ilaw sa sala, ngunit tila malamig pa rin ang paligid.

Malalim siyang bumuntong-hininga.

“Ano ba ang mali sa akin?” mahina niyang bulong.

Kagagaling lamang ni Samantha sa paghalik sa kanya.

Ang babaeng matagal niyang hinintay.

Ang babaeng sinasabi niyang mahal niya.

Ngunit wala siyang naramdamang mabilis na tibok ng puso. Wala ring pagnanais na suklian ang halik nito.

Lahat ay tila walang lasa.

Ipinikit ni Calvin ang kanyang mga mata, pilit na itinataboy ang mga larawang paulit-ulit na sumasagi sa kanyang isip.

Ngunit sa tuwing ipipikit niya ang kanyang mga mata, si Camelia ang nakikita niya.

Muli niyang iminulat ang kanyang mga mata nang may pagkainis.

“Lintik.”

Tumunog ang doorbell.

Matalim siyang napalingon bago tumayo at nagtungo sa pintuan.

Pagbukas niya, nakita niya si Ronal na nakatayo roon na may seryosong ekspresyon.

“Sir,” magalang na bati ni Ronal.

“Pumasok ka,” maikling sagot ni Calvin.

Pumasok si Ronal at huminto sa harap niya.

“Naparito po ako para mag-ulat.”

Muling naupo si Calvin.

“Magsalita ka.”

“Hindi pa rin po namin natutunton ang kinaroroonan ni Madam Camelia,” maingat na sabi ni Ronal. “Pero... may isang bagay po.”

Iniangat ni Calvin ang kanyang ulo.

“Ano?”

“Kahapon po, dumaan si Madam sa club na madalas ninyong puntahan.”

Nanigas si Calvin.

“Club?”

“Opo, Sir. May dala siyang kahon ng cake. Sandali lamang siya roon, ilang minuto lang. Pagkatapos noon ay umalis na siya.”

Dahan-dahang nakuyom ni Calvin ang kanyang kamao.

“Cake?”

“Opo,” pagpapatuloy ni Ronal. “Ayon sa mga empleyado, mukhang masaya si Madam nang dumating siya. Pero hindi nagtagal, bigla siyang nagmukhang malungkot.”

Natahimik si Calvin.

Mabilis na bumalik sa kanyang alaala ang lahat.

Muling umalingawngaw sa kanyang isip ang sarili niyang mga salita.

Hihiwalayan ko siya. Ikaw lang ang mahal ko.

Tumigas ang kanyang panga.

“Narinig niya...” mahina niyang bulong, halos hindi marinig.

Tahimik na naghintay si Ronal, hindi nangangahas na magsalita.

Mariing hinaplos ni Calvin ang kanyang mukha.

Hindi komportable ang pakiramdam sa kanyang dibdib.

“Itigil ninyo ang paghahanap.”

Nagulat si Ronal.

“Sir?”

“Itigil ninyo,” malamig na ulit ni Calvin. “Hindi na kailangang hanapin pa siya.”

“Pero—”

Matalim siyang tiningnan ni Calvin.

“Sabi ko, itigil ninyo.”

Agad na yumuko si Ronal.

“Opo, Sir.”

Sumandal si Calvin sa sofa.

“Hindi aabot ng tatlong araw,” mayabang niyang sabi. “Kusang babalik siya.”

Sandaling nag-alinlangan si Ronal bago tumango.

“Nauunawaan ko po.”

Umalis si Ronal, at muling naiwan si Calvin na mag-isa.

Lumipas ang gabing iyon nang wala si Camelia.

Dumating ang umaga.

Wala pa rin si Camelia.

Unang araw.

Nagising si Calvin na masama ang timpla.

Napakatahimik ng bahay.

Walang tunog ng mga yabag mula sa kusina.

Wala ang amoy ng simpleng almusal na palaging inihahanda ni Camelia.

Karaniwan, maayos nang nakahanda ang kanyang mga damit para sa trabaho.

Ngunit ngayong umaga, wala ni isa.

“Sinadya niya ito,” bulong niya. “Pinaglalaruan niya lang ako.”

Ikalawang araw.

Mas maagang umuwi si Calvin mula sa opisina.

Agad na hinanap ng kanyang mga mata ang pigura ni Camelia sa sala.

Ngunit wala siya roon.

Umupo siya at matagal na pinagmasdan ang pintuan.

“Dapat masaya ako,” sabi niya sa sarili. “Hindi ba ito naman talaga ang gusto ko?”

Ikatlong araw.

Nagsimula nang mabalisa si Calvin.

Paulit-ulit niyang tinitingnan ang kanyang cellphone.

Walang tawag mula kay Camelia.

Walang mensahe.

Walang kahit anong balita.

“Napakataas naman ng pride niya para hindi umuwi,” reklamo niya.

O baka...

Ayaw na talaga niyang umuwi?

Ang isiping iyon ay nagpasikip sa kanyang dibdib.

Tumayo siya at pabalik-balik na naglakad.

“Imposible,” malakas niyang sabi. “Wala siyang ibang mapupuntahan.”

Ngunit muling sumagi sa kanyang isip ang gabing tinukso siya ni Camelia.

Bigla siyang napatigil.

“Bakit hindi ka bumabalik?” tanong niya sa walang lamang silid.

Napatingin siya sa divorce papers.

Inabot ng kanyang kamay ang mga ito, ngunit natigil sa ere.

Hindi pa niya iyon pinipirmahan.

Malalim siyang bumuntong-hininga bago muling naupo, magulo ang kanyang mukha at isip.

“Ano ba talaga ang gusto ko?” mahina niyang bulong.

Tatlong araw na ang lumipas.

At hindi pa rin umuuwi si Camelia.

At sa kakaibang dahilan, nagsimula siyang matakot sa posibilidad na hindi niya kailanman isinama sa kanyang mga plano—

Na baka tuluyan na talagang umalis si Camelia.

“Imposible! Siguradong babalik siya.”

Mahigpit niyang kinuyom ang kanyang mga kamao.

Hindi nagtagal, muling tumunog ang doorbell.

Agad na itinaas ni Calvin ang kanyang ulo.

Kumunot ang kanyang noo.

Tumayo siya at nagtungo sa pintuan.

Pagkabukas niya nito, nakita niya si Samantha na may dalang ilang kahon ng pagkain.

“Hindi naman ako istorbo, hindi ba?” tanong nito na may bahagyang ngiti.

Sandaling natahimik si Calvin.

“Hindi,” sagot niya sa huli. “Pumasok ka.”

Pumasok si Samantha at dumiretso sa sala.

“Alam kong bihira kang kumain nitong mga nakaraang araw dahil muling sumasakit ang tiyan mo,” sabi niya habang inilalapag ang mga dala niya sa mesa. “Kaya dinalhan kita ng mga paborito mong pagkain.”

Sinilip ni Calvin ang laman ng mga kahon.

Mainit na sabaw.

Magagaan na pagkain.

At mga hiniwang prutas.

Lahat ng karaniwan niyang kinakain kapag sumasakit ang kanyang sikmura.

“Hindi mo na kailangang mag-abala,” walang emosyon niyang sabi.

“Hindi naman ito abala para sa akin,” sagot ni Samantha. “Tutal, ikakasal na rin naman tayo sa lalong madaling panahon, hindi ba?”

Hindi sumagot si Calvin.

Muli siyang naupo sa sofa.

Umupo rin si Samantha sa tabi niya at binuksan ang isa sa mga kahon.

“Kumain ka,” sabi nito habang inaabot ang kutsara. “Kahit kaunti lang.”

Bumuntong-hininga si Calvin at tinanggap ang kutsara.

Ngunit bago pa siya makakain nang mag-isa, si Samantha na mismo ang nagsubo sa kanya.

“Saman—”

Susubukan sana niyang tumanggi, ngunit sa huli ay ibinuka rin niya ang kanyang bibig.

Ngumiti si Samantha nang kuntento.

“Ayan, mas mabuti na iyan.”

Lingid kay Calvin, itinaas ni Samantha ang kanyang cellphone at kumuha ng litrato.

Habang ngumunguya, napasilip lamang si Calvin at hindi namalayang bahagyang ngumiti.

Click.

“Ano ang ginagawa mo?” tanong niya matapos lunukin ang pagkain.

“Wala naman,” magaan na sagot ni Samantha. “Litrato lang.”

Pagkatapos ay hinalikan niya ang pisngi ni Calvin at muling kumuha ng larawan.

Hindi na ito pinansin ni Calvin.

Tahimik siyang nagpatuloy sa pagkain.

Makalipas ang ilang minuto, muli niyang binuksan ni Samantha ang kanyang cellphone.

Mabilis na gumalaw ang kanyang mga daliri sa screen.

Pinili niya ang mga larawang kuha niya kanina at agad itong in-upload sa social media.

Malinaw ang nakasulat na caption:

Salamat sa pagpapatawad sa akin. Salamat dahil mahal mo pa rin ako.

Wala namang kailangang itago.

Tutal, hindi kailanman isinapubliko ang kasal nina Calvin at Camelia.

Tinitigan ni Samantha ang screen ng kanyang cellphone bago ngumiti nang kuntento.

“Calvin,” malumanay niyang tawag.

“Hm?”

Napalingon si Calvin.

“Mahal na mahal kita,” sabi ni Samantha. “Masaya ako dahil naging tapat kang naghintay sa akin.”

Tumango lamang si Calvin.

“Madalas akong pupunta rito,” magaan na sabi ni Samantha. “Kahit man lang hanggang sa tuluyan kang gumaling.”

Samantala, sa ibang lugar...

Nakaupo si Camelia sa isang simpleng silid.

Bahagyang nag-vibrate ang kanyang cellphone sa ibabaw ng mesa.

Lumingon siya at kinuha iyon.

May lumabas na notification.

Walang ekspresyon niyang binuksan ang social media.

Natigil ang kanyang daliri nang makita ang post ni Samantha.

Ang litrato.

Nakangiti si Calvin habang hinahalikan ni Samantha ang kanyang pisngi.

Matagal na tinitigan ni Camelia ang screen.

“Oh,” mahina niyang bulong.

Walang luha.

Walang matinding reaksiyon.

May bahagyang pagsikip lamang sa kanyang dibdib.

Parang may marahang pumipisil dito.

Muli niyang binasa ang caption.

Salamat sa pagpapatawad sa akin. Salamat dahil mahal mo pa rin ako.

Marahan siyang bumuntong-hininga.

“Ganoon pala,” bulong niya.

Pinatay niya ang screen ng cellphone at ibinalik iyon sa mesa.

Bahagyang umangat ang sulok ng kanyang labi.

Isang ngiting mas kahawig ng pagtanggap.

“Sa wakas ay nagkatuluyan na rin ang tunay na magkasintahan,” mahina niyang sabi. “Binabati kita, Ginoong Calvin.”

Sumandal si Camelia sa kanyang upuan.

Walang laman ang kanyang tingin habang nakatitig sa dingding.

“Tama ang naging desisyon kong umalis,” sabi niya sa sarili.

Ngunit kahit ganoon, hindi niya namalayang mahigpit niyang nahawakan ang laylayan ng suot niyang amerikana.

Bahagyang natigil ang kanyang paghinga.

“Hindi talaga kayang magsinungaling ng puso,” mahina niyang bulong.

Ipinikit niya ang kanyang mga mata nang ilang sandali.

Pagmulat niya muli, mas kalmado na ang kanyang tingin.

“Wala na akong dapat hintayin pa,” matatag niyang sabi. “Mula ngayon, sarili ko na lang ang iisipin ko.”