LOGINHalos muntik lang naman malunod habang lumalangoy ang kapatid ni Hadden, at para diyan, itinulak niya ako sa pool pagkatapos itali. Iniwan niya lang ako ng maliit na butas para sa hangin na may sukat na isang pulgada. Sinabi niya na pagbabayaran ko ang lahat ng doble para sa bawat pagdurusang dinanas ni Julia. Hindi ako marunong lumangoy. Wala akong magawa kundi subukan ang aking buong makakaya habang umiyak ako at pinakiusapan siya na pakawalan ako. Pero ang natanggap ko lang ay leksyon. “Hindi ka matututo kung hindi kita tuturuan ng leksyon ngayon.” Nagpumiglas ako para manatiling nakalutang, pero… Inabot ng limang araw bago naglaho ang galit ni Hadden at itinigil niya na ang pagdurusa ko, pero huli na ang lahat. “Pakakawalan kita sa pagkakataong ito, pero huwag mo nang uulitin ang parehong pagkakamali!” Namatay na ako sa pagkalunod.
View MoreCAPÍTULO 1: Un corazón que se rompe en silencio
—Henry, hay algo que tienes que saber —empezó Julie Ann con esa sonrisa nerviosa, mordiendo su labio inferior mientras se acercaba a él.
Henry la miró, entre curioso y preocupado mientras tomaba sus manos con un gesto de profundo cariño.
—¿Qué pasa? —preguntó con calma, aunque algo en su voz mostraba tensión.
—Es que… ¡Estoy embarazada!
La frase estalló como un globo y Henry se quedó quieto, sorprendido. Sus ojos se abrieron como platos y luego, sin poder evitarlo, una sonrisa enorme apareció en su rostro.
—¿En serio? —preguntó con voz temblorosa, casi como si tuviera miedo de creérselo.
—¡Sí, amor! —replicó Julie, con una mezcla de orgullo y nerviosismo—. Mañana voy al médico, pero las pruebas de embarazo que me hice en casa dicen que sí. ¡Estoy esperando a nuestro bebé!
Henry la levantó por la cintura y le dio una vuelta en el aire que los hizo reír a los dos.
“¡Estoy esperando a nuestro bebé!” Esa era la frase más hermosa que una mujer podía decirle a su esposo… excepto que Julie Ann Short no era la esposa… ¡era la amante!
La verdadera esposa de Henry Sheppard, Rebecca Callaway, se apretaba el pecho con una mano en aquel momento, camuflada tras la puerta del gran salón, intentando que aquel dolor de saberse traicionada no la matara allí mismo.
Rebecca siempre había sabido que Henry no se había casado con ella por amor, siempre había sabido que conquistarlo no sería fácil, y mucho menos vencer la frialdad que siempre le mostraba. Pero ser frío y distante era una cosa… y tener un hijo con otra era algo muy diferente.
—Dios, Julie, ¿te imaginas? —decía él emocionado—. ¡Un bebé nuestro! ¡No puedo esperar para decírselo a…!
Y ese era el momento en que la burbuja se rompía, porque un bastardo no era algo que se gritara a los cuatro vientos con orgullo. Julie Ann lo miró a los ojos y sabía que no podía bajar la guardia, que Henry tenía una vida en la que necesitaba ser la protagonista de una vez por todas.
—No podemos decirlo por culpa de ella —murmuró por fin con una expresión de tristeza que hizo que Henry la abrazara—. ¡Por culpa de Rebecca no podemos estar juntos ni celebrar a nuestro hijo! ¿Hasta cuándo va a ser esto, Henry?
Él hizo un gesto de impotencia y negó con fuerza.
—Va a terminar pronto, te lo aseguro —sentenció, mirándola intensamente—. Nunca sentí nada por Rebecca, su padre me obligó a casarme con ella para proteger mi empresa, lo sabes bien; ¡pero ni siquiera me he molestado en fingir que la quiero!
Julie Ann apretó los puños sin que él lo viera, porque esa historia ya se había extendido por dos años y la empresa ya estaba más que salvada.
—¿Entonces por qué no te divorcias?
—Porque no es tan simple, el divorcio tiene que pedirlo ella, y está encaprichada conmigo desde siempre pero… ¡pero te juro que lo voy a resolver pronto! Todos saben que yo te amo a ti, Julie. Yo lo sé, tú lo sabes, toda mi maldit@ familia lo sabe…
—¡Exacto! ¡Y todos están de nuestro lado, Henry! ¡Tu familia sabe que Rebecca solo es una intrusa, interesada, que complicó las cosas entre nosotros!
Henry se pasó una mano por el cabello con un gesto de impotencia. Rebecca jamás le había parecido una mala persona mientras su padre y él eran socios, pero cuando aquella acusación por fraude había llegado y Curtis Callaway había asumido la culpa a cambio de aquel matrimonio… Henry se había dado cuenta de que Rebecca era capaz de cualquier cosa con tal de casarse con él.
—Todo va a terminar pronto, te lo prometo. Ella y yo tenemos un acuerdo —aseguró acariciando la mejilla de Julie Ann.
—Eso espero, Henry, porque no puedo tener a nuestro hijo como un bastardo, yo no me merezco eso y nuestro bebé no se lo merece, ¡no después de todo lo que esa mujer nos ha robado! —le suplicó Julie Ann con la voz rota por las lágrimas y Henry volvió a abrazarla—. Por favor, dime que no irás con ella hoy —suplicó y lo vio pasar saliva.
—Es nuestro segundo aniversario de bodas. Tengo que ir…
—¡Sabes que tratará de tenderte una trampa! —insistió Julie Ann—. ¡Por favor, no vayas!
—No pasaré más de diez minutos en esa casa y volveré contigo, te lo prometo —le dijo Henry, sellando aquella promesa con un beso que hizo que Rebecca retrocediera como si le hubieran disparado.
Las lágrimas caían silenciosas de sus ojos, y no podía respirar. Todo le dolía, como si alguien la estuviera asfixiando y su corazón amenazara con dejar de latir de un momento a otro.
Recordó por qué había ido allí, a casa de su suegra. No había visto a Henry en días y ella se había esmerado preparando una cena especial por su segundo aniversario de bodas.
¡Dos años! ¡Dos años de arrastrar su amor detrás de él, rogándole que la quisiera! Dos años dando lo mejor de sí misma para hacerlo feliz, para conquistarlo.
Y el problema era ella, lo sabía. Ella que siempre había sabido que Henry no la amaba, y aun así había aceptado aquel matrimonio creyendo que su amor era tan fuerte que podía vencerlo todo.
Bueno… él acababa de demostrarle que eso no era cierto.
Rebecca escuchaba todo como un eco lejano, pero cada palabra era como una cuchillada en el alma. Sentía que el mundo se le derrumbaba, pero aquellas últimas palabras fueron su mayor sentencia.
—Rebeca desaparecerá pronto de mi vida. Solo un par de semanas más y te juro que nadie podrá separarnos, Julie. ¡Nadie!
Y ese fue el momento justo en que Rebecca supo que ya no podía quedarse allí. Sin hacer ruido se dio la vuelta y salió de la casa. Su corazón latía con tanta fuerza que le dolía, pero no miró atrás.
El camino a su casa, esa donde debía haber sido feliz con Henry, fue un tormento. Él iba a tener un hijo con otra, con su amante… y ella solo era un obstáculo del que se libraría pronto. Y Rebecca sabía por qué:
Con independencia del trato que Henry había hecho con su padre, ella había tenido suficiente dignidad para darle una salida.
—Cien besos —le había dicho el día de su boda—. Si después de cien besos aún no logro que te enamores de mí, yo misma te pediré el divorcio.
Desde entonces le había exigido un beso cada semana. Henry la había besado noventa y ocho veces, todas con rabia, todas con desprecio, mientras Rebecca intentaba construir una vida a su alrededor, amarlo, ayudarlo, hacerse notar al menos…
Lo había apostado todo por ese amor: cien besos para ganarse a su esposo, cien besos para ganarse el amor de Henry.
Pero ahora sabía que había perdido. El dolor la ahogaba, la paralizaba. Y quizás habría terminado haciendo cualquier tontería si en ese momento no hubiera sonado su teléfono, con un pitido frío y cortante que hizo temblar a Rebecca.
—Señora Callaway, tiene una llamada por cobrar de la Prisión Maplewood de Seguridad Mínima. ¿La acepta?
Pagdating namin sa istasyon ng pulis, sinubukan kong sundan sila sa loob. Sa ilang kadahilanan, hindi ako makadaan sa mga pintuan kahit ilang beses kong subukan.Wala akong pagpipilian kundi maghintay sa labas ng mga pintuan, umaasang may magtalakay sa anumang mga update sa aking paligid, ngunit ang lahat ay masyadong malabo. Napagpasyahan kong inamin ni Hadden ang kanyang krimen at makukulong siya, ngunit walang nagsabi kung gaano siya katagal doon.Hindi rin ganap na inosente si Julia. Napag-alaman sa pagsisiyasat ng pulisya na nagkasala siya sa pag-iwas sa buwis. Pareho silang pupunta sa kulungan.Nagpatuloy ako sa paghihintay sa labas ng istasyon ng pulis nang ilang araw hanggang sa araw na ng paglilitis sa kanila. Sinundan ko ang sasakyan ng pulis papunta sa korte, at doon ko na naman nakita silang dalawa na nagtatampo at walang buhay.Nakatingin sila sa labas ng bintana na may hitsura ng pangungulila.Pagdating namin sa korte, sinubukan kong dumaan muli sa mga pintuan na
Mabilis na bumangon si Julia mula sa katawan ni Hadden sabay sigaw at binalot ang sarili sa mga itinapong damit. Nabalik din si Hadden sa realidad at tumayo para ayusin ang kanyang damit, napagtanto lamang na hindi siya pinapansin ng mga pulis at papunta na sila sa pool.Malamang na naaalala kung paano niya iniwan ang katawan ko sa pool, mabilis na pinuntahan ni Hadden ang mga pulis.“Kahit pulis kayo, wala kayong karapatan na basta-basta pumasok sa bahay ko! Saang presinto kayo galing? Magsasampa ako ng reklamo laban sa inyo.” Walang sinabi ang pulis na nilapitan niya, at lumapit ang isa pang pulis, malamang ang direktor.“Mr. Hadden Rowse, tama? Gerard Annable ang pangalan ko. Nakatanggap kami ng tawag na nag-aakusa sa’yo ng pagpatay sa asawa mong si Felicia Lowe. Sinabi rin ng impormante na nasa pool mo pa rin ang bangkay niya. Pumunta kami para kumpirmahin kung totoo ang impormasyong natanggap namin.”Nanghina ang mga tuhod ni Hadden. Humawak siya sa sopa sa tabi niya at pi
Dumapo ang mga pailaw sa entablado at sa mga manonood, ngunit walang dumapo sa akin.Sa ilalim ng entablado, pinagmasdan ko habang marahang ibinalot ni Hadden si Julia sa kanyang mga bisig at dahan-dahang inakay papunta sa limo. Umandar na ang makina, at hinigpitan niya ang hawak sa babae.“Salamat, Julia, dahil palagi kang nasa tabi ko.”Masayang ngumiti si Julia at niyakap siya pabalik. Pagkatapos, ibinaling nito ang ulo upang halikan ang dulo ng kanyang tenga.“Kung kukunin mo ako, Hadden, palagi akong nasa tabi mo.”…Lumipas ang mahabang panahon pagkatapos ng concert bago sumagi sa isip ni Hadden na ipagpatuloy ulit ako sa paghahanap.Gumamit siya ng maraming tauhan at mapagkukunan upang hanapin ako, kahit na ipalaganap pa ang salita sa lahat ng kanyang mga empleyado na ang sinumang makahanap sa akin o makahanap ng mga lead sa akin ay makakatanggap ng gantimpala. Ang sinumang makapagdala sa akin sa kanya ay makakatanggap ng bahay sa sentro ng lungsod.Ito ay katawa-tawa, i
”At? Sinong may pake kung mamatay ka? Patas lang ‘to pagkatapos ng ginawa mo kay Julia! Patay na rin naman ang mga magulang mo. Kaya, kapag namatay ka, makakasama mo na sila. Dapat mo pa nga akong pasalamatan.”Habang ako ay nagpupumiglas at nanlaban, mas mahigpit ang paghagis sa akin ni Hadden at mas malamig ang kanyang mga titig.“Itinulak mo si Julia sa pool. Kaya ngayon, tinutulak kita sa pool. Mata sa mata.”Tumanggi ako, kaya binali niya ang pulso ko at sinipa ang tiyan ko. Tapos, hinagis niya ako sa pool.“Mamatay ka, nakakakilabot kang babae!” Hindi ko naalala ang mga huling sandali ko, ngunit naisip ko na nakaramdam ako ng panghihinayang. Dapat hindi ako pumayag na pakasalan si Hadden, at hindi ko dapat pinaniwalaan ang sarili ko na kaya kong mapaibig siya sa akin. Tama siya tungkol sa isang bagay, bagaman. Patay na ako. Dapat makasama ko na ulit ang mga magulang ko.Gayunpaman, hindi ko sila nakita kahit saan.Ang mga sumunod na araw ay lumipas nang pamilyar, at si
Maaaring areglado ang kasal namin ni Hadden, pero para sa akin, love at first sight iyon.Unang beses ko siyang nakita noong hayskul. Bagong lipat ako, at dahil doon ay naging target ako sa pang-aapi. Sinubukan kong ipagtanggol ang aking sarili, ngunit napakarami nila.Nang malapit na akong sumuko
Maagang natapos ni Hadden ang kanyang meeting nang matanggap niya ang tawag at nagmamadaling umuwi. Tumakbo siya sa pool at niyakap si Julia, na nabubulunan pa sa tubig ng pool sa oras na iyon, sa kanyang mga braso.“Julia, Julia! Dito ka lang! Sige na! Julia, pakiusap. Kailangan kita...”Naalal
Sa kabila ng mga multo na hindi na kailangang huminga, sumikip ang dibdib ko sa nakikitang parang maikukulong na naman ako sa nakakasakal na espasyong iyon.Kasabay nito, patuloy na inaalo ni Hadden si Julia gamit ang brasong nakapulupot sa bewang niya.“Magiging maayos ang lahat. Kumain ka pa, ok
11:00 na ng umaga, at nakasimangot si Hadden sa mga pagkaing nasa mesa.”Dalawang araw na! Bakit hindi pa dumadating ang g*gang iyon at dinala sa akin ang pagkain ko?! Ipapadala niya dapat iyon bago magtanghalian! Ano ba?! Hindi porket pinaparusahan siya ay nangangahulugang pwede siyang tamarin!”Na






Maligayang pagdating sa aming mundo ng katha - Goodnovel. Kung gusto mo ang nobelang ito o ikaw ay isang idealista,nais tuklasin ang isang perpektong mundo, at gusto mo ring maging isang manunulat ng nobela online upang kumita, maaari kang sumali sa aming pamilya upang magbasa o lumikha ng iba't ibang uri ng mga libro, tulad ng romance novel, epic reading, werewolf novel, fantasy novel, history novel at iba pa. Kung ikaw ay isang mambabasa, ang mga magandang nobela ay maaaring mapili dito. Kung ikaw ay isang may-akda, maaari kang makakuha ng higit na inspirasyon mula sa iba para makalikha ng mas makikinang na mga gawa, at higit pa, ang iyong mga gawa sa aming platform ay mas maraming pansin at makakakuha ng higit na paghanga mula sa mga mambabasa.