Metamorphosis

Chapter 5

Alessandra’s POV

“Papa.”

Tatlong taon na halos mula noong inalok ako ni Don Luis na maging anak niya.

Tatlong taon.

Tatlong taon mula nang malaman ko ang katotohanang hindi ko kailanman inakala.

Tatlong taon mula nang tuluyang magbago ang buhay ko.

At sa loob ng tatlong taon na iyon, hindi lamang ang buhay ko ang nagbago.

Pati ako.

Unti-unti na akong nakakabangon sa buhay.

Hindi naging madali.

Maraming gabing umiiyak ako nang tahimik habang iniisip ang lahat ng nangyari sa akin.

Ang mga panlalait.

Ang mga pananakit.

Ang mga taong minamaliit ako dahil mahirap ako.

Ang mga panahong kailangan kong lunukin ang bawat insulto dahil wala akong kapangyarihang lumaban.

Pero lahat iyon ay unti-unting nagbago.

Isinama ko rin ang pamilya ni Ate Erika sa Amerika, at doon kami natuto para makalaban.

Hindi lamang ako ang binigyan ni Don Luis ng pagkakataong magsimula.

Pati sila.

Ipinangako niya na walang sinuman sa amin ang muling maghihirap.

At tinupad niya iyon.

Tinupad ni Don Luis ang lahat ng kanyang pangako.

Nabuhay ako.

Ipinagamot niya ako.

Hindi lamang katawan ko ang pinagaling niya.

Unti-unti rin niyang pinagaling ang mga sugat sa puso ko.

Habang nasa Amerika ay pinag-aral niya ako ng Business Management habang nagpapagaling.

Pinabilis niya ang mga proseso para magkaroon ako ng diploma.

Hindi siya nagsayang ng panahon.

Sabi niya, hindi sapat na maging mayaman ako.

Kailangan kong matutong hawakan ang yaman na iyon.

Kailangan kong matutong magdesisyon.

Kailangan kong matutong makipaglaro sa mundo ng mga taong sanay manlamang.

Kailangan kong matutong maging malakas.

At natuto ako.

Araw-araw.

Unti-unti.

Hanggang sa dumating ang araw na hindi ko na nakilala ang dating Alessandra.

Ang babaeng dating nanginginig kapag sinisigawan.

Ang babaeng natatakot kapag may mataas na posisyon ang kaharap.

Ang babaeng kailangang magtiis dahil wala siyang pera.

Wala na siya.

Sa salamin na lamang siya nabubuhay bilang alaala.

Ngayon, ang nakikita ko ay isang babaeng marunong lumaban.

Isang babaeng alam ang halaga niya.

Isang babaeng hindi na basta-basta kayang apihin.

Isang araw, habang nasa study room kami ni Papa, inilapag niya ang isang folder sa harap ko.

Tahimik akong tumingin dito.

“Sa tingin ko handa ka nang bumalik.”

Napatingin ako sa kanya.

“Bumalik?”

Tumango siya.

“Sa Pilipinas.”

Naramdaman kong biglang bumilis ang tibok ng puso ko.

Pilipinas.

Ang lugar kung saan nagsimula ang lahat.

Ang lugar kung saan ako minamaliit.

Ang lugar kung saan ako sinaktan.

Ang lugar kung saan ako itinuring na walang halaga.

At ngayon, babalik ako.

Pero hindi na bilang dating Alessandra.

“Hindi lang iyon,” dagdag ni Papa.

Binuksan niya ang folder.

“Ikaw na ang itatalaga kong bagong CEO ng Montealto Group of Company.”

Napahinto ako.

“Papa…”

“Kumpiyansa ako sa iyo, anak.”

Napatitig ako sa kanya.

Hindi ko alam kung dapat ba akong matakot o matuwa.

Ako?

CEO?

Ang dating babaeng halos walang sariling pera?

Ang dating babaeng kailangan pang humingi ng tulong?

Ngayon, ako ang mamumuno sa isang malaking kumpanya?

“Ako?”

“Yes, you.”

Napangiti siya.

“Ako ang nagpalaki sa iyo sa loob ng tatlong taon. Alam kong kaya mo.”

“Ako ang gagawa ng desisyon.”

“Pero paano kung magkamali ako?”

“Then learn from it.”

“Paano kung matalo ako?”

“Stand up.”

“Paano kung may sumubok na sirain ako?”

Dahan-dahan siyang ngumiti.

“Then destroy their plans before they destroy yours.”

Napangiti ako.

Iyon ang Papa ko.

Diretso.

Walang takot.

Walang pag-aalinlangan.

Ako ang ginawang tagapagmana ni Don Luis, yamang wala naman siyang ibang anak.

Kasama sa apelyidong pinalitan niya ay ang buong pagkatao ko.

Hindi lamang ako naging Alessandra Castillo Montealto sa papel.

Naging Montealto ako sa bawat kilos.

Sa bawat desisyon.

Sa bawat laban.

Sa bawat hakbang.

At alam kong kapag bumalik ako sa Pilipinas, hindi na ako ang babaeng kilala nila.

“Hindi na ikaw ang dating Alessandra na magpapaapi,” sabi ni Papa.

“Sa yaman mo, lahat ng tao ay yuyukod nang nanginginig.”

Napatawa ako.

“Papa, iyan ba talaga ang magiging misyon ko?”

Napangiti siya pagkatapos ay hinaplos ang buhok ko.

“Anak, you deserve every happiness in this world.”

Huminto siya saglit.

“With a little spice of vengeance.”

Napailing ako.

“Papa!”

Tumawa siya.

“You can make those people kneel.”

“Lahat ng nang-api sa iyo.”

Biglang nawala ang ngiti ko.

Sa isip ko ay sunod-sunod na lumitaw ang mga mukha.

Ang mga taong nagmaliit sa akin.

Ang mga taong tumawa sa akin.

Ang mga taong nanakit sa akin.

Ang mga taong akala nila ay hindi ako makakabangon.

Pati ang pamilya ni Kuya Mike.

Naalala ko ang mga salitang ibinato sa akin.

Ang mga panlalait.

Ang mga hampas.

Ang pakiramdam na wala akong karapatang ipagtanggol ang sarili ko.

At pagkatapos ay pumasok sa isip ko ang pamilya ni Max.

At maging si Max.

Ang lalaking minsang naging mahalaga sa akin.

Ang lalaking naging dahilan kung bakit maraming bagay ang pinaniwalaan ko.

Ang lalaking hindi ko alam kung naging tunay ba ang naramdaman niya para sa akin o isa lamang akong bahagi ng buhay na madali niyang itinapon.

Napakuyom ang kamao ko.

Hindi ko alam kung bakit ganoon na lamang ang pagtutulak sa akin ni Don Luis na gumanti.

Marahil alam niyang kailangan kong gawin iyon.

Marahil alam niyang hindi ako makakawala sa nakaraan kung hindi ko haharapin ang mga taong sumira sa akin.

O marahil gusto lamang niyang turuan akong huwag kailanman maging mahina.

Pero gusto ko ang idea.

Hindi na ako tatakbo.

Hindi na ako magtatago.

Hindi na ako iiyak sa harap ng mga taong nanakit sa akin.

Sa pagkakataong ito, ako naman.

Pamilya ni Kuya Mike.

Pamilya ni Max.

At maging si Max.

Isa-isa ko silang haharapin.

Hindi bilang isang mahirap na Alessandra na walang laban.

Kundi bilang Alessandra Castillo Montealto.

Ang tagapagmana.

Ang bagong CEO.

Ang babaeng hindi na nila kayang apihin.

Tumayo ako at tumingin sa malaking salamin sa harap ko.

Eleganteng damit.

Mataas na kumpiyansa.

Matatag na mga mata.

Wala na ang dating Alessandra.

Ngumiti ako sa sarili ko.

“Welcome back, Alessandra.”

Dahan-dahan kong itinaas ang baba ko.

“Panahon na para malaman nila kung sino ang kanilang kinalaban.”

Huminga ako nang malalim.

At sa unang pagkakataon, hindi takot ang naramdaman ko.

Kundi excitement.

Dahil alam kong sa oras na bumalik ako sa Pilipinas…

magbabago ang laro.

At sa pagkakataong ito…

ako ang may hawak ng baraha.

Pagbabayarin ko silang lahat.

Pagbabayarin ko sila ng malaki…

At hindi ko kailangang madaliin.

Dahil ang pinakamagandang paghihiganti…

ay ang makita silang unti-unting bumagsak habang ako naman ay patuloy na umaangat.