Sweet Fear

Chapter 3

Alessandra’s POV

Pumasok kami sa isang napakalaking mansiyon.

Mas malaki sa bahay nila Max.

Sa totoo lang, hindi ko alam kung matatawag ko pa ba itong bahay.

Mansiyon?

Palasyo?

Parang isang buong hotel!

Isang executive ang pinasok namin sa Forbes Park. “Siguro,” bulong ko sa sarili ko habang nakatingala sa napakalaking gate at sa bakuran na tila walang katapusan.

Hindi ko maiwasang mapanganga.

May fountain sa gitna ng garden, malalaking puno sa magkabilang gilid at mga ilaw na nagbibigay ng eleganteng dating sa buong paligid.

Hindi ako sanay sa ganito.

Sa lugar na kinalakihan ko, sapat nang may maliit na bahay, maayos na bubong at kusinang hindi tumutulo kapag umuulan.

Pero ito?

Parang ibang mundo.

Habang naglalakad kami papasok ay mas lalo akong kinakabahan.

Hindi ko pa rin alam kung bakit ako narito.

Hindi ko rin maintindihan kung bakit tila napakalaking bagay ng pagtanggap sa akin ng mga taong ito.

At higit sa lahat, hindi ko alam kung bakit parang kilala na nila ako.

Nakahilera na ang mga katulong.

Pagkaangat ng ulo ay sabay-sabay silang bumati.

“Magandang gabi, Ms. Alessandra!”

Napahinto ako.

Napatingin ako sa kanilang lahat.

Isa.

Dalawa.

Tatlo.

Marami sila!

At lahat sila ay nakatingin sa akin.

Nakakagulat dahil alam nila ang pangalan ko.

“Magandang gabi,” mahina kong sagot.

Hindi ko alam kung kailangan ko bang yumuko, ngumiti o kumaway.

Kaya ang ginawa ko, ngumiti na lamang ako nang pilit.

Habang naglalakad kami papasok sa receiving area ng mansiyon, hindi ko maiwasang mamangha.

Napakaelegante ng loob.

May malalaking chandelier sa kisame, mga mamahaling sofa at mga painting na hindi ko alam kung magkano ang halaga.

May isang malaking vase sa gilid na parang mas mahal pa sa buong gamit namin sa bahay.

Napatingin ako sa isang painting.

“Baka kapag nahawakan ko iyan, kailangan kong ibenta ang kidney ko,” bulong ko sa sarili.

Napailing ako.

Ano ba itong pinasok ko?

Habang ginagala ko ang mata ko sa pagkamangha ay narinig ko muli ang matining na boses habang bumababa sa hagdan.

“Alessandra!”

Medyo kumunot ang noo ko dahil hindi ko naman siya kilala.

Isang babae ang mabilis na bumababa sa hagdan.

Mukhang nasa late forties o early fifties na siya, pero napakaganda pa rin.

Eleganteng-elegante ang kanyang suot at parang kahit saan siya pumunta ay automatic na mapapatingin ang mga tao sa kanya.

Mabilis siyang lumapit sa akin at pagkatapos ay niyakap niya ako.

“Kamusta, kamusta, kamusta!”

Bahagya ko siyang naitulak.

Hindi dahil ayaw ko sa kanya.

Nagulat lang talaga ako.

Hindi ko naman siya kilala!

“Natakot ka ba sa mga goons ng mga Montealto?” natatawa pa siyang sinasabi.

“Pasensya na at mali ang intindi nila.”

“Hindi nila sinasadyang takutin ka.”

Napatitig ako sa kanya.

Montealto?

Goons?

Ano ba talaga ang nangyayari?

“Ah… Ale, sino po kayo?”

“What? Ale?”

Bigla siyang tumawa nang malakas.

Napatingin ako sa mga katulong.

Tila sanay na sila sa ganoong reaksyon.

Tawa siya nang tawa na pinagtatakhan ko kung bakit.

“Sorry, sorry, Alessandra.”

“First time ko kasing narinig na may tumawag sa akin ng Ale,” natatawa pa rin siya.

Napakamot ako sa ulo.

“Ganito na lang.”

“Call me Ms. Margarita or Ms. Marge.”

“Ms. Marge.”

“Oh yes, that’s right, darling. Better than ALE.”

Ngumiti siya at hinawakan ang kamay ko.

Parang matagal na niya akong kilala.

At iyon ang mas lalo kong hindi maintindihan.

“Halika na nga at kumain na tayo.”

“Kanina pa ako naghihintay sa iyo.”

“And I’m starving!”

Hinila niya ako papunta sa dining room.

Hindi na ako nakatanggi.

Habang naglalakad kami, patuloy akong nag-iisip.

Sino ba talaga siya?

Bakit niya ako kilala?

Bakit parang napakahalaga ko sa kanya?

At bakit parang normal lamang sa kanya na dalhin ako rito?

Pumasok kami sa dining room.

Napahinto ako.

Nakakamangha.

Parang isang baryo ang kakain.

Napakaraming putahe ang nakahanda.

May lechon de leche.

May mga prutas.

May seafood.

May iba't ibang klase ng karne.

May mga pagkaing hindi ko kilala dahil mukhang mamahalin.

May mga dessert na parang nasa magazine.

Napatingin ako kay Ms. Marge.

Nagtaka ako.

“May party ho ba?”

“Ha?”

“Wala naman.”

Napatingin siya sa mesa.

“Hindi ko kasi alam ang gusto mong pagkain, eh.”

“Kaya pinahanda ko ang lahat ng puwede nilang lutuin.”

“I hope may magustuhan ka sa mga iyan.”

“Just dig in,” pag-aalok pa ni Ms. Marge.

Bantulot pa ako.

Hindi dahil ayaw kong kumain.

Sa totoo lang, gutom na gutom ako.

Ang problema, parang napakaraming bagay ang nangyayari sa paligid ko at hindi ko alam kung alin ang dapat kong pag-ingatan.

“Don’t worry, Alessandra. Walang lason iyan.”

Sabay subo niya para ipakitang safe ang mga pagkain.

Napatingin ako sa kanya.

Napangiti naman siya.

“See?”

Tumango ako.

Sino ba naman ako para maging mapamili?

Kung may lason man ito…

“Eh di ayos na rin,” sa isip-isip ko.

Kung tutuusin, ang dami ko nang pinagdaanan ngayong araw.

Baka ito na ang pinakamagandang pagkain na makakain ko sa buong buhay ko.

Kaya kumuha ako ng pagkain.

At nang matikman ko ang unang putahe, napapikit ako.

“Wow…”

Napatingin sa akin si Ms. Marge.

“Good?”

Tumango ako.

“Very good po.”

“Then eat!”

At hindi na ako nagpatumpik-tumpik.

Sa unang pagkakataon matapos ang napakahabang panahon, nakaramdam ako ng kakaibang comfort.

Parang kahit saglit lamang, ligtas ako.

Pagkatapos naming kumain ay sinamahan na ako ni Ms. Marge sa isang silid.

Pagbukas niya ng p***o ay muli akong napahinto.

“This will be your room.”

“Ho?”

“From now on, dito ka na titira.”

“Po?”

Napatingin ako sa malaking kama.

May sariling bathroom.

May walk-in closet.

May malaking bintana.

At may maliit na balcony na tanaw ang garden.

“Pero… may bahay po ako.”

“Ah, doon?”

Napangiti siya nang may ibig sabihin.

“Sa kuta ng mga demonyo.”

Napatigil ako.

Hindi ko alam kung matatawa ba ako o matatakot.

“Huwag kang mag-alala.”

“Kung ang Ate Erika at Kuya Mike at ang kanilang anak ang problema mo…”

Huminto siya saglit.

“Isasama natin sila dito.”

Nashock ako.

“Ha?”

Hindi ako makapaniwala sa narinig ko.

“Isasama… sila?”

“Oo.”

“Dito?”

“Yes, darling.”

Napatingin ako sa buong silid.

Nanaginip ba ako?

Kinurot-kurot ko ang aking sarili.

“Awww!”

Napangiwi ako sa sakit.

Totoo.

Gising ako.

Hindi ito panaginip.

Kaya ano ang mga ito?

Bakit?

Sino?

Ano?

Bakit parang alam ni Ms. Marge ang lahat tungkol sa buhay ko?

Bakit gusto niyang tulungan kami?

At bakit parang may mas malaking dahilan kung bakit ako dinala rito?

“Ms. Marge…”

“Yes?”

“Bakit?”

Ngumiti siya, ngunit sa pagkakataong iyon ay may kakaibang lungkot sa kanyang mga mata.

“Because, Alessandra…”

Huminto siya.

At sa unang pagkakataon mula nang dumating ako sa mansiyon, nawala ang ngiti sa kanyang mukha.

“May mga bagay na kailangan mong malaman.”

Napalunok ako.

“Anong bagay?”

Lumapit siya sa akin at marahang hinawakan ang balikat ko.

“Pero hindi ngayong gabi.”

“Bakit?”

“Dahil pagod ka na.”

“At bukas…”

Tumingin siya nang diretso sa aking mga mata.

“Bukas, magsisimula mong malaman kung bakit ka talaga dinala rito.”

Nanlamig ang katawan ko.

Ano ba ang pinasok ko?

At sino ba talaga ang mga taong nasa likod ng lahat ng ito?

Isang bagay lamang ang sigurado ko.

Hindi aksidente ang pagkakapasok ko sa mansiyong ito.

At ang buhay ko…

ay malapit nang tuluyang magbago