Mag-log inPag dating ko sa Hotel ay agad na humingi ako ng tawad sa supervisor ko dahil sa pag iwan ko sa post ko. Nakakaunawang pinatawad naman ako nito at agad na pinabalik sa trabaho ko.
Inunti-unti ko na ang paglilinis ng nasabing kwarto. Mabuti na lamang at na delay din ang flight ng VIP Guest namin ngayon kaya nagkaroon ako ng sapat na oras para maayos na malinis at maihanda ang silid nito. Alam kong hindi lang basta VIP ang darating na guest kung hindi SUPER VIP. Kasi lahat ay natataranta. Mahigpit ang management ngayon dahil ayaw mapahiya sa padating na bisita. Magulong magulo ang utak ko habang nag lilinis sa Presidential suite room ng guest namin kaya wala sa sariling dinampot ko ang lalagyanan ng mop na may tubig at mabilis na umikot para sana dalhin ito sa CR at linisin ng mabangga ako sa biglang lingon ko at bumuhos lahat ng laman na maduming tubig na pinang punas ko sa sahig sa taong nabangga ko. Napapikit ako at nakaramdam ng malakas na kabog sa aking dibdib dahil sa sobrang kaba. Malaki ang posibilidad na guest namin ito. Ngunit dahil sa malalim na pag iisip ay hindi ko narinig na may pumasok sa loob ng Presidential suite. Handa na akong humingi ng pasensya ng pag angat ko ng tingin ay natulala ko. “Mylene?!” Nanlalaki ang mga matang gulat na gulat na sabi sa akin ng natapunan ko. “OUCH!” Narinig kong sabi nito dahil nabitawan ko ng tuluyan ang baldeng hawak ko at nahulog iyon sa paa ng taong nakabangga ko. Agad na tumalikod ako at saka kumaripas ng takbo palayo dito. “Hon!” Narinig ko pang tawag nito. Saktong bukas ng elevator kaya agad na sumakay ako doon at nagmamadaling pinindot ang lahat halos ng floor ng elevator at saka paulit ulit na pinindot ang closed button para hindi na ako nito maabutan pa. Mabuti na lamang ng malapit na ito ay tuluyan nang nag sara ang elevator at hindi na ito naka abot pa. Para akong tangang napaupo na lamang sa pinaka gilid ng elevator at hinayaan kong malugmok ang sarili ko doon hanggang sa makarating ako ng Ground floor. Agad na tumakbo ako palabas ng building ng hindi na nag isip pa. ‘Bahala na!’ yan lamang ang tanging nasa isipan ko habang natakbo palayo ng hotel na pinagtatrabahuhan ko. “L*che! Bakit sya nandito” Isip ko habang patuloy sa pag takbo ng hindi alam kung saan ako dadalhin ng aking mga paa. CAPT. KIM’S POV: “Mylene?!” Nanlalaki ang mga mata ko sa gulat ng tuluyan kong makita kung sino ang bobong ito na tinapunan ako ng maduming tubig. Kadarating ko pa lang, kamalasan kaagad!. “OUCH!” Sabi ko ng bitawan nito ang baldeng hawak at tumama iyon sa dulo ng paa ko kaya agad na napayuko ako upang hawakan ang nasaktan kong paa ng biglang tumakbo ito palabas ng silid. “Hon!” Nabiglang Malakas na tawag ko dito ngunit hindi ako nito pinansin. Kaya kahit na ramdam ko pa din ang sakit ng pagkakabagsak ng balde sa paa ko ay pilit ko ito hinabol kahit pa na iika ika ako. Pag dating ko malapit sa elevator ay pasara na iyon kaya hindi ko din ito naabutan. “F*ck!” Inis na sabi ko sa sarili ko. "Don’t worry, Hon. You can never escape me again, my runaway wife. I’ll make sure I bring back home what’s mine—and mine alone." Sabi ko sabay silay ng nakakalokong ngiti sa aking mga labi. “S-Sir? Are you okay? Do you need anything?” Biglang pukaw ng atensyon ko ng isang babae na naka uniform ng katulad ng kay Mylene. “What is your role here?" Tanong ko dito na puno ng kuryosidad. “A chamber maid Sir. Do you need help on anything?” Nakangiting magalang na balik tanong nito sa akin. “I need you to clean my room.” Imporma ko dito na itinuro pa ang silid kung saan ako naka book. “Oh, the Presidential Suite Sir! There is already someone assigned to clean your room. Her name is Mylene. I will let her know.” Imporma nito sa akin. “No need just clean it now!.” Masungit na sagot ko dito na agad naman sumunod. Kita ang pagtataka sa mukha ng nag lilinis dahil malamang ay alam nitong ang ngayon ngang nagkalat ay kagamitan ng kapwa ka-trabaho nya. Nagtataka man ay hindi naman nagtanong na sa akin ang babae. “Call your Manager or Supervisor, whoever is higher than you where I can make requests.” Seryosong sabi ko dito na agad naman nitong sinunod. “Sure Sir, I will just call my Supervisor.” Sagot nito sabay kuha ng radyo na nakakabit sa bewang nito. Wala pang ilang minuto ay dumating na agad ang supervisor na sinasabi nito. “Good afternoon Mr. Sanchez! What can I do for you?” Nakangiting salubong nito sa akin. “I want Mylene to be my one and only exclusive cleaner while I am here. Can you do that?” Sabi ko dito. “Oh, sure Sir! I will arrange that for you and will inform her right away.” Sagot nito sa akin. “Just inform her tomorrow.” Sagot ko dito. “Okay Mr. Sanchez, I will follow your request. Is there anything else?” Nag hihintay na tanong nito sa akin. “That’s all. You can now leave. Thank you!” Pang didispatsa ko dito. Yumukod naman ito bago umalis bilang sagot sa akin at ngumiti na tinanguan ko lamang. “Sir, I’m done cleaning the mess. Is there anything else?”. Tanong sa akin ng nautusan kong chamber maid. Ikinumpas ko lamang ang kamay ko dito sa paraan na sinasabing okay na at maaari na syang umalis. Nakuha naman nito ang ibig kong sabihin sa senyas ko at agad itong yumukod muna bago tumalikod sa akin at saka lumabas ng silid. Naiwan na akong mag isa sa silid habang nakatayo sa gnaka bukas na glass window ng silid. Kitang kita ang magandang city view ng Paris mula sa aking pwesto. Naka krus ang mga kamay ko sa aking dibdib habang malalim na nag iisip. “I guess, I need to stay here for awhile.” Napapangiting sabi ko sa sarili ko.Tumingala si Jun at ngumiti sa akin. "O, Jayzel, nakita mo na 'yung eraser mo?"Hindi ako kumibo. Isinara ko ang pinto ng silid dahil wala pa ang kaniyang Professor at ang kaniyang mga kaklase. Lumapit ako sa kaniyang mesa, inilabas ang aking telepono, at inilagay ito sa ibabaw ng kaniyang notebook.Kumunot ang noo ni Jun. "Ano 'yan?""Makinig ka, Jun," seryoso kong wika sa pinakamababang boses. "Makinig ka rito at huwag kang magsalita hangga't hindi natatapos."Pinindot ko ang PLAY.Mula sa maliit na speaker ng telepono, umalingawngaw ang buong boses nina Aria, Romnick, Elle, at Renz. Ang kanilang mga halakhak, ang pagtawag nila kay Jun na "uto-uto" at "basahan," ang plano nilang i-frame up si Jun sa kasong Plagiarism sa Dean's office, ang balak ni Romnick na bugbugin at tapusin ang buhay ni Jun sa labas ng campus, at ang balak nilang sirain pati ang scholarship ko.Habang tumutugtog ang recording, nakatitig lang ako sa mukha ni Jun.Nakita ko ang mabilis na pagbabago sa kaniyang mga
Tumingin si Aria sa mga mata ni Jun, may luhang pumatak sa kaniyang pisngi. "Jun, please? Kalimutan na natin ang nakaraan? Patawarin mo na kami? Hindi na namin uulitin 'to kailanman. Gagawin namin ang lahat para makabawi sa 'yo."Inobserbahan ko si Jun. Sa loob ng ilang segundo, nakita ko ang bahagyang paglambot ng kaniyang mga mata—ang likas na kabaitan at awa na pilit niyang itinatanim sa kaniyang puso. Si Jun ay isang taong may malinis na kaluluwa, at alam kong madaling kumurot sa puso niya ang pagmamakaawa ng ibang tao.Sumang ayon si Jun at marahang tumango."Sana nga nagtanda na kayo," malamig ngunit mahinahong wika ni Jun. "Hindi ako nagtatanim ng galit sa inyo. Pinapatawad ko na kayo sa mga ginawa ninyo sa akin. Pero hindi ibig sabihin noon ay babalik pa tayo sa dati. May kaniya-kaniya na tayong buhay ngayon. Mag-aral na lang kayo nang maayos at 'wag na kayong mang-aapi ng ibang tao."Nanlaki ang mga mata ni Aria at agad na napangiti, tila ba nakahinga nang maluwag. "Maraming,
Ilang araw na ang nakalipas mula noong gabi sa restaurant kung saan tuluyang iniwan ni Jun ang kaniyang purong katangahan at ipinamukha sa grupo nina Aria na hindi na siya kailanman magiging alipores ng kahit sino. Mula noong araw na iyon, naging saksi ako sa unti-unting pagbangon ni Jun. Nakikita ko sa kaniyang mga mata ang dating ningning na nawala noong mga panahong hinahayaan niyang tapak-tapakan siya ng mga maling tao. Araw-araw kaming magkasama sa unibersidad, nag-aaral, nagpaplano at dahan-dahang binubuo ang buhay na halos mawasak dahil sa maling pakikipagkaibigan.Ngunit ngayong Lunes ng umaga, habang naglalakad kami ni Jun sa pasilyo ng Building B patungo sa aming kani-kaniyang klase, may isang bagay na agad na pumukaw sa aking pansin—isang bagay na nagpataas ng lahat ng balahibo ko sa katawan at nagdulot ng matinding kaba sa aking dibdib.Ang grupo nina Aria.Nakatayo sila sa malapit sa bulletin board ng Engineering department. Ngunit hindi tulad ng dati na napakalakas ng k
Bumuo ng isang madilim, nakakatakot, at puno ng poot na ngiti ang aking mga labi habang nakatitig sa screen ng aking telepono. Ito ang gusto kong marinig. Ito ang kailangan kong maramdaman mula sa kanila. Ang buo naming grupo ay may iisang layunin na ngayon: ang tapusin si Jun.[Aria: Tama kayo. Kailangan nating makabawi. Kailangan nating ibagsak si Jun sa pinakamababang antas ng impyerno.][Aria: Pero makinig kayong mabuti sa akin. Hindi tayo pwedeng kumilos nang padalos-dalos ngayon. Kapag gumawa tayo ng gulo agad sa Lunes sa campus, mas lalo tayong malalagot sa mga magulang natin.][Aria: Mainit pa ang mata ng mga magulang natin sa atin ngayon. Binabantayan pa ang bawat kilos natin, ang bawat biyahe natin, at ang mga ginagastos natin.][Romnick: Anong ibig mong sabihin, Aria?! Hahayaan lang natin siyang magpakasaya at tumawa ngayong linggo habang tayo ay nagdurusa sa mga bahay natin?![Romnick: Gusto ko na siyang abangan sa parking lot sa Lunes pa lang! Gusto ko na siyang durugin!]
Lumukob ang walang mapaglagyang inis at matinding poot sa buong dibdib ko. Habang nakatitig ako sa sirang screen ng aking telepono at dinarama ang matinding kirot at pag-apoy ng magkabilang pisngi ko mula sa dalawang malalakas na sampal ni Papa, bawat patak ng luha ko ay napalitan ng kulay-dugong galit. Ang lasa ng dugo sa loob ng aking labi ay naging isang pait na patuloy na nagpapaalala sa akin kung gaano kababa ang ibinagsak ko ngayong gabi.At ang lahat ng ito—ang sampal, ang matinding hiya sa harap ng maraming tao sa restaurant, ang pagka-confiscate ng kotse at allowance ko, at ang tuluyang pagkadurog ng aking reputasyon—ay dahil sa iisang tao lamang.Si Jun."Isinusumpa kita, Jun..." nanggigilid ang mga luhang bulong ko sa gitna ng madilim at tahimik kong kwarto. Nanginginig ang aking mga kamay habang nakakuyom nang napakahigpit ang aking mga palad, hanggang sa bumabaon na ang aking mga kuko sa aking balat. "Isinusumpa kita... Hinding-hindi ako papayag na matapos ang lahat nang
Isang napakalakas at napakasakit na sampal ang lumapat sa aking kanang pisngi. Sa lakas niyon ay napatumba ako sa sahig, hawak-hawak ang aking mukha na biglang uminit at namanhid sa sakit."Papa!" sigaw ni Mama habang sumusugod para pigilan si Papa. "Tama na 'yan!""HUWAG KANG SUMINGIT, TERESA!" bulyaw ni Papa kay Mama. "INI-SPOILED MO ANG BABAENG ITO! TINGNAN MO ANG NANGYARI!"Dahan-dahan akong tumayo mula sa sahig, umiiyak at hawak ang aking pisngi. "Pa... bakit mo ako sinampal?! Ginawa ko lang naman 'yun kasi—"PAAAK!!Muling lumapat ang kaniyang kaliwang kamay sa kabilang pisngi ko. Sa pagkakataong ito, naramdaman ko ang lasa ng dugo sa loob ng aking labi. Napaupo ako sa sofa, tuluyan nang dumadaloy ang mga luha sa aking mukha."Bakit kita sinampal?!" sigaw ni Papa, nanginginig ang buong katawan sa galit habang nakaturo sa mukha ko. "Dahil napakakapal ng mukha mo! Wala ka nang ginawa sa pamilyang ito kundi ang magdala ng kahihiyan! Wala ka nang ginawa kundi ang sirain ang pangalan
MYLENE’S POV:“Kimmy! Not there mahal! Please stay near me, you might get lost!”. Sabi ko sa napaka cute kong limang taong gulang na anak.“Mommy, I’m okay! Look! I can walk alone!” Pag mamayabang nito sa akin habang naglalakad ito ng halos isang metro ang layo sa akin habang hawak hawak nito ang
“Humanda ka Mylene. Ito na ang simula ng pag hihiganti ko. Sinong may sabi sa iyong iwan mo na lang ako ng basta basta pagkatapos na pagka tapos ng kasal natin ng wala ka man lang paalam?” Matabang na napangiti ako habang nag iisip.“Chamber maid? Dito sa Paris? Bakit? Para lang taguan ako? May la
Nalaman kong ubod ng yaman nitong si Gab. Ang negosyo ng mga ito ay ang mamahalin na mga perfume kaya pala ubod ng bango ng lalaki lalo na nung nakulob kami kasama ito sa sasakyan nito. Humahalimuyak ang amoy nito, yun bang mahihiya ka na tumabi dito dahil napaka bango nito pero hindi masakit sa ul
Totoong hindi naman nabangga ang anak ko at kitang kita iyon ng dalawang mata ko. Nakapag preno ang driver bago pa nito mabundol si Kimmy. Sadyang sobra lamang akong nag alala at kinabahan ng bumagsak ang anak ko sa lupa at nawalan ito ng malay. Mabuti na lamang at mabait pa din ang driver at amo n







