เข้าสู่ระบบRamdam na ramdam ko ang Bilis ng tibok ng aking puso habang dahan-dahang humaharap ang aking katawan sa kanya.Ang mainit niyang kamay na nakapatong sa aking balikat ay dahan-dahang gumapang patungo sa gilid ng aking mukha. Ibinaba niya ang kanyang daliri sa aking ibabang labi, hinahaplos ito nang napakalambot, habang ang kanyang mga mata ay nananatiling nakatitig sa akin nang may purong pananabik at matinding pagmamahal.Unti-unting naglalapat ang aming mga labi.Ang unang dampi ay isang napakainit at nanginginig na haplos—isang pakiusap ng isang lalaking matagal na nauhaw sa pagmamahal ng kanyang asawa. Ngunit nang hindi ako lumayo at sa halip ay ipinikit ko ang aking mga mata upang salubungin ang kanyang mga labi, naging mas malalim at mas masidhi ang aming halikan.Ang bawat paggalaw ng aming mga labi ay puno ng mga emosyong hindi kayang ipahayag ng simpleng salita lamang: ang anim na taon ng pangungulila, ang sakit ng nakaraan, ang pait ng pagtataksil na napalitan ng pagpapataw
POV: MyleneMatapos ang aming pag-uusap sa library at ang pagsasalo namin sa agahan kasama ang aming anak, naramdaman ko ang panlalambot ng aking buong katawan. Ang matinding pagod at tensyon ng nakalipas na magdamag ay parang dahan-dahang gumagapang sa aking mga kalamnan. Pumasok ako sa master bathroom upang maligo at linisin ang aking sarili.Sa ilalim ng malamig na buhos ng shower, ipinikit ko ang aking mga mata. Hinihimas ng tubig ang aking balat habang inaalala ko ang lahat ng nangyari ngayong umaga—ang mga luha ni Kim, ang kanyang mga pangako, ang mga rehas na ginawa para lamang sa kanyang takot, at ang aming kasunduan na mananatili muna kami rito sa Paris nang tatlong buwan bago tuluyang umuwi sa Pilipinas.Ito na marahil ang totoong simula ng aming paghilom.Nang matapos akong maligo, nagbalot ako ng isang malambot at puting bath robe. Nagpatuyo ako nang bahagya gamit ang tuwalya bago dahan-dahang inikot ang doorknob ng banyo upang lumabas ng silid.Paglabas ko, agad na napako
"It's so beautiful, baby," malambing na wika ni Mylene habang hinahalikan ang pisngi ng aming anak."I painted it for our new living room, Mommy!" masayang sagot ng bata, saka muling tumakbo palabas upang ipakita naman ang kanyang gawa kay Celine sa kabilang kwarto.Nang makalabas si Kimmy, dahan-dahang lumuwag ang aking paghinga. Tumingin ako kay Mylene na nakatayo sa aking tabi habang pinagmamasdan ang pintuan. Inabot ko ang kanyang kamay, inilagay ang kanyang mga daliri sa aking palad, at pinalapit siya sa malaking wooden desk ng library."Mylene..." panimula ko sa mahinahon at seryosong tono. "May gusto sana akong pag usapan tungkol sa hinaharap natin."Tumingin siya sa akin, may bahagyang pagtataka sa kanyang mga mata. "Ano 'yon, Kim?""Gusto kong umuwi na tayo ng Pilipinas," deretso kong pahayag. "Gusto kong doon na tayo mamuhay nang pormal bilang isang pamilya. I want to build a real home for us there. May malaking resthouse ako sa Batangas, at may bahay rin tayo sa Forbes Par
Napahinto ang aking mga daliri sa ibabaw ng fountain pen na hawak ko. Dahan-dahan kong inangat ang aking tingin mula sa mga kontratang pinipirmahan ko patungo sa kinaroroonan ni Mylene.Nakatayo siya sa harap ng reinforced glass window, ang kanyang dalawang kamay ay nakalapat pa rin sa malamig na bakal ng rehas. Ang kaninang maliwanag at panatag niyang mukha habang kumakain kami kasama si Kimmy ay dahan-dahang napalitan ng pag-aalinlangan. Nakikita ko sa kanyang mga mata ang muling pagkabuhay ng maliit na takot—ang pangamba na baka niloloko ko lang siya, na baka ang lahat ng matatamis kong salita kanina ay isang magandang patibong lamang.Huminga ako nang malalim, pinalabas ang hangin sa aking dibdib, at dahan-dahang tumayo mula sa aking swivel chair.Hindi ako nagmadali. Walang anumang biglaang kilos. Ayaw kong maramdaman niya na kinokorner ko siya sa loob ng sarili kong study room. Ibinaba ko ang aking ballpen at dahan-dahang naglakad patungo sa kanya, ang aking mga kamay ay nakata
Nakahiga pa rin kaming tatlo sa ibabaw ng malaking kama, ngunit sa pagkakataong ito, muli kong inabot ang malamig na kamay ni Mylene sa ibabaw ng kumot habang si Kimmy ay abala sa paglalaro ng kanyang stuffed bear sa aming gitna.Tinitigan ko nang maigi ang mukha ng aking asawa. Kahit pa man narinig ko na ang kanyang mga salita at naramdaman ko na ang kanyang yakap, may maliit pa ring bahagi sa aking dibdib na natatakot—isang bakas ng trauma mula sa anim na taong kawalan na pilit pa ring bumubulong sa akin na baka kapag pinalagpas ko ang sandaling ito, maglaho na naman siya."Mylene..." pabulong kong tawag sa kanya, habang dahan-dahan kong pinipisil ang kanyang mga daliri.Lumingon siya sa akin, ang kanyang mga mata ay pormal at malambot. "Hmm?""Pangako mo sa akin..." panimula ko, habang ang boses ko ay muling nagkaroon ng bahagyang panginginig. "Ipangako mo sa akin na hindi ka na tatakas kahit kailan. Kahit mag-away man tayo ulit, kahit magkamali man ako o magalit ka sa akin... paki
POV: KimHindi ako makapaniwalang maririnig ko iyon kay Mylene.Sa loob ng anim na taon, bawat gabi ay dinadalaw ako ng mga panaginip kung saan nakatayo siya sa aking harapan, sinasabing pinatatawad na niya ako, at handa na siyang bumalik sa aking mga braso. Ngunit sa bawat paggising ko sa umaga, tanging malamig na hangin at ang walang kuwentang kabuuan ng aking napakalaking silid ang pumapalit sa kanyang anino.Ang akala ko, magiging panaginip na lang ang lahat sa akin habambuhay.Nakatitig ako sa kanyang magagandang mata, sa mga luhang dahan-dahang natutuyo sa kanyang mga pisngi, at sa malambot na ngiting iyon na matagal kong ipinagkait sa aking sarili. Para akong isang taong nabunutan ng napakatalim na tinik sa dibdib. Ang matinding bigat, ang panginginig ng aking katawan, at ang matinding takot na lumamon sa aking pagkatao kagabi ay biglang naglaho nang parang bula.Nandito siya. Hindi siya nanaginip, at hindi rin ako nanaginip. Nakayakap sa akin ang babaeng naging dahilan ng bawa
“Humanda ka Mylene. Ito na ang simula ng pag hihiganti ko. Sinong may sabi sa iyong iwan mo na lang ako ng basta basta pagkatapos na pagka tapos ng kasal natin ng wala ka man lang paalam?” Matabang na napangiti ako habang nag iisip.“Chamber maid? Dito sa Paris? Bakit? Para lang taguan ako? May la
Pag dating ko sa Hotel ay agad na humingi ako ng tawad sa supervisor ko dahil sa pag iwan ko sa post ko. Nakakaunawang pinatawad naman ako nito at agad na pinabalik sa trabaho ko.Inunti-unti ko na ang paglilinis ng nasabing kwarto. Mabuti na lamang at na delay din ang flight ng VIP Guest namin nga
Nalaman kong ubod ng yaman nitong si Gab. Ang negosyo ng mga ito ay ang mamahalin na mga perfume kaya pala ubod ng bango ng lalaki lalo na nung nakulob kami kasama ito sa sasakyan nito. Humahalimuyak ang amoy nito, yun bang mahihiya ka na tumabi dito dahil napaka bango nito pero hindi masakit sa ul
Totoong hindi naman nabangga ang anak ko at kitang kita iyon ng dalawang mata ko. Nakapag preno ang driver bago pa nito mabundol si Kimmy. Sadyang sobra lamang akong nag alala at kinabahan ng bumagsak ang anak ko sa lupa at nawalan ito ng malay. Mabuti na lamang at mabait pa din ang driver at amo n







