تسجيل الدخولIyon ang tawag niya sa akin. Iyon ang nakaukit sa metal. At iyon ang malinaw na tingin niya sa akin. Marahil, iyon lang talaga ang magiging papel ko sa buhay niya magpakailanman.“Suotin mo na,” utos niya habang inilalapit ang bracelet sa pulso ko.Wala akong nagawa kundi ang hayaan siyang ikabit iyon. Napakalapit niya; naramdaman ko ang banayad at maingat niyang mga daliri sa balat ko. Sa simpleng sandaling iyon, halos hindi ako makahinga dahil sa sobrang lapit niya, habang ang buong sistema ko ay nagkakagulo sa mga emosyong pinipigilan ko.Pagkatapos niyang maisara nang maayos ang lock, umatras siya nang kaunti para suriin ang gawa niya. Tinitigan niya ang pulso ko. “Ayan, bagay na bagay sa iyo.”Pilit akong ngumiti, pilit na pinatatag ang aking boses. “Oo nga. Salamat.”“Gusto mo ba talaga?” paniniguro niya.Tumango ako kahit may kirot sa lalamunan ko. “Gusto ko. Sobra.”“Good,” aniya na parang isang batang natuwa sa kanyang ginawa. “Para may remembrance tayo sa mga panahong ito.”
Bago pa man ako tuluyang makalakad papunta sa sala, muling tumunog ang doorbell ng unit ko.Napahinto ako.Napakunot-noo ako habang nakatingin sa pinto. 'Sino naman kaya ito? Kakauwi ko lang galing sa labas, at wala naman akong inaasahang bisita sa ganitong oras.'Lumapit ako sa pinto at sumilip nang mabilis sa maliit na peephole.Agad na lumambot ang mukha ko at kusang sumilip ang ngiti sa labi ko nang makita ko kung sino ang nasa labas.Si Jun.Hindi na ako nagdalawang-isip pa at mabilis na binuksan ang pinto. “Bakit ka bumalik?” tanong ko habang nakatayo sa bukana.Nakatayo siya roon, may simpleng ngiti na madalas magpagulo sa puso ko. “May ibibigay lang sana ako sa iyo.”“Ngayon pa talaga?” nagtatakang tanong ko.Tumango siya nang may kasamang sigla sa mga mata. “Oo, ngayon na.”May hawak siyang maliit, eleganteng kahon na nakabalot sa manipis na laso. Hindi na niya hinintay na tanungin ko pa kung ano iyon; kinuha niya ang kamay ko at inabot iyon sa akin.“Ano ‘to?” tanong ko haba
Bago pa man ako tuluyang makalakad papunta sa sala, muling tumunog ang doorbell ng unit ko.Napahinto ako.Napakunot-noo ako habang nakatingin sa pinto. 'Sino naman kaya ito? Kakauwi ko lang galing sa labas, at wala naman akong inaasahang bisita sa ganitong oras.' Nagtataka ako kung sino ang bibisita sa akin.Lumapit ako sa pinto at sumilip nang mabilis sa maliit na peephole.Agad na lumambot ang mukha ko at kusang sumilip ang ngiti sa labi ko nang makita ko kung sino ang nasa labas.Si Jun.Hindi na ako nagdalawang-isip pa at mabilis na binuksan ang pinto.“Bakit?” tanong ko habang nakatayo sa bukana.Nakatayo siya roon, hindi pa nakakapagbihis, at may simpleng ngiti na madalas magpagulo ng kaibuturan ko. “May ibibigay lang sana ako sa iyo.”“Ngayon pa talaga?” nagtatakang tanong ko. "Bakit hindi mo ibinigay agad kanina?"Tumango siya nang may kasamang sigla sa mga mata. “Oo, ngayon na. Hindi ko agad naiabot, pasensiya na.”May hawak siyang maliit, eleganteng kahon na nakabalot sa m
POV: JayzelKinabukasan, maaga akong nagising. Hindi dahil may klase ako, o dahil may mahalaga akong pupuntahan. Nagising ako dahil naalala kong may plano kami ni Jun para sa araw na ito. Pagtingin ko sa phone ko, alas-nuwebe pa lang ng umaga. May ilang sunud-sunod na mensahe mula sa mga kaklase namin tungkol sa mga pinapagawa sa unibersidad, ngunit hindi ko muna pinansin ang mga iyon. Mas importante sa akin si Jun.Pagkatapos ng matitinding pangyayari kahapon, gustong-gusto kong matiyak na hindi na siya muling babalik sa dati niyang nakakagawing routine—ang puro aral, puyat sa research, at walang katapusang paggawa ng kung anu-anong pabor para sa mga taong walang utang na loob. Kailangan niyang magkaroon ng pahinga. Kailangan niyang makitang may buhay pa pagkatapos ng lahat ng pasakit na ibinigay nila sa kanya. At higit sa lahat, sa kaibuturan ng puso ko, gusto ko lang siyang makitang ngumiti nang totoo.Nang makarating ako sa tapat ng unit niya na katapat lang ng sa akin, ilang segu
Nang matapos kaming kumain at magtawanan hanggang sumakit ang aming mga tiyan, tinulungan niya akong magligpit ng mga pinagkainan sa kusina. Kahit medyo madilim na ang kalangitan sa labas, hindi agad umalis si Jayzel; nanatili siya nang ilang sandali sa loob ng condo upang tuluyan kaming magplano at pag-usapan ang mga hakbang sa pormal na pagbabalik ko sa aking orihinal na kursong Engineering.Masusi niya akong tinulungang gumawa ng bagong schedule para sa pag-aaral, pati na rin sa paglalaan ng sapat at tamang oras para sa pahinga, ehersisyo, at sa aking pamilya na matagal kong nakaligtaan habang abala ako sa pagpapakapagod sa mga maling tao.Nang mag-aalas- otso na ng gabi at medyo humupa na ang pag-uusap namin, napatingin si Jayzel sa kanyang relos sabay kuha ng kanyang backpack. Kailangan na rin niyang umuwi dahil mayroon pa siyang kailangang tapusin na architectural plate sa unibersidad para sa kinabukasan. Sabay kaming lumabas ng unit ko, at dahil magkatapat lang naman ang mga
Habang nagpapatuloy kami sa pagkain, unti-unting nawala ang bigat sa aking dibdib. Ang mga kuwento ni Jayzel ay hindi ko tiningnan bilang simpleng paghihiganti kundi bilang isang malinaw na salamin ng katotohanan—na kapag patuloy mong ibinigay ang lahat para sa mga taong walang utang na loob, sa huli ay ikaw rin ang mauubos at iiwang mag-isa.“Jun,” tawag ni Jayzel habang pinupunasan ang gilid ng bibig niya gamit ang tissue. Napansin siguro niyang medyo natahimik ako at lumulutang na naman ang isip ko.“Bakit?” tanong ko habang nakatitig sa baso ko.“Masaya ako para sa iyo. Kahit mahirap at magulo ang mga nangyari kagabi, tingnan mo kung nasaan ka ngayon. Kasama mo ang mga taong tunay na nagmamahal at nag-aalaga sa iyo—pati sina Kuya Marco at Ate Mylene na binisita mo kanina, hindi ba?”Nagulat ako nang bahagya. “Paano mo naman nalaman na pinuntahan ko sila?”Ngumisi si Jayzel sabay irap sa hangin. “Syempre, nag-text sa akin si Ate Mylene kanina para mag-update dahil nag-aalala rin na
Nalaman kong ubod ng yaman nitong si Gab. Ang negosyo ng mga ito ay ang mamahalin na mga perfume kaya pala ubod ng bango ng lalaki lalo na nung nakulob kami kasama ito sa sasakyan nito. Humahalimuyak ang amoy nito, yun bang mahihiya ka na tumabi dito dahil napaka bango nito pero hindi masakit sa ul
Totoong hindi naman nabangga ang anak ko at kitang kita iyon ng dalawang mata ko. Nakapag preno ang driver bago pa nito mabundol si Kimmy. Sadyang sobra lamang akong nag alala at kinabahan ng bumagsak ang anak ko sa lupa at nawalan ito ng malay. Mabuti na lamang at mabait pa din ang driver at amo n
MYLENE’S POV:“Kimmy! Not there mahal! Please stay near me, you might get lost!”. Sabi ko sa napaka cute kong limang taong gulang na anak.“Mommy, I’m okay! Look! I can walk alone!” Pag mamayabang nito sa akin habang naglalakad ito ng halos isang metro ang layo sa akin habang hawak hawak nito ang
Pag dating ko sa Hotel ay agad na humingi ako ng tawad sa supervisor ko dahil sa pag iwan ko sa post ko. Nakakaunawang pinatawad naman ako nito at agad na pinabalik sa trabaho ko.Inunti-unti ko na ang paglilinis ng nasabing kwarto. Mabuti na lamang at na delay din ang flight ng VIP Guest namin nga

![Just One Night [Tagalog]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)





