ตอนที่6

สกอร์เปียนส์คือกลุ่มฮิตแมนที่มีประมาณสิบคนแม้จะเป็นนักล่าอิสระแต่บางครั้งก็ได้รับการจ้างวานจากรัฐในกรณีที่กลุ่มนักล่าของรัฐไม่พอ พวกเขามีร่างกายใหญ่โต ผู้ชายส่วนมากไว้ผมทรงเกรียนส่วนผู้หญิงมีกล้ามเนื้อบึกบึนจนมิกะต้องมองอกตนเอง

“สวัสดี” อเล็กซ์ยื่นมือทักทายแม้อีกฝ่ายจะจับตอบแต่ท่าทางเย่อหยิ่งอย่างเห็นได้ชัด

“ตามแผนที่วางไว้เราจะแบ่งเป็นสามกลุ่มเพื่อไม่ให้พวกมันรู้ตัว ซึ่งส่วนมากล้วนเป็นมอนสเตอร์หนูร่างกายขนาดเท่าแมวปกติ”

เคียซหัวหน้าของกลุ่มสกอร์เปียนส์เอ่ยบอกเสียงนิ่ง อเล็กซ์ก็พยักหน้าเพราะทั้งสองอายุใกล้เคียงกันจึงไม่ต้องกังวลเรื่องลำดับอาวุโส

พวกเขาออกเดินทางด้วยเครื่องบินของรัฐที่ต้องทำเรื่องก่อนถึงจะสามารถนำออกไปได้ ใช้เวลาในการเดินทางหลายชั่วโมงจึงโรยตัวลงจากเครื่องแล้วแยกย้ายกันไป เซน อเล็กซ์ และคนจากกลุ่มสกอร์เปียนส์สามคนเดินทางไปด้วยกัน

‘เซน อย่าเชื่อใจพวกเขาเด็ดขาด’ อเล็กซ์ส่งสายตาบอกผ่านเครื่องมือสื่อสารโทรจิต

เซนพยักหน้าเล็กน้อยเพราะเขาไม่ไว้ใจใครนอกจากพวกของตนเองอยู่แล้ว

คนของกลุ่มสกอร์เปียนส์เดินตามพวกเขาอยู่ด้านหลัง แม้ไม่น่าไว้วางใจแต่ถึงอย่างนั้นพวกเซนก็ยังแสดงท่าทีปกติ

พวกเขาเดินเข้าไปในป่าเพื่อเป็นทางลัดเข้าเมืองที่ตอนนี้กลายเป็นรังของพวกหนูโสโครก ที่จริงเมืองที่กำลังจะไป กลายเป็นเมืองร้างนานแล้วไม่มีผู้คนอาศัยอยู่จึงไม่ต้องกังวลเรื่องผู้ประสบเหตุคนอื่น

ภายในป่าที่แสนเงียบและหญ้าขึ้นสูงเท่าเอวคือสิ่งที่ทำให้เซนและอเล็กซ์ต่างกดดัน แม้เซนจะไม่ไว้ใจพวกที่ตามอยู่ด้านหลังแต่มอนสเตอร์เหล่านี้ก็ทำให้เขาต้องให้ความสนใจมากกว่าเพราะไม่เห็นตัวตนของมันที่ซ่อนอยู่

“ฉันคิดว่าพวกคุณเครียดเกินไป” หญิงสาวผิวสีดำเอ่ยขึ้นขัด จากนั้นชายหนุ่มอีกสองคนก็หัวเราะขบขันไม่ต่างกัน

“ใช่ พวกนายเครียดเกินไปแล้วล่ะ เราได้รับรายงานว่า มอนสเตอร์โดยรอบแถวนี้มีแค่หนูตัวเท่าแมวเท่านั้น นี่พวกนายเป็นนักล่าหรือพวกขี้ขลาดกันแน่”

“หัวหน้าฉันสอนเสมอไม่ว่าสถานการณ์ไหนก็ไม่ควรประมาท หัวหน้านายไม่สอนเหรอ” คำพูดของเซนทำให้ทั้งสามหน้าเปลี่ยน

หญิงสาวขบริมฝีปาก “หุบปากซะ แกกล้าดียังไงมาว่าหัวหน้าพวกเรา!”

“ไอ้หนูแกอยากลองดีใช่ไหม”

อเล็กซ์รีบเดินมาขวางด้านหน้าเซน “ลูกน้องฉันปากเร็วไปหน่อย ต้องขอโทษที”

“เห็นแก่คุณที่เป็นหัวหน้าแซฟไฟร์นะ แต่ยังไงฉันก็ต้องแจ้งหัวหน้าว่ามันปากหมาแค่ไหน”

ทั้งสามมองเซนอย่างไม่พอใจแต่คนที่ถูกจ้องมองกลับเฉยชาเพราะเขาไม่ได้เกรงกลัวอะไร ต่อให้พวกมันมีสามคนแต่เขามั่นไจว่าตนกับหัวหน้าย่อมเอาชนะได้ไม่ยาก

แซ็ก

เสียงบางอย่างในพงหญ้าทำให้ทุกคนหันไปให้ความสนใจ เมื่อเห็นสิ่งที่เคลื่อนไหวอยู่ด้านล่างจนหญ้าถูกแหวกออกมากมายพวกเขาก็รีบหยิบอาวุธขึ้นมาทันที

ปัง ๆ ๆ ๆ

แต่ไม่ทันที่เซนจะทำอะไร กระสุนมากมายจากพวกมันทั้งสามก็ยิงไปยังสิ่งมีชีวิตปริศนา มันดังหลายนัดติดต่อกันกระทั่งไม่มีสิ่งใดเคลื่อนไหวอีกจึงหยุดลงแล้วแยกย้ายไปดูผลงาน

“ฮะ ๆ ๆ ฉันยิงได้หลายตัวเลย พวกนายกี่ตัว” ชายหนุ่มผมทองเอ่ยพลางหัวเราะลั่น

“ฉันได้เกินสิบ แล้วซาร่าเธอได้เท่าไร”

“ฉันนับไม่ไหว” พูดพลางหยิบหนูตัวเท่าแมวขึ้นมาโชว์ทุกคน

“ก็แค่หนู ที่จริงรัฐไม่ควรมาจ้างเราด้วยซ้ำแค่มอนสเตอร์กระจอกหรือว่ากลุ่มนายจะฝีมือไม่ดีพอ” เธอยิ้มเหยียดแล้วขว้างซากหนูไปทางอื่น

อเล็กซ์มองเซนแล้วจับบ่าเพื่อห้ามปราม

ปกติเซนเป็นคนใจเย็นคนหนึ่งแต่เพราะเขารู้สึกว่าคนพวกนี้น่าสงสัยจึงรู้สึกระแวดระวังและขยะแขยงที่จะร่วมงานด้วย เขาไม่ชอบแบบนี้เลย

อเล็กซ์มองคนทั้งสามแล้วเอ่ย “แม้จะเป็นแค่หนูแต่ก็อันตรายถ้าพวกมันอยู่กันฝูงใหญ่”

“ฉันรู้น่า ไม่ต้องสอนให้มากหรอก” เธอเบะปากแล้วเป็นฝ่ายเดินนำไป อีกสองคนก็เดินตามทั้งยังส่งสายตาเยาะเย้ยมายังเซน

“หัวหน้า ผมขอโทษที่ควบคุมอารมณ์ได้ไม่ดีพอ”

อเล็กซ์ส่ายหน้าแล้วคุยทางโทรจิต

‘ไม่เป็นไร…แต่ที่รัฐจ้างกลุ่มนี้มาน่าจะมีจุดประสงค์เพื่อให้พวกเราจัดการ’

‘กลุ่มนี้มันทำไมครับ’

‘มีข่าวลือว่าพวกมันชอบหักหลังและฆ่าคิลเลอร์มา