ตอนที่10

เมื่อติดต่อฮุ่ยเหมยได้จึงรู้ว่าพวกเธอได้หนีไปอีกด้านของเมืองและตอนนี้กำลังติดอยู่ในฝูงหนูที่กำลังมุ่งหน้าไปที่แห่งหนึ่ง ส่วนเหล่านักสำรวจพวกเธอแน่ใจว่าน่าจะตายแล้วซึ่งเหลือเพียงโครงกระดูกเท่านั้น

เซนและอเล็กซ์จึงตัดสินใจไปดูให้แน่ชัดจะได้รายงานถูกต้อง เป็นดั่งที่ฮุ่ยเหมยบอกด้านในไม่มีหนูแม้แต่ตัวเดียวมีแต่ความเงียบท่าทางพวกมันจะไปรวมตัวกันจนหมด กระทั่งมาถึงชั้นใต้ดินเมื่อเปิดไฟฉายจึงเห็นซากศพที่บอก

อเล็กซ์รีบไปตรวจสอบกะโหลกเทียบฟันเป็นอันดับแรกก่อนจะถอนหายใจ

“พวกเขาคือคนที่เราต้องมาช่วยจริง ๆ คงถูกพวกหนูกินจนเหลือแค่นี้”

เซนหันมองรอบ ๆ เพื่อหาร่องรอยอื่น

“ภารกิจล้มเหลว ตายหมดแล้ว”

“ผมสงสัยว่าพวกหนูมันไปที่ไหนกันแน่”

“นั่นสิ ต้องมีอะไรให้พวกมันไปรวมตัวกัน” พูดพลางใช้โทรจิตไปยังหน่วยคิลเลอร์สี่สิบแปดซึ่งเป็นหน่วยงานที่ดูแลคิลเลอร์ทั้งหมดในเขตนี้

เซนเดินดูโดยรอบกระทั่งเห็นข้อความจากกระดาษบางอย่าง เขาหยิบมันขึ้นมาอ่านก่อนจะเบิกตากว้าง

“หัวหน้า! ดูนี่สิครับ”

เขารีบนำข้อความไปบอกเมื่ออีกฝ่ายเห็นก็ตกใจไม่แพ้กัน เพราะได้เขียนบอกว่าที่นี่มีหนูวิวัฒนาการขั้นที่สอง มันมีร่างกายที่ใหญ่โตเท่ากับมนุษย์ยืนสองขาและเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วอย่างมาก มันสามารถออกคำสั่งกับหนูตัวอื่นได้ และมีมากกว่าสองตัว

ทั้งสองมองหน้ากันเมื่ออ่านเสร็จ

“หัวหน้าหรือว่า…”

“ที่นี่มีสัตว์วิวัฒนาการถ้าเป็นตัวเดียวเราร่วมมือฆ่ามันได้แต่ถ้ามากกว่าสองตัว…และยิ่งตอนนี้เราอยู่แยกกันอีก”

หากเทียบกับแมงมุมยักษ์ก่อนหน้ากับหนูตัวเท่าคนพวกเขาย่อมบอกว่าหนูเก่งกว่าเพราะแมงมุมมันคือมอนสเตอร์ระดับหนึ่งยังไม่วิวัฒนาการเพียงแต่ตัวใหญ่เท่านั้น

อเล็กซ์รีบติดต่อทางหน่วยคิลเลอร์สี่สิบแปด อีกครั้งทันทีไม่ว่าอย่างไรก็ต้องส่งกำลังเสริมมาด่วน หลังติดต่อเสร็จสิ้นจึงออกจากอาคารเพื่อไปรวมตัวกับกลุ่มที่กระจัดกระจายและพอพวกเขาได้ยินก็ตกใจไม่แพ้กัน

จิ๊ด!!!

เสียงแหลมของหนูดังก้องบ่งบอกถึงขนาดของมันได้ดีจากนั้นแผ่นดินได้สั่นสะเทือนจนพวกเซนต้องหลบหลีกอยู่บนตึกแล้วขึ้นดาดฟ้าเพื่อสังเกตการณ์และก็ต้องเบิกตากว้างเพราะพวกมันได้รวมตัวกันจำนวนมหาศาล

และพวกเขาได้เห็นกับหนูตัวเท่าคนทั้งหมดสี่ตัว

เซนและอเล็กซ์มองหน้ากันเพราะตอนนี้พวกเขาไม่อาจหนีไปด้านนอกเมืองได้แล้ว

วันคืนผ่านไปจนเซนไม่รู้ว่านานแค่ไหนเพราะไม่สนใจเวลาแต่จดจ่ออยู่กับความเป็นความตายมากกว่า เมืองนี้ไม่ว่าจะไปที่ไหนก็เจอหนูมากมายที่เหมือนกำลังลาดตระเวน

ส่วนกลุ่มที่มาช่วยเหลือกำลังเดินทางมาสาเหตุที่ช้าเพราะต้องส่งหน่วยพิเศษมายังที่แห่งนี้ซึ่งเขตที่สี่สิบแปดพวกเขาเหล่านั้นล้วนติดภารกิจจึงต้องรอหน่วยพิเศษของเขตอื่นแทน ทั้งตอนนี้พลังงานคริสตัลของโทรจิตพวกเขาก็หมดลงแล้ว จึงได้แต่เฝ้ารอเท่านั้น

“ติดต่อเซน ปาร์ก ยังไม่ได้อีกเหรอ”

“ยังไม่ได้ครับ ดูเหมือนเขาจะปิดเครื่องมือสื่อสาร”

“เจรามี่ฉันรู้แล้วว่า เซน ปาร์ก อยู่ที่ไหน!” หญิงสาวในชุดนักวิจัยเดินมาอย่างเร่งรีบ

“เขาอยู่ไหนเหรอมิวาโกะ”

“เขาไปทำภารกิจน่ะแล้วก็…ท่าทางจะตกอยู่ในอันตรายตอนนี้ทางหน่วยคิลเลอร์สี่สิบแปดกำลังขอกำลังจากหน่วยพิเศษเขตอื่นไปช่วยอยู่”

เจรามี่ลุกยืนเพราะจำได้แล้วว่าเซนถูกส่งไปทำภารกิจ เขาจึงรีบเดินทางไปยังกองทหารของพันเอกทันทีเพื่อรายงานผลที่เพิ่งได้รับ

เมื่อไปถึงเขาเห็นไคซ์เลขาเพิ่งออกมาพอดี

“ผมมาพบพันเอกครับ”

อีกฝ่ายถอนหายใจเอือมระอา “พันเอกกำลังนอนอยู่”

“ตอนนี้มีเรื่องด่วนมาก ๆ ผลการจับคู่ออกมาแล้ว! มีคนที่ได้คู่กับโนอาห์!”

เสียงของเขาทำให้คนโดยรอบต่างหันมามองอย่างตกใจ เพราะไม่อยากเชื่อว่าคนอย่างโนอาห์จะมีคู่ได้เร็วขนาดนี้ ทั้งคู่ของเขายังอยู่เขตที่สี่สิบแปด

รู้สึกเหมือนจะภูมิใจขึ้นมา

แล้วคู่ของเขาเป็นใคร แค่คิดก็ลุ้นแทบแย่

เมื่อไคซ์ได้ยินจึงรีบพาเขาเข้าได้ในทันที

“พันเอกครับ คนของสถาบันวิจัยมาครับ!”

เคียนติที่นอนอยู่บนโซฟาใช้มือเปิดที่ปิดตาออก ท่าทางเหนื่อยหน่าย

“เจรามี่เองเหรอ”

“พันเอกผลการจับคู่ออกแล้วครับ เขตเรามีคนที่ได้คู่กับโนอาห์!”

“อะไรนะ!” เคียนติแทบเด้งขึ้นลุกนั่งแล้วรีบลุกยืนเดินมาหาอย่างตกตะลึง

“เป็นใคร”

“…เซน ปาร์ก เมิร์ซเงือก ครับ”