Novelas de Tastsu

ทั้งสองต่างไม่คาดคิดว่าจะได้เจอองค์ชายสามเร็วขนาดนี้ใบหน้าของรุ่ยอี๋ซีดเผือด ริมฝีปากสีแดงฉ่ำเม้มเข้าหากันอย่างลืมตัว ดวงตาทั้งสองสบกันมีเพียงองค์ชายสามที่มองอย่างลึกซึ้งและพอใจพลางพิจารณาใบหน้างามที่สะท้านความรู้สึกเกินกว่าจะปล่อยมือส่วนนางมองชายตรงหน้าด้วยความ เกลียดชังแต่ก็พยายามซ่อนไว้ จะไม่ให้โกรธแค้นได้อย่างไรเพราะในอนาคตชายคนนี้จะกลายเป็นศัตรูและเป็นสามีของซินฉีทั้งสองยังอยู่ในท่าทางโอบกอดครู่หนึ่ง สุดท้ายรุ่ยอี๋จึงแสร้งสงวนท่าทีขัดขืนอย่างสุภาพ“เจ้าไม่เป็นอะไรนะ”“เจ้าค่ะ ข้าไม่เป็นอะไร”“เจ้าชื่ออะไรหรือ เป็นบุตรีของตระกูลใด”“หม่อมฉันมาจากตระกูลหลิน ชื่อรุ่ยอี๋เพคะ”คำพูดของนางทำให้สีหน้าขององค์ชายสามและองครักษ์เปลี่ยน แม้งานปล่อยโคมลอยนี้จะมีเหล่าองค์ชายหรือเชื้อพระวงศ์มาร่วมแต่ตอนนี้องค์ชายสามยังไม่เผยตัวตนแต่นางรู้ได้อย่างไรหรือจะเคยพบเจอกันมาก่อนจนทั้งสองเกิดความระแวงส่วนซินฉีที่เงียบมานานก็แสร้งทำสีหน้าตกใจว่านางกำลังพูดกับองค์ชายอย่างนั้นหรือ ท่าทางที่แสดงออกจึงค่อนข้างตลกแต่ก็น่าเอ็นดูตอนแรกนางยังไม่เข้าใจเมื่อเห็นอีกฝ่ายมีท่าทีระวังตัวแต่พอนึกได้ว่าพูดอะไรผิดจึง

ทุกคนที่ได้ยินต่างงุนงง“พรหมลิขิต!” เจียเหวินแค่นหัวเราะพลางหยิบพัดขึ้นโบก ส่ายหน้าเหมือนมองคนโง่“รุ่ยอี๋เจ้าพูดอะไรน่าตลกอย่างยิ่ง...ท่านพ่อในเมื่อนางไม่อยากเข้าร่วมงานก็หาบุตรชายของใครสักคนให้เลยจะดีกว่า”ทันทีที่เอ่ยพูดนางก็ลอบมองตาขวางทันที ปากเม้มจนสั่น“ท่านพ่อ...ข้าไม่ต้องการ”“อะไรเจ้าก็ไม่ต้องการข้าอุตส่าห์หาพรหมลิขิตให้เจ้าแล้วนะยังจะเรื่องมากอีก…ท่านพ่อบุตรชายของพ่อค้าปลาก็ดีนะ”“ทะ...ท่านพ่อ...ข้าไม่...”“ลูกข้าอุตส่าห์หาคู่ให้เจ้ายังคิดจะปฏิเสธ อีกรึ โน่นก็ไม่เอานี่ก็ไม่เอาเจ้าคิดว่าตนเองเป็นใครทั้งที่เป็นแค่ลูกของอนุใกล้ตายยังจะมาเลือกได้อีก!”มือทั้งสองของรุ่ยอี๋สั่นเมื่อได้ยินคำของ เจียเหวินที่พูดจาถึงมารดา นางกัดฟันและสัญญาว่าจะต้องฆ่าหญิงนางนี้ให้ได้แน่นอนว่าพฤติกรรมของนางล้วนอยู่ในสายตาของซินฉี พลางลอบหัวเราะทว่าตอนนี้ต้องปิดกั้นนางทุกทางเพื่อไม่ให้หนีงานไปได้เพราะเกรงว่าจะไปหาจุดนัดพบที่เจอองค์ชายสามเหมือนชาติที่แล้ว“เอาละ พอก่อน…รุ่ยอี๋ข้าถามเจ้าอีกครั้งเจ้าจะเข้าร่วมงานหรือไม่”นางแม้ลังเลแต่พอนึกถึงสภาพคนหาปลาจึงต้องยินยอมไป“ข้าขอเข้าร่วมงานเจ้าค่ะ”สุดท้าย

ซินฉีคิดไม่ตกว่าควรทำอย่างไรต่อไปนางต้องหาวิธีสกัดกั้นรุ่ยอี๋ไม่ให้กลายเป็นฮองเฮาเหมือนชาติที่แล้วแม้จะถูกฆ่าตายก่อนแต่ซินฉีได้เห็นและรับรู้ว่าฮ่องเต้นั้นแต่งตั้งนางเป็นฮองเฮาด้วยความรักที่มอบให้อย่างมากล้นส่วนตนที่ฆ่าหญิงอันเป็นที่รักตายย่อมต้องถูกฆ่าตายแต่ว่ามันช่างโหดร้ายจนไม่อยากจะนึกภาพนั้นทั้งที่ซินฉีเพียงอ่านเรื่องราวในนิยายแต่ยังขนลุกและหายใจยากลำบากการถูกประหารชีวิตให้เฉือนเนื้อทีละชั้นไม่ให้ตายทันทีเป็นการตายที่ทรมานอย่างมากจนไม่อยากจะเจอหน้าฮ่องเต้ในชาตินี้ชั่วชีวิตดังนั้นต้องขัดขวางนางไม่ให้ถูกรักจากคนคลั่งรักผู้นี้ฮ่องเต้ของแคว้นเจียงหนานหรือก็คือพระเอก เดิมทีเป็นโอรสองค์ที่เจ็ดแต่ด้วยความที่เกิดจากสนมไม่มีตระกูลใหญ่อยู่เบื้องหลังคอยผลักดันจึงไร้อำนาจใด ๆ เหล่าองค์ชายที่ขับเคี่ยวต่างหมางเมินเขาเหมือนมองคนไร้ประโยชน์ที่ไม่มีค่าให้หวาดระแวงแต่ใครจะรู้ว่าเขาคือองค์ชายที่อำมหิตและซุกซ่อนขุมกำลังไว้แท้จริงสนมที่ไร้ปากเสียงไร้อำนาจนางกลับเป็นถึงองค์หญิงของชนเผ่าขนาดใหญ่ที่สามารถรุกรานแคว้นเจียงหนานได้อย่างสบายแต่เป็นเพราะข้อตกลงที่มีมาแต่ช้านานระหว่างชนเผ่าและฮ่องเต้ผู้ก่อต

ทันทีที่หญิงสาวคนดังกล่าวเดินเข้ามาทั้งสามต่างจับจ้อง อี้เฉินและเจียเหวินฉงนใจไม่คาดคิดว่าเด็กหญิงในครานั้นจะเติบโตมางดงามขนาดนี้แต่เมื่อมองดี ๆ จะพบว่านางคล้ายกับผู้เป็นแม่ ดังนั้นไม่แปลกที่จะเติบโตมาเช่นนี้ เจียเหวินหยิบพัดมาโบกเพื่อดับความไม่พอใจให้คลายลงแต่พอมองบุตรสาวก็เริ่มสบายใจเพราะงดงามกว่ารุ่ยอี๋ยิ้มอ่อนโยนแล้วทำความเคารพพวกเขาทั้งสามอย่างนอบน้อม“คำนับ ท่านพ่อ ท่านแม่ เจ้าค่ะ”“อืม..ไม่เจอกันนานเลยเจ้าเติบโตขึ้นมาก” อี้เฉินพยักหน้าพลางพิจารณามองบุตรีที่งดงามคล้ายมารดา“ฮึ! ข้าลืมไปแล้วว่าท่านพี่ยังมีเจ้าเป็นลูกอีกคน”รุ่ยอี๋เพียงยิ้มจากนั้นหันมามองน้องสาวที่นั่งอยู่ ดวงตาของนางเปลี่ยนมาแข็งกร้าว มือทั้งสองกำแน่นจนเล็บจิกเนื้อ คนตรงหน้าคือศัตรูที่นางอยากฆ่าให้ตายมากที่สุดแม้จะแค้นเพียงไรแต่ก็เปลี่ยนท่าทีฉับพลันเหมือนกับว่าเมื่อครู่ไม่มีความแค้นใด ๆแต่ก็ไม่อาจเล็ดลอดสายตาของซินฉีที่สังเกตการณ์แต่แรกตอนที่เห็นนางเกือบจะคลั่งก็เตรียมรับมือ ที่จริงซ่อนมีดสั้นเอาไว้หากนางพุ่งเข้ามาเมื่อไรก็เตรียมตายเมื่อนั้น แต่ยังดีที่อีกฝ่ายครองสติไว้ได้ทันเห็นทีบทคนดีต่อนางเอกไม่มีทางถูกงั

หลายวันต่อจากนั้นรถม้าคันหนึ่งได้เดินทางจากหมู่บ้านห่างไกลใกล้มาถึงเมืองหลวงซึ่งในรถม้ามีสตรีนงคราญงดงามนางหนึ่งนั่งอยู่ภายใน สีหน้าเย็นชาเต็มไปด้วยจิตสังหารที่ต้องการแก้แค้นอย่างแรงกล้าไม่เข้ากับนัยน์ตาหวานแม้แต่น้อยมือทั้งสองกำแน่นจนสั่น“รอข้าก่อนเถอะ ข้าจะแก้แค้นพวกเจ้าทุกคน โดยเฉพาะเจ้าซินฉี!”รุ่ยอี๋บุตรสาวของอนุภรรยาตระกูลหลินเม้มริมฝีปากจนห้อเลือด นางโกรธแค้นจนอยากฆ่าให้ตายแต่ก็พยายามสงบสติอารมณ์เพื่อไม่ให้ความแค้นนี้ทำให้เสียแผนแม้นางจะอยากเอาร่างกายพวกมันมาหั่นเป็นหมื่นชิ้นทันทีที่พบเจอเพียงไรแต่เมื่อไร้อำนาจก็ย่อมพ่ายแพ้อยู่ดี“ในเมื่อสวรรค์ให้ชีวิตข้าอีกครั้งข้าก็จะทำให้พวกมันเจ็บยิ่งกว่าเดิม”แท้จริงนางนั้นได้ผ่านความตายมาแล้วครั้งหนึ่งแต่ไม่รู้เพราะเหตุใดถึงย้อนเวลามาได้เมื่อชาติที่แล้วชะตาชีวิตอาภัพอย่างยิ่งเป็นลูกของอนุภรรยาที่พ่อไม่รักถูกภรรยาเอกรังแกตั้งแต่ยังเด็กก็ถูกใส่ร้ายว่านางนั้นจะนำโชคร้ายมาให้แก่ตระกูลต้องส่งนางออกไปอยู่ข้างนอกจนกว่าจะอายุสิบเจ็ดเด็กหญิงอายุไม่ถึงเจ็ดขวบกลับต้องมาพลัดพรากจากมารดาไปอยู่บ้านเดิมตระกูลลู่ที่ห่างไกลความเจริญไร้ทรัพย์สินใช้ชีวิต

หลังชำระร่างกายเสร็จสิ้นซินฉียังคงนั่งนิ่งอยู่ในห้อง นางสังเกตว่าเหล่าข้ารับใช้ที่เดินเข้าออกในห้องไม่มีใครเห็นหนังสือเล่มนี้เพราะตอนที่ตนเปิดอ่านพวกนางมีท่าทางสงสัยพลางมองหน้ากันว่ากำลังอ่านอะไร พอถามถึงหนังสือพวกนางก็ส่ายหน้าว่ามองไม่เห็นและยิ่งมองซินฉีด้วยสายตาแปลกมากขึ้น“มีข้ามองเห็นคนเดียวรึ” ไม่รู้จะดีใจดีหรือไม่นางพยายามเปิดหาตัวอักษรในหน้าถัดไปแต่ก็ไม่เห็นอะไรสุดท้ายยอมแพ้ซ่อนมันไว้ใต้หมอนแม้จะไม่มีคนเห็นแต่เพื่อความสบายใจจึงทำเช่นนี้ ซินฉีสูดหายใจคล้ายกำลังจะเริ่มทำสงครามอย่างไรอย่างนั้นแม้จะมีใบหน้าเคร่งเครียดแต่ไม่อาจทำให้ความงดงามด่างพร้อยไปได้เพราะนางมีรูปโฉมงามล่มเมืองเหล่าสตรีต่างอิจฉาสาปแช่งให้อัปลักษณ์ไม่เว้นวันส่วนเหล่าบุรุษต่างหลงใหลจนแทบกินไม่ได้นอนไม่หลับเพ้อหาซินฉีเดินไปยังห้องอาหารเห็นบิดามารดานั่งรออยู่ก่อนแล้ว กำลังคุยหยอกล้อสนิทสนมกระทั่งเห็นนางเดินมาพอดี“สีหน้าไม่ดีเลย ไม่สบายหรือ”เจียเหวินผู้เป็นมารดาเอ่ยถามบุตรีด้วยความเป็นห่วง ส่วนบิดาอย่างอี้เฉินยื่นมือมาสัมผัสหน้าผากทั้งยังสั่งให้คนต้มยาอย่างรีบร้อน“ท่านพ่อข้าไม่ได้เป็นอะไร เพียงแต่เมื่อคืนข้านอน

ข้าหันไปมองแล้วรู้สึกจุกในอก ทั้งเจ็บทั้งโกรธ บอกตัวเองสงบเข้าไว้ ที่ข้าขันติไม่ใช่ว่าทนได้แต่เพื่อไม่ให้ตัวเองพบจุดจบเหมือนซูเม่ยในนิยายที่ตายอย่างอนาจดังนั้นจึงต้องทำเช่นนี้ไม่โวยวายใดๆจิวเมี่ยวรีบมาพยุงข้า ทั้งยังร้องไห้ถามว่าบาดเจ็บตรงไหนไหม ข้าก็ส่ายหน้า นางดีต่อข้ามากจริงๆ จิวเมี่ยวยังเปลี่ยนใจได้เลย พวกนั้นเองก็คงไม่ต่างกันแต่สุดท้ายที่ข้าคิดว่าใจทุกคนนั้นเปลี่ยนได้ล้วนผิดมหันต์ เพราะตลอดระยะเวลาหนึ่งเดือนเต็มข้านั้นทุ่มเทเพื่อให้พวกเขารับรู้ว่าข้านั้นเปลี่ยนไปแล้วแต่พวกเขาก็ไม่เคยเห็นค่าเลยไม่ว่าจะทำขนมทั้งที่ข้านั้นทำไม่เป็นแต่ก็ฝึกทำจนสำเร็จแล้วนำไปแจกเหล่าองค์ชาย ปรากฏว่าไม่กินไม่พอ บางคนถึงขนาดทิ้งต่อหน้าข้าและเหยียบซ้ำ ไม่ต้องเอ่ยว่าใครถ้าไม่ใช่เฟิงอวิ๋นและหยางชุน เหวินอี้เพียงพยักหน้านิ่งแต่ข้าคิดว่าเขาคงตั้งขนมไว้อย่างนั้นพอมันเสียแล้วค่อยทิ้ง ส่วนองค์ชายสามโยนให้ปลากิน แต่ก็ยังดีที่ขนมข้าไม่เป็นหมันนอกจากนี้ข้ายังไปหาเจียวจิงบ่อยขึ้น เพื่อให้ผู้อื่นรู้ว่าข้านั้นจะไม่ทำร้ายนางอีกแล้วแต่ว่าพวกฮาเร็มกลับมาด่าข้าถึงตำหนักว่าห้ามเข้าใกล้เจียวจิงเด็ดขาดข้าจึงคิดใหม่โดยก

กว่าจะถึงด้านล่างขาของข้าก็สั่นจนแทบก้าวเดินไม่ออก จิวเมี่ยวก็ไม่ไหวเช่นกัน แต่ไม่มีใครสนใจสองนายบ่าวที่แทบตายสองคนนี้เลยสักนิด ความรู้สึกตอนนี้คือพวกเราสองคนนั้นเกะกะ และไร้ตัวตนสุดๆพอขึ้นบนรถม้าได้ก็ต้องถอนหายใจยาวและเอนหลังทันที คิดถึงเตียงนักกะจะไปนอนสบายในตำหนักแต่ไม่รู้ว่าฮ่องเต้คิดเล่นพิเรนอะไร ถึงให้พวกเราปลอมตัวเป็นชาวบ้านธรรมดาและแวะที่หมู่บ้านแห่งหนึ่งเพื่อเดินเที่ยวชมตลาดข้ากับจิวเมี่ยวฝืนสังขารและค่อยๆ เดินดูของกันสองคน ส่วนคนอื่นก็เดินเกาะกลุ่มกันไป“จิวเมี่ยวเจ้าชอบหรือเปล่า” ข้ามองเครื่องประดับหลากสีที่น่าจะเอาไว้ติดผม คิดว่าของพวกนี้จิวเมี่ยวน่าจะชอบ“สวยเพคะ” นางก็หยิบจับอย่างพอใจ“ดูเครื่องประดับหรือเจ้าคะ” เจียวจิงเดินมาหาข้า“อะ..อืม”นางมองแล้วยิ้ม “สวยงามนัก จิวเมี่ยวต้องเหมาะกับเจ้าอย่างแน่นอน”“องค์…ท่านเจียวจิงชมข้าน้อยเกินไปแล้ว”“เจ้าอย่าถ่อมตัวเลย เจ้าเหมาะนัก เอ่อ…อีกอย่างท่านซูเม่ยข้าอาจจะพูดเหลวไหลแต่ท่านก็เหมาะไม่แพ้กัน”“ข้าเป็นชาย จะเหมาะได้อย่างไร” ข้าขมวดคิ้ว“ขะ..ขออภัยเจ้าค่ะ ข้าช่างเสียมารยาทนัก”“ไม่เป็นไร…จิวเมี่ยวถ้าเจ้าชอบ ข้าจะซื้อให้”“แ

เช้าต่อมาข้าและคนอื่นจากแคว้นใต้อาณัติได้เดินทางพร้อมฮ่องเต้เพื่อไปไหว้พระบนภูเขา ซึ่งเป็นวัดที่ฮ่องเต้หย่งเล่อนับถือ ข้านั่งมองทิวทัศน์ด้านนอกจากในรถม้า พลางชื่นชมรอบข้างอย่างยินดี สายลมอ่อนๆ ชวนให้น่าหลับใหลยิ่งนัก“ที่นี่ต้นไม้ ต้นหญ้าล้วนเขียวชอุ่มนัก”จิวเมี่ยวพยักหน้า “นั่นสิเพคะ….หม่อมฉันรู้สึกว่าสวรรค์ช่างไม่ยุติธรรมต่อแคว้นซื่อเลยจริงๆ”ข้าถอนหายใจ นางคงรักแคว้นซื่อมากจริงๆ แต่ว่าไม่รู้อีกนานแค่ไหนที่นางจะได้กลับแคว้นบ้านเกิดในเมื่อฮ่องเต้ยังต้องการกดหัวแคว้นทั้งสี่อยู่แบบนี้ แต่ถ้ากดหัวไม่อยู่เมื่อใดพวกเราที่เป็นตัวประกันก็ตายเมื่อนั้นข้าจึงทำได้เพียงพูดปลอบ “เจ้าอย่าได้เศร้าเลย…ถ้าอย่างนั้นวันนี้เราสองคนไหว้พระขอพรเพื่อขอให้แคว้นซื่อเจริญรุ่งเรืองและอุดมสมบูรณ์ดีไหม”นางยิ้มทันที “เพคะ”เดินทางมาได้สักพักจึงมาถึงที่หมาย แต่ว่าพอเห็นบันไดที่ใช้เดินขึ้นภูเขาไปยังวัดแล้วข้าก็เริ่มถอดใจ มันสูงมากจริงๆ เหมือนวัดไทยที่มีบันไดสูงๆ จากตีนเขาไปจนถึงยอดเขาทุกคนเริ่มก้าวเดิน ข้าก็ต้องจำใจเดินตามไป เหล่าฮาเร็มบางคนก็อยู่ไม่ห่างจากเจียวจิงเลย ประคบประหงมกันดีจริงๆ ส่วนข้านั้นนอกจากจิว

“หึ อย่างเจ้าจะมาเปลี่ยนแปลงอะไรตอนนี้” เฟิงอวิ๋นพูดพลางหัวเราะเยาะข้าถอนหายใจท่าทางเจ้าพวกนี้จะไม่ยอมเชื่อข้าง่ายๆ“แล้วจะให้ข้าทำยังไงพวกท่านถึงจะยอมเชื่อ”“ไม่มี” เหวินอี้เป็นคนตอบ น้ำเสียงที่เย็นชาทำให้ข้าลุกยืนอย่างหงุดหงิดทันทีแม้โลกความจริงข้าจะด่าคนอื่นในใจและจินตนาการว่าต่อยคนอื่นในหัว แต่ว่านี่คือในนิยายข้ามีความกล้ามากกว่าหลายเท่านัก อยากยกเท้าถีบเรียงคนจริงๆ เป็นแค่กระดาษมีชีวิตแท้ๆ“ในเมื่อพวกท่านไม่เข้าใจ ข้าจะไปหาเจียวจิง นางจะต้องเข้าใจข้าแน่ๆ”ข้าลุกเดินไปหานางแต่ขณะที่ข้ากำลังจะถึงตัว แขนก็ถูกกระชากและถูกผลักให้ออกห่าง เหล่าองค์ชายทั้งสามต่างมายืนขวางข้าและปกป้องนางที่นั่งมองอย่างงงๆ ตอนนี้ข้ารู้สึกเหมือนนางเป็นดอกไม้งาม ข้าคือแมลงร้าย ส่วนเจ้าพวกนี้คือยาฆ่าแมลง!เอาเถอะ ไม่แปลกก็ข้านั้นเป็นตัวร้าย พวกเขาก็คงกังวลเป็นธรรมดา ดังนั้นข้าจะไม่โกรธ ยังยิ้มแย้ม ไม่แสดงออกว่าไม่พอใจหรือร้ายกาจ ทั้งที่ใจจริงเริ่มจะไม่ไหวแล้ว“ข้าก็แค่อยากเข้าไปพูดคุยกับเจียวจิงสักหน่อยเท่านั้น ถ้าพวกท่านไม่พอใจข้าก็จะกลับไปนั่งที่เดิมก็ได้” เจียวจิงรีบเชิญให้ข้านั่ง แต่มีหรือที่เหล่าฮาเร็ม

แอบเห็นพวกเหวินอี้ขมวดคิ้ว ท่าทางข้าจะเดาผิด ซูเม่ยเจ้าอายุเท่าใดกันนะข้าก็ดันลืมเสียด้วยสิเจียวจิงนางยิ้มให้ข้า ข้าก็ยิ้มตอบเพราะเรื่องเมื่อครู่นางไม่ผิด ข้าจะยังคงดีกับนาง ถ้าข้าไม่สติแตกเสียก่อนข้ายิ้มให้องค์ชายเหวินอี้และองค์ชายหยางชุนจากแคว้นอีและซานตามลำดับ แม้นิสัยทั้งสองจะไม่เหมือนกัน หนึ่งคนเยือกเย็นนิ่งเฉย หนึ่งคนเจ้าชู้ใจร้อน แต่ที่เหมือนกันคือไม่มีใครยิ้มตอบให้ข้าสักคน ทำให้ยิ้มของข้าครั้งนี้เป็นหมันหลังจากพูดคุยกับฮ่องเต้พอเป็นพิธี ทุกคนต่างเดินออกจากท้องพระโรงเพื่อกลับตำหนัก และจะมาเจอกันอีกครั้งที่งานเลี้ยงต้อนรับตอนเย็น ขณะเดินออกมาด้านนอกเจียวจิงได้พูดคุยกับข้าอย่างเป็นมิตร แต่จู่ๆ ข้าก็ถูกใครบางคนผลักจากด้านหลังจนล้มลง“โอ๊ย”เข่าข้ากระแทกกับพื้นอย่างจัง จิวเมี่ยวที่ยืนรออยู่ด้านนอกรีบเข้ามาช่วยพยุง เมื่อเงยหน้ามองจึงรู้ว่าเป็นหยางชุนที่ผลักข้า“ท่านผลักข้าทำไม!”“อ้าวมีคนด้วยรึ นึกว่าของชั้นต่ำขวางอยู่”ข้าเงื้อมือขึ้นสูงกำหมัดแน่นหวังต่อย“แน่ใจว่าเจ้าจะทำร้ายข้าในเขตท้องพระโรงเช่นนี้” พูดจาว่ากวนแล้วแต่หน้าตายียวนกว่ามือที่เงื้อสั่นเทา ลังเลอยู่นานสุดท้ายจึงลด

“กรี๊ดดดดด”หญิงชราล้มลงอีกครั้ง ความชุลมุนบังเกิดข้าบีบแขนนางแล้วตะคอกใส่“สารภาพสิว่าเจ้าเป็นหัวขโมย! สารภาพมา!”ปึก!“องค์ชาย!”ข้านั้นถูกกระชากแล้วผลักจนล้มลงอย่างแรงอีกครั้ง ปลายดาบของเฟิงอวิ๋นจ่อที่คอข้า“หยุด! หากเจ้ายังไม่หยุดข้าจะสั่งให้ทหารนำตัวเจ้าไปขัง!”ข้ามองไปรอบๆ ตอนนี้ข้ากลายเป็นคนเลวในสายตาคนอื่นไปหมดสิ้นแล้ว เฟิงอวิ๋นแทบอยากจะฆ่าข้า เหวินอี้มองข้าอย่างเย็นชาจนแทบกลายเป็นเศษดินมากกว่าเดิมข้าหันไปมองเจียวจิงแล้วยิ้มให้“เจียวจิงเจ้าเชื่อข้าใช่ไหม ข้าเป็นเพื่อนเจ้านะ”นางหลบสายตา“เจ้ากลับแคว้นเจ้าไปซะ ที่นี่ไม่ยินดีต้อนรับคนอย่างเจ้า!”“จะยินดีหรือไม่ ไม่สำคัญในเมื่อตอนนี้ข้าเป็นทูตจากแคว้นซื่อ ถ้าท่านจะไล่ข้ากลับไปฮ่องเต้คงจะไม่พอพระทัย” ข้ายกยิ้มเหมือนผู้ชนะส่วนเขาฮึดฮัดอย่างไม่พอใจ“เอาดาบออกไปจากคอข้าซะ!”เฟิงอวิ๋นยังคงนิ่ง เรามองตากันไม่ลดละไม่มีใครยอมใครจนกระทั่งเจียวจิงเอ่ยขอร้องเขาถึงยอมเก็บดาบอย่างไม่เต็มใจ ยายแก่ถูกเจียวจิงพยุงพาไปหาหมอ แน่นอนว่าเฟิงอวิ๋นย่อมตามนางไปข้ามองเหวินอี้เพื่อขอให้เขาเข้าใจ“เจ้าเดินไปวังหลวงเองเถอะ”เขาพูดเพียงเท่านั้นแล้วเดินกล

“แล้วถ้าพบกันเขาจะไม่ถูกฆ่าตายเหรอครับ”“นายรู้เรื่อง ไป๋อี้เหริน หรือเปล่า”“หมายถึงศาสตราจารย์ไป๋อี้เหริน อาจารย์มหาวิทยาลัยเหรอครับ”“ใช่ เขามีสถานะเป็นน้องชายบุญธรรมของแม่โนอาห์ จะเรียกว่าเป็นน้าก็ได้ หากโนอาห์ฆ่า เซน ปาร์ก ตาย คนที่ต้องได้รับโทษอีกคนก็คือไป๋อี้เหรินที่ไม่อาจควบคุมคนในครอบครัวได้ โนอาห์รักเขามากจึงไม่มีทางทำ”“แล้วทำไมเราต้องซ่อน เซน ปาร์ก ไว้ล่ะครับ”“ตอนนี้เขาคือบุคคลสำคัญ ศัตรูของโนอาห์อาจจะมาทำร้าย”“เขตสี่สิบแปดที่มีพันเอกเคียนติคนนั้นดูแล ใครมันจะกล้าครับ”“มันก็จริงของนาย”…………เซนอยู่โรงพยาบาลจนเบื่อ หลายวันมานี้มีคนเข้าออกพบเขามากมายโดยเฉพาะคนของรัฐบาลกลางที่เหมือนจะมาจับผิดตนมากกว่ามาสำรวจ สายทิ่มแทงเหมือนไม่อยากเชื่อแต่ถึงอย่างนั้นพันเอกก็ยังไม่มาตอนนี้จึงมีทีวีที่แก้เบื่อได้ดี‘รายงานสถานการณ์ของเขตที่สิบ…’เขาเปลี่ยนช่องเพราะไม่อยากฟังข่าวแบบนี้แล้ว แม้โลกจะอยู่ในช่วงไม่ปกติแต่ก็ยังมีความบันเทิงอยู่อย่างเช่น ไอดอลที่ร้องเพลง นักแสดงที่หน้าตาดี เขาจึงพยายามเปิดหาสิ่งเหล่านี้จรรโลงใจ‘สวัสดีครับ วันนี้ผมจะมาสอนเรื่องการเอาชีวิตรอดจากมอนสเตอร์ขนาดเล็กเบ

เซนเคยเห็นพันเอกเคียนติจากที่ไกล ๆ ตอนที่สุนทรพจน์ให้เหล่าคิลเลอร์หรือตอนงานพิธีการต่าง ๆ เท่านั้น อีกฝ่ายอายุห่างกว่าตนไม่มากนักแต่กลับเป็นถึงพันเอกที่ดูแลเขตที่สี่สิบแปดแห่งนี้แล้ว“ครับ…คือผมอยากติดต่อกับคนในกลุ่มน่ะครับ แต่ผมหาโทรจิตของตัวเองไม่เจอ”“ของของคุณน่าจะถูกทางเขตเก็บไปชั่วคราวเพราะมันเสีย ถ้าอย่างนั้นใช้สิ่งนี้ไปก่อนนะครับ” เขาให้ผู้ช่วยสาวนำโทรศัพท์คริสตัลออกมา“ขอบคุณครับ”“เดี๋ยวต่อไปคุณจะได้เครื่องมือสื่อสารแบบใหม่ที่ดีกว่าโทรจิตสามารถคุยเห็นหน้าได้และจะได้รับของที่ดีต่าง ๆ แบบฟรีไปตลอดชีวิตแน่นอน”“ตะ..ตลอดชีวิต”“ครับ..เพราะตอนนี้คุณอยู่ในสถานะกึ่งภรรยาของ โนอาห์แล้ว…เขาคือบุคคลสำคัญดังนั้นคุณก็เช่นกัน…ผมกับ มิวาโกะต้องขอตัวกลับก่อน เชิญคุณตามสบายครับ”หลังทั้งสองเดินออกไป เซนก็ยังเหม่อลอย“ฉัน..กับโนอาห์คนนั้นเหรอ…จริง ๆ ใช่ไหม”ลองหยิกตัวเองพบว่ามันเจ็บ ไม่ใช่ความฝัน เซนไม่อยากคิดมากจึงพยายามลืมเรื่องนี้จากนั้นติดต่อหัวหน้าเป็นอันดับแรก น้ำเสียงของอเล็กซ์ยังฟังดูดีเพียงแต่เขาต้องพักรักษาตัวเกือบหนึ่งเดือนเพราะติดเชื้อหลายแห่งเนื้อหนังถูกกัดกินทั้งเน่าและตายเพราะ

ดวงตาของคนที่หลับใหลตื่นขึ้นมาท่ามกลางความวุ่นวายของหมอและพยาบาลที่วิ่งวุ่นไปมาเหมือนกับว่าเขาคือบุคคลสำคัญที่ควรตรวจดูทุกอย่างเป็นระยะและเมื่อทุกคนเห็นเขาฟื้นจึงรีบเข้าหาทันทีเซนรู้สึกมึนงงไม่คิดว่าตื่นจากอาการบาดเจ็บครั้งนี้จะได้รับการปฏิบัติอย่างดี เพราะเขาทำงานอันตรายย่อมได้รับบาดเจ็บและเข้าโรงพยาบาลบ่อย ๆ แต่ไม่มีครั้งไหนที่ได้รับการดูแลถึงขนาดนี้รู้ตัวอีกทีก็นอนนิ่งอยู่คนเดียวเพราะหมอบอกว่าจะมีคนสำคัญมาพบต่อจากนี้ เขายกดูแขนที่เต็มไปด้วยผ้าพันแผลและคาดว่าน่าจะถูกพันทั่วร่างกายเพราะเขาถูกหนูรุมกัดแต่หมอบอกว่าไม่ต้องเป็นห่วงเนื่องจากใช้ยาอย่างดีรักษาแม้แต่รอยแผลเก่าก็ไม่มีให้เห็นแน่นอนเซนไม่ได้สนใจเรื่องเหล่านี้เขาอยากติดต่อกับพวกหัวหน้า ถามหมอพยาบาลต่างก็บอกว่าทุกคนในทีมปลอดภัย ส่วนกลุ่มสกอร์เปียนส์เหลืออยู่ไม่ถึงห้าคนและหัวหน้าของกลุ่มก็ตายไปแล้วเรื่องนี้เซนรู้ก่อนหน้าแล้วเพราะโรแบร์โตบอกว่าหัวหน้ากลุ่มสกอร์เปียนส์ถูกหนูฆ่าก่อนใครทั้งยังถูกนำโทรศัพท์คริสตัลไปด้วยพวกมันอาจเผลอกดปุ่มโทรจึงทำให้คนที่เหลือเข้าใจผิดรอไม่นานนักประตูห้องจึงเปิดออกมีชายหญิงในชุดเสื้อกาวน์สองคนเดินเ

คนฟังทั้งสองเบิกตากว้างไม่อยากเชื่อว่าโนอาห์จะได้คู่กับเมิร์ซและเป็นคนที่พวกเขาเพิ่งพูดคุยกันไม่กี่วันก่อนและดูเหมือนว่าตอนนี้…“กลุ่มแซฟไฟร์ใช่ไหม พวกเขาได้ขอความช่วยเหลือมาเมื่อสามวันก่อน!”“เราต้องไปช่วยเขานะครับ!”“มีคนไปช่วยแล้ว…ส่วนหน่วยนั้น…” เคียนติเริ่มหายตึงเครียดเมื่อนึกได้ว่ากลุ่มใดไป“หน่วยไหนเหรอครับ”เคียนติหันมายิ้ม “หน่วยพิเศษที่ 0 ที่โนอาห์สังกัดอยู่”..…………….เลือดที่แขนไหลออกมาดั่งสายน้ำ ลมหายใจหอบถี่เพราะตอนนี้สถานการณ์ของพวกเขากำลังย่ำแย่ นอกจากไม่สามารถรวมกลุ่มได้สำเร็จยังต้องต่อสู้กับหนูมากมาย ทั้งตอนนี้ก็กำลังเผชิญหน้ากับหนูที่วิวัฒนาการสองตัวและฝูงของมันอีกนับร้อย“เซน ท่าทางฉันกับนายคงต้องไปเจอกันที่โลกอื่นแล้วล่ะ”“นั่นสิครับ”แม้จะพูดบอกอย่างหมดหวังแต่ทั้งคู่ก็ยังต่อสู้สุดชีวิต ส่วนหนูวิวัฒนาการสองตัวตอนนี้ยืนมองเหมือนกับว่ามันไม่ต้องการสู้แล้วและกำลังดูอย่างสนุกแทน“ขอโทษนะที่พานายมา”“อย่าขอโทษ…เพราะผมเต็มใจที่จะมาเพราะเราคือทีมเดียวกันนี่ครับ”“ฮะ ๆ ๆ นั่นสินะ…แต่นายพูดผิดไปอย่างหนึ่งพวกเราคือครอบครัวต่างหาก”เซนยิ้มแต่แล้วแผ่นหลังของเขาได้ถูกกลุ่มหนูพุ

เมื่อติดต่อฮุ่ยเหมยได้จึงรู้ว่าพวกเธอได้หนีไปอีกด้านของเมืองและตอนนี้กำลังติดอยู่ในฝูงหนูที่กำลังมุ่งหน้าไปที่แห่งหนึ่ง ส่วนเหล่านักสำรวจพวกเธอแน่ใจว่าน่าจะตายแล้วซึ่งเหลือเพียงโครงกระดูกเท่านั้นเซนและอเล็กซ์จึงตัดสินใจไปดูให้แน่ชัดจะได้รายงานถูกต้อง เป็นดั่งที่ฮุ่ยเหมยบอกด้านในไม่มีหนูแม้แต่ตัวเดียวมีแต่ความเงียบท่าทางพวกมันจะไปรวมตัวกันจนหมด กระทั่งมาถึงชั้นใต้ดินเมื่อเปิดไฟฉายจึงเห็นซากศพที่บอกอเล็กซ์รีบไปตรวจสอบกะโหลกเทียบฟันเป็นอันดับแรกก่อนจะถอนหายใจ“พวกเขาคือคนที่เราต้องมาช่วยจริง ๆ คงถูกพวกหนูกินจนเหลือแค่นี้”เซนหันมองรอบ ๆ เพื่อหาร่องรอยอื่น“ภารกิจล้มเหลว ตายหมดแล้ว”“ผมสงสัยว่าพวกหนูมันไปที่ไหนกันแน่”“นั่นสิ ต้องมีอะไรให้พวกมันไปรวมตัวกัน” พูดพลางใช้โทรจิตไปยังหน่วยคิลเลอร์สี่สิบแปดซึ่งเป็นหน่วยงานที่ดูแลคิลเลอร์ทั้งหมดในเขตนี้เซนเดินดูโดยรอบกระทั่งเห็นข้อความจากกระดาษบางอย่าง เขาหยิบมันขึ้นมาอ่านก่อนจะเบิกตากว้าง“หัวหน้า! ดูนี่สิครับ”เขารีบนำข้อความไปบอกเมื่ออีกฝ่ายเห็นก็ตกใจไม่แพ้กัน เพราะได้เขียนบอกว่าที่นี่มีหนูวิวัฒนาการขั้นที่สอง มันมีร่างกายที่ใหญ่โตเท่ากับมน

หลังวางสายจากโรแบร์โตเขาจึงกดโทรจิตสามครั้งเพื่อโทรหาฮุ่ยเหมย อีกฝ่ายไม่ได้รับสายแต่คาดว่าคงกำลังต่อสู้เช่นเดียวกัน“ท่าทางพวกเขากำลังสู้อยู่ครับ”“อืม…อย่าไปกวนสมาธิเลย เพราะตอนฆ่าจิตต้องเพ่งสำหรับศัตรูเท่านั้น นี่คือข้อเสียของเครื่องโทรจิต”เซนพยักหน้าเห็นด้วยพวกเขานั่งพักกันครู่ใหญ่จึงรีบย้ายสถานที่ใหม่เพราะดูเหมือนพวกหนูจะผ่านเส้นทางนี้เพื่อมุ่งหน้าไปยังบางแห่งอย่างต่อเนื่อง“พวกมันกำลังไปที่ไหนกัน” เซนมองอย่างสงสัยเพราะเป็นเรื่องแปลกที่พวกมันจะไปทางเดียวกันแบบนี้เหมือนกำลังถูกเรียก“หัวหน้าพวกนักสำรวจ อยู่อีกทางหนึ่งใช่ไหมครับ”“ใช่”เซนเริ่มผ่อนคลายจากนั้นทั้งสองก็รีบวิ่งออกจากที่แห่งนี้เพื่อให้ไกลจากฝูงของหนู กระทั่งเจอตึกที่มีนักสำรวจรออยู่จึงหยุดเท้าเพราะตอนนี้มืดเกินไปและอันตรายมากจึงเลือกที่จะพักในร้านสะดวกซื้อใกล้ ๆ แทนกระทั่งช่วงเช้าพวกเขาจึงรีบเข้าไปและเห็นร่องรอยของเลือดและซากหนูประปราย หยุดเท้าแล้วหลบซ่อนเมื่อรับรู้ว่ามีคนมา พอลอบมองจึงเห็นชายหญิงสองคนที่ไปกับพวกฮุ่ยเหมยท่าทางกำลังหงุดหงิด“ฮึ่ม! ปล่อยให้ผู้หญิงสองคนนั้นหนีไปซะได้ ทั้งไอ้บ้าอัลเบิร์ตยังโง่ให้พวกมันฆ่

ผกา...คือเผ่าพันธุ์ที่สูญหายไปเนิ่นนานมีเพียงไม่กี่คนที่รู้ว่าพวกเขาอยู่ที่ไหน ทุกคนในเผ่าจะมีดอกไม้ประจำกายและชื่อจะถูกตั้งตามเช่นกัน หากผกาที่ยังบริสุทธิ์ได้เจอพยัคฆาร่างกายจะร้อนระอุเชิญชวนให้เป็นคู่และจะส่งเสริมพลังให้อีกฝ่ายแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆทว่าอัตราการเกิดน้อยกว่าเผ่าใดเพราะดอกไม้งามย่อมมีเพียงหนึ่งไม่มีการเกิดมาซ้ำกันจนกว่าผู้ที่เป็นเจ้าของดอกไม้คนแรกจะตาย ดังนั้นในตอนนี้ผู้ที่มีกลิ่นหอมของดอกพิกุลจึงมีเพียงคนเดียวพิกุลมองหญิงชราที่ยิ้มแย้มจับมือตนไม่ปล่อย ท่าทางดีใจมากที่ได้เจอกัน ทำให้เขารู้สึกอบอุ่นเพราะในที่สุดก็มีคนที่ต้องการตนแล้ว“ผะ..ผม..ดีใจ..ที่ได้เจอคุณยายครับ”แม่เฒ่าก็โอบกอดโดยมีหลานสาวคอยปลอบประโลมพิกุลเช่นกัน ส่วนพรานยังคงหงุดหงิดแล้วทำท่าจะลุกไป แม่เฒ่าจึงรีบเอ่ยถาม“จะไปไหน”“ผม..มีงานต้องทำ”“ข้าบอกแล้วไม่ใช่รึ ว่าพบผกาแล้ว”“แล้วยังไง”“ยังไงอะไร..นี่คือคู่ของเอ็ง!”“ผมไม่ต้องการ”พิกุลที่ได้ยินก็หน้าเสียตกตะลึง แม้อีกฝ่ายจะเป็นคนใจร้ายแต่ว่าคือพยัคฆาไม่ใช่หรือพยัคฆาคู่ผกาครองคู่นิรันดร์คือสิ่งที่แม่บอกมาตลอด แล้วทำไมตอนนี้อีกฝ่ายถึงบอกว่าไม่ต้องการล่ะ

“ช่างเถอะยังไงนายก็ตีหน้าซื่ออยู่ดี...และการที่ฉันไว้ชีวิตนายย่อมมีข้อแลกเปลี่ยน”พิกุลก็พยักหน้ารับขอแค่มีชีวิตอยู่ก็เพียงพอแล้ว“นายต้องมาเป็นคู่ร่วมรักให้ฉัน..”คนฟังเบิกตากว้างมองอีกฝ่ายที่ยิ้มเจ้าเล่ห์ พลันใบหน้าแดงก่ำจนเหมือนจะเป็นไข้ เขินอายคล้ายไม่เคยเสียความบริสุทธิ์มาก่อน“เฮ้ย อย่าบอกนะว่านายลืมเรื่องเมื่อคืนไปแล้ว”“ละ..ลืมอะไรเหรอครับ”“ลืมว่านายทำท่อนฉันเกือบหัก”จู่ ๆ ความทรงจำเมื่อคืนก็พลันปะทุเข้ามาในหัวจนทำให้พิกุลเริ่มจำคร่าว ๆ ได้จำได้ว่าตัวเองร้องคราง ถูกสอดใส่อย่างบ้าคลั่ง ขย่มเขาจนอีกฝ่ายบอกไม่ไหวนั่นสิ..เมื่อคืนร่างกายร้อน..คือสิ่งที่แม่บอกว่าเมื่อผกา..เจอพยัคฆา...“คะ..คุณพรานคือพยัคฆา..หรือเปล่าครับ”พรานเบิกตากว้าง มือคว้าจับแขนอีกฝ่ายบีบทันที“นายรู้ได้ยังไง! นายเป็นใคร!”“คือผม..”ก๊อก ๆ“หัวหน้าคะ ท่านยายมาขอพบค่ะ” เสียงของหญิงสาวด้านนอกพรานจำได้ดีว่าเป็นเสียงของรสาหลานสาวแม่เฒ่ารวีพรานยังคงมองพิกุลนิ่งกระทั่งเสียงนั้นเอ่ยขึ้นอีกครั้ง เขาจึงจำใจเดินไปเปิดประตูและก็เห็นแม่เฒ่ายืนรออยู่โดยมีไม้เท้าค้ำไว้เขาแปลกใจเพราะปกติแม่เฒ่าจะไม่ขึ้นมาถึงหน้าประตูขน

“อึก”เจ็บ..ทำไมมันเจ็บและปวดตัวขนาดนี้เกิดอะไรขึ้น อา...คงถูกทุบตีเหมือนเคยสินะ..แต่ทำไมถึงเจ็บรูก้นนักพิกุลลืมตาฉับพลันเห็นหลังคาสังกะสีเป็นอันดับแรกจากนั้นกวาดสายตามองรอบ ๆ และเรียบเรียงความคิดย้อนความทรงจำตั้งแต่ถูกยัดใส่หีบจากนั้นหลบหนีแถมยังขโมยทอง..หมีถูกฆ่าตายแล้วก็…จำไม่ได้..แต่ยังไงตอนนี้ต้องรีบหาทางหนี ต้องโดนฆ่าแน่เขารีบลุกจากเตียงแต่ก็ทรุดฮวบขาอ่อนแรง ขมวดคิ้วแปลกใจขณะมองเตียงว่าทำไมตนถึงได้มานอนที่นี่ได้ไม่เหมือนกำลังจะถูกจับขังเหมือนครั้งก่อนเลยแล้วทำไมร่างกายถึงปวดระบมหนักกว่าก่อนหน้านักโดยเฉพาะหัวเข่า หรือตอนถูกจับกลับมาจะถูกซ้อมหนักแต่จำไม่ได้เลยแต่แล้วเสียงเปิดประตูได้ดังขึ้นเป็นพรานที่เดินเข้ามาทั้งสองสบตากันนิ่ง พิกุลใจเต้นระทึกเพราะครั้งนี้ต้องถูกฆ่าตายแน่“ถะ..ถ้าจะฆ่า..ผมขอแบบไม่เจ็บปวดนะ”พรานก็อึ้งไม่คิดว่าประโยคแรกจากน้ำเสียงแหบ ๆ จะพูดแบบนี้เขาถึงกับหลุดหัวเราะพลางกอดอกมอง“อืม..จะฆ่าแบบไหนดีนะ”พิกุลที่นั่งทรุดพื้นยิ่งสั่นกลัว เขามองปืนที่เหน็บช่วงเอวแล้วเอ่ยบอก“ฆะ..ฆ่าผม..ด้วยนัดเดียวนะ..”พรานก็ย่อตัวลงนั่งแล้วจับคางอีกฝ่ายบีบ กำลังพิจารณาว่าเด็ก

การร่วมรักดั่งสัตว์ป่ารุนแรงตลอดคืน พรานนั้นทำจนเหน็ดเหนื่อยแต่อีกคนกลับไม่หยุดเขาขึ้นคร่อมแล้วขย่มด้วยตนเอง“ให้ตายสินายนี่มัน..ทำฉันยอมแพ้จริง ๆ”มือหนาจับแก้มก้นบีบพลางมองคนที่กำลังขย่มแก่นกายของตนอย่างเก้ ๆ กัง ๆ ใบหน้าเหมือนกำลังเมาสิ่งเสพติด“ผมจะ..อื้อ!!”เสียงครางดังลั่นปลดปล่อยอีกหนแต่ความร้อนแรงยังไม่หยุดพวกเขาอยากทำมากกว่านี้…………………“หะ..หัวหน้า..เอ่อ…” ยามเฝ้าหน้าหมู่บ้านมองพรานที่ท่อนบนเปลือยเปล่าซึ่งในอ้อมกอดมีคนตัวเล็กที่หลับสนิทถูกห่อหุ้มด้วยเสื้อของเขา“หลบไป”พวกเขาได้แต่พยักหน้า เปิดทาง ทั้งที่หัวหน้าบอกว่าวางแผนเล่นไล่จับกับหัวขโมยแต่ทำไมถึงกลับมืดค่ำและกลับมาด้วยสภาพนี้อีกใครจะกล้าถาม..ยกเว้น…“กลับมาแล้วเหรอคะ..ฉันเป็นห่วงแทบ…” รำไพรีบวิ่งหน้าตาแตกตื่นมาหาเธอเฝ้ารอตลอดจนดึกดื่นพอเห็นพรานกลับมาก็เบาใจแต่เมื่อมองดี ๆ จะพบสิ่งผิดปกติ หากกระชากเสื้อที่ห่อตัวเด็กนี่จนหมดอาจเห็นร่องรอยที่เธอไม่อยากรับรู้รำไพเม้มปาก ไม่พอใจ“มันตายหรือยังคะ”แม้จะวางแผนการกันก่อนหน้าเพื่อจับตาดูว่าพิกุลจะไปพบใครแต่พอเห็นว่าเจ้าตัวขโมยทองไปด้วยจริง ๆ ก็โกรธกันมากโดยเฉพาะเหล่าสตรีที่ลึ

พิกุลรู้สึกหน่วง เสียวไปทั่วท้องน้อย ทุกครั้งที่อีกฝ่ายกระแทกใส่ร่างกายจะสั่นสะท้านปวดหนึบที่ช่องทางและแก่นกายใกล้จะปลดปล่อย ด้านหลังบีบรัดของพรานไว้จนแทบเคลื่อนไหวไม่ได้“อื้อ! แรงกว่านี้..” สองมือที่โอบกอดแผ่นหลังจิกและข่วนจนเป็นรอยพรานที่อารมณ์กระเจิงพุ่งสูงเมื่อได้ยินพลันหัวใจเต้นแรงหนักกว่าเดิม เขาควบคุมแรงไม่ได้ ยิ่งมองใบหน้าอีกฝ่ายที่แดงก่ำ น้ำตาไหลเป็นสายเห็นแล้วทั้งน่าสงสารและทำให้เกิดอารมณ์เหมือนภูเขาไฟคลั่งไม่เคยมีใครทำให้ของขึ้นขนาดนี้มาก่อน“อื้อ!! ใหญ่..อึดอัด!!”มือจับที่ท้องน้อยเพราะตอนนี้ความใหญ่โตของพรานกำลังโป่งพองมากขึ้นจากด้านใน มือหนาจับขาของพิกุลยกสูงจนก้นลอยเหนือพื้นแล้วกระแทกอย่างหนักหน่วง“หะ..หายใจ..ไม่ออก...ท่านี้มัน…”เข่าแทบแนบติดหน้าอกจากนั้นก็ถูกกระหน่ำใส่ไม่ยั้งเหมือนกับว่านำความโกรธทั้งหมดที่มีเพื่อกระแทกเข้าช่องทางระบายความแค้นแต่มันคือระบายความใคร่“อึก..” พรานกัดฟันเขาใกล้จะปลดปล่อยแล้วกลิ่นหอมทำให้บ้าคลั่งจนแทบจะกลายเป็นเสือ!พิกุลส่ายหน้าร้องบอกไม่ไหวจากนั้นปล่อยหยาดน้ำออกมาจากแก่นกายด้านหน้าและช่องทางด้านหลังจนชุ่ม พรานเห็นเช่นนั้นก็หลั่งในตา

“ไม่มีใครสั่งผมทั้งนั้น..ผมแค่ต้องการหนีจากคุณ..ทองก็แค่เอาไว้ติดตัวถ้าผมมีเงินจะนำมาคืนแน่ ๆ”“ฮะ ๆ ๆ” พรานหัวเราะลั่นจนเหมือนจะกลายเป็นบ้า มือคว้าบีบเข้าที่ลำคอ คิดว่าจะเชื่องั้นเหรอใครมันจะโง่ขนาดนี้ได้ พิกุลพยายามดึงมือที่บีบคอของตนให้ออกขาดิ้นพล่านเพราะทนไม่ไหว“พวกของนายอยู่ไหน! ถ้าไม่อยากตายก็บอกมา!”พิกุลไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเข้าใจแบบนี้ได้ยังไงแต่เขาไม่มีใคร..พ่อก็ทอดทิ้ง แม่ก็จากไปตั้งแต่เด็ก จะมีสิ่งที่เรียกว่าพรรคพวกได้ยังไงพรานที่เห็นอีกฝ่ายเอาแต่ดิ้นใกล้ตายก็คิดว่าช่างถูกฝึกมาดีจริง ๆ แต่แล้ว..พิกุลรู้สึกว่าจู่ ๆ ร่างกายก็ร้อนขึ้นมาฉับพลันหัวใจเต้นแรงกว่าเดิม ตอนเด็กแม่เคยบอกว่าสักวันหากได้ชิดใกล้พยัคฆาจะมีอาการร้อนรุ่มพยัคฆาพิกุลเบิกตากว้างจ้องมองพรานนิ่งอีกฝ่ายคือพยัคฆางั้นเหรอ..เขาน่ะเหรอ! แต่ว่าก่อนหน้าไม่ได้มีอาการอะไรเลยนี่พรานขมวดคิ้วเขารู้สึกว่าอีกฝ่ายแปลกไปลมหายใจร้อนขึ้น ทั้งยังได้กลิ่นหอมประหลาดออกมาจากเจ้าตัวมากขึ้นเรื่อย ๆ จนเริ่มรู้สึกหลงใหลเผลอละมือออกจากลำคอ“แค่ก ๆ ๆ”พิกุลไอโขลกใหญ่จากนั้นนอนกระสับกระส่ายบิดเกลียวไปมา ใบหน้าเริ่มแดง หายใจแรง ท่าทางทรมา