LOGINวันต่อมาเซนได้ไปรับการตรวจจับคู่ซึ่งอีกสามวันจึงจะแจ้งผลให้ทราบว่าจะได้คู่กับใครหรือไม่และเขาคนนั้นเป็นใคร จากนั้นเดินทางไปยังหน่วยแซฟไฟร์ที่ตั้งอยู่ในห้องปฏิบัติงานเล็ก ๆ ไม่ทันได้เข้าไปก็ได้ยินเสียงบ่นของมิกะเป็นคนแรก
“อะไรเนี่ยเพิ่งหยุดวันเดียวพรุ่งนี้ก็ต้องไปทำงานต่ออีกแล้วเหรอ!” เมื่อมิกะเห็นเซนเดินเข้ามาก็รีบพุ่งสวมกอดทันที “เซน พวกเราโดนแกล้งแล้ว พรุ่งนี้เราต้องไปทำงานอีกแล้ว แง ๆ ๆ ฉันอยากเที่ยวอยากพักผ่อน” หัวหน้าถอนหายใจ ตอนนี้พวกโรแบร์โตยังไม่มา ถ้ารู้คงโวยวายไม่แพ้กัน “จริงหรือครับ หัวหน้า” “จริง เพิ่งแจ้งมาเมื่อกี้นี้เอง” “เราต้องไปช่วยกลุ่มนักสำรวจและต้องทำงานร่วมกับกลุ่มสกอเปี้ยนที่เป็นฮิตแมน” ฮุ่ยเหมยเป็นคนอธิบายอย่างใจเย็นแม้สีหน้าจะนิ่งแต่ท่าทางเธอก็หงุดหงิดที่ต้องไปทำงานเหมือนกัน “งั้นเหรอ” “โอ๊ะ จริงสิ เซนนายมาพอดีเลย ฉันกับฮุ่ยเหมยไปซื้อเสื้อผ้ามา จะใส่ให้นายดูว่าชอบชุดไหนมากกว่ากัน” “ได้สิ” มิกะก็รีบจับมือพาฮุ่ยเหมยไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ท่าทางเปลี่ยนไปในพริบตา สักพักทั้งสองจึงออกมาจากห้องนั้นขณะสวมชุดที่น่ารักและงดงามของหญิงสาว “เป็นยังไงบ้าง สวยไหม” มิกะสวมชุดกระโปรงยาวลูกไม้สีหวาน หมุนไปมาอย่างร่าเริง “อืม..สวยมากเลย” “แล้วระหว่างฉันกับฮุ่ยเหมยใครสวยกว่ากันล่ะ” เซนมองฮุ่ยเหมยที่สวมชุดเดรสยาวสีดำเน้นสัดส่วนเรียบง่ายให้ความรู้สึกสง่าแบบผู้ใหญ่ ส่วนมิกะคล้ายเด็กสาวที่สดใสไร้เดียงสา “ก็ต้องฮุ่ยเหมยสิ” ไม่ใช่คำตอบของเซนแต่เป็นโรแบร์โตที่เข้ามาพร้อมซอจุน “โรแบร์โตฉันไม่ได้ถามนาย! โอ๊ะ ว่าแต่ทำไมจู่ ๆ พวกนายสองคนถึงใส่เสื้อเหมือนกันล่ะ” พอมิกะทักทุกคนจึงหันมองเป็นตาเดียวเพราะตอนนี้ทั้งสองใส่เสื้อลายหมีแพนด้าเหมือนกัน โรแบร์โต้ก็เกาท้ายทอยหัวเราะ ส่วนซอจุนหน้านิ่ง ๆ แต่หากมองดี ๆ จะพบว่าเขาหน้าแดงเล็กน้อย “อะแฮ่มทุกคน ที่จริงฉันกับซอจุนเรา….คบกันอยู่น่ะ” ‘….’ ทุกคนหน้านิ่งจากนั้นมิกะก็หัวเราะลั่น “บอกทำไม ใคร ๆ ก็รู้นี่ว่าพวกนายคบกัน” “อะไรนะ!” “นี่นายคิดว่าจะปิดพวกเราได้เหรอ ทำตาหวานใส่กันขนาดนั้นโดยเฉพาะนายที่ทำให้ซอจุนเขินประจำ ฉันเห็นนะแม้จะแสดงออกสีหน้าไม่เยอะแต่แก้มแดงบ่อย ๆ ใช่ไหมล่ะ!” ซอจุนได้ยินก็ยิ่งก้มหน้ามากขึ้น “เฮ้ ๆ เธออย่ามาแกล้งซอจุนของฉันนะ” “ก็แค่บอก” “เฮ้อ…ไม่คิดเลยว่าทุกคนจะรู้อยู่แล้ว…เซนนายก็รู้เหรอ” เซนพยักหน้า “ขนาดนายยังรู้…ฉันนี่บ้าจริง ๆ ที่คิดจะมาเซอร์ไพซ์” “อย่าบอกนะที่พวกนายใส่เสื้อมาเหมือนกันเพื่อมาบอกพวกเรา” มิกะเท้าเอวถาม “ใช่ไง แต่ไม่สนุกเลย” “ก็นายมันโง่นี่” “เธอมันก็โง่ ว่าแต่เธอแต่งชุดอะไรเนี่ยไม่เห็นจะน่ารักเลย สู้ฮุ่ยเหมยก็ไม่ได้” “อย่าว่ามิกะ” เสียงนิ่ง ๆ ของฮุ่ยเหมยทำให้โรแบร์โตรีบเงียบปาก มิกะจึงรีบกอดอ้อน “รักฮุ่ยเหมยที่สุดเลย” ฮุ่ยเหมยก็ยิ้ม คนอื่นมองพวกเธอแล้วมองหน้ากัน “ให้ตายเถอะดูเหมือนจะมีแค่ยัยโง่ที่ไม่รู้อะไรเลย” “อะไรนะ ว่าอะไรฉัน” “เปล่า ๆ” อเล็กซ์มองเหตุการณ์ก็ได้แต่ยิ้มก่อนจะกระแอมกระไอและบอกถึงเรื่องงาน เพียงเท่านั้นโรแบร์โตก็เบิกตากว้างโวยวายดั่งที่ทุกคนคาดทันที แต่จะทำยังไงได้ในเมื่อได้รับมอบหมายภารกิจมาแล้ว เซนได้แต่ส่ายหน้าเหนื่อยใจ แต่เขาไม่ได้บอกเรื่องที่สายเลือดผ่านคุณสมบัติการจับคู่กับโนเบิลเพราะใช่ว่าทุกคนจะได้คู่กันเซนเคยเห็นพันเอกเคียนติจากที่ไกล ๆ ตอนที่สุนทรพจน์ให้เหล่าคิลเลอร์หรือตอนงานพิธีการต่าง ๆ เท่านั้น อีกฝ่ายอายุห่างกว่าตนไม่มากนักแต่กลับเป็นถึงพันเอกที่ดูแลเขตที่สี่สิบแปดแห่งนี้แล้ว“ครับ…คือผมอยากติดต่อกับคนในกลุ่มน่ะครับ แต่ผมหาโทรจิตของตัวเองไม่เจอ”“ของของคุณน่าจะถูกทางเขตเก็บไปชั่วคราวเพราะมันเสีย ถ้าอย่างนั้นใช้สิ่งนี้ไปก่อนนะครับ” เขาให้ผู้ช่วยสาวนำโทรศัพท์คริสตัลออกมา“ขอบคุณครับ”“เดี๋ยวต่อไปคุณจะได้เครื่องมือสื่อสารแบบใหม่ที่ดีกว่าโทรจิตสามารถคุยเห็นหน้าได้และจะได้รับของที่ดีต่าง ๆ แบบฟรีไปตลอดชีวิตแน่นอน”“ตะ..ตลอดชีวิต”“ครับ..เพราะตอนนี้คุณอยู่ในสถานะกึ่งภรรยาของ โนอาห์แล้ว…เขาคือบุคคลสำคัญดังนั้นคุณก็เช่นกัน…ผมกับ มิวาโกะต้องขอตัวกลับก่อน เชิญคุณตามสบายครับ”หลังทั้งสองเดินออกไป เซนก็ยังเหม่อลอย“ฉัน..กับโนอาห์คนนั้นเหรอ…จริง ๆ ใช่ไหม”ลองหยิกตัวเองพบว่ามันเจ็บ ไม่ใช่ความฝัน เซนไม่อยากคิดมากจึงพยายามลืมเรื่องนี้จากนั้นติดต่อหัวหน้าเป็นอันดับแรก น้ำเสียงของอเล็กซ์ยังฟังดูดีเพียงแต่เขาต้องพักรักษาตัวเกือบหนึ่งเดือนเพราะติดเชื้อหลายแห่งเนื้อหนังถูกกัดกินทั้งเน่าและตายเพราะ
ดวงตาของคนที่หลับใหลตื่นขึ้นมาท่ามกลางความวุ่นวายของหมอและพยาบาลที่วิ่งวุ่นไปมาเหมือนกับว่าเขาคือบุคคลสำคัญที่ควรตรวจดูทุกอย่างเป็นระยะและเมื่อทุกคนเห็นเขาฟื้นจึงรีบเข้าหาทันทีเซนรู้สึกมึนงงไม่คิดว่าตื่นจากอาการบาดเจ็บครั้งนี้จะได้รับการปฏิบัติอย่างดี เพราะเขาทำงานอันตรายย่อมได้รับบาดเจ็บและเข้าโรงพยาบาลบ่อย ๆ แต่ไม่มีครั้งไหนที่ได้รับการดูแลถึงขนาดนี้รู้ตัวอีกทีก็นอนนิ่งอยู่คนเดียวเพราะหมอบอกว่าจะมีคนสำคัญมาพบต่อจากนี้ เขายกดูแขนที่เต็มไปด้วยผ้าพันแผลและคาดว่าน่าจะถูกพันทั่วร่างกายเพราะเขาถูกหนูรุมกัดแต่หมอบอกว่าไม่ต้องเป็นห่วงเนื่องจากใช้ยาอย่างดีรักษาแม้แต่รอยแผลเก่าก็ไม่มีให้เห็นแน่นอนเซนไม่ได้สนใจเรื่องเหล่านี้เขาอยากติดต่อกับพวกหัวหน้า ถามหมอพยาบาลต่างก็บอกว่าทุกคนในทีมปลอดภัย ส่วนกลุ่มสกอร์เปียนส์เหลืออยู่ไม่ถึงห้าคนและหัวหน้าของกลุ่มก็ตายไปแล้วเรื่องนี้เซนรู้ก่อนหน้าแล้วเพราะโรแบร์โตบอกว่าหัวหน้ากลุ่มสกอร์เปียนส์ถูกหนูฆ่าก่อนใครทั้งยังถูกนำโทรศัพท์คริสตัลไปด้วยพวกมันอาจเผลอกดปุ่มโทรจึงทำให้คนที่เหลือเข้าใจผิดรอไม่นานนักประตูห้องจึงเปิดออกมีชายหญิงในชุดเสื้อกาวน์สองคนเดินเ
คนฟังทั้งสองเบิกตากว้างไม่อยากเชื่อว่าโนอาห์จะได้คู่กับเมิร์ซและเป็นคนที่พวกเขาเพิ่งพูดคุยกันไม่กี่วันก่อนและดูเหมือนว่าตอนนี้…“กลุ่มแซฟไฟร์ใช่ไหม พวกเขาได้ขอความช่วยเหลือมาเมื่อสามวันก่อน!”“เราต้องไปช่วยเขานะครับ!”“มีคนไปช่วยแล้ว…ส่วนหน่วยนั้น…” เคียนติเริ่มหายตึงเครียดเมื่อนึกได้ว่ากลุ่มใดไป“หน่วยไหนเหรอครับ”เคียนติหันมายิ้ม “หน่วยพิเศษที่ 0 ที่โนอาห์สังกัดอยู่”..…………….เลือดที่แขนไหลออกมาดั่งสายน้ำ ลมหายใจหอบถี่เพราะตอนนี้สถานการณ์ของพวกเขากำลังย่ำแย่ นอกจากไม่สามารถรวมกลุ่มได้สำเร็จยังต้องต่อสู้กับหนูมากมาย ทั้งตอนนี้ก็กำลังเผชิญหน้ากับหนูที่วิวัฒนาการสองตัวและฝูงของมันอีกนับร้อย“เซน ท่าทางฉันกับนายคงต้องไปเจอกันที่โลกอื่นแล้วล่ะ”“นั่นสิครับ”แม้จะพูดบอกอย่างหมดหวังแต่ทั้งคู่ก็ยังต่อสู้สุดชีวิต ส่วนหนูวิวัฒนาการสองตัวตอนนี้ยืนมองเหมือนกับว่ามันไม่ต้องการสู้แล้วและกำลังดูอย่างสนุกแทน“ขอโทษนะที่พานายมา”“อย่าขอโทษ…เพราะผมเต็มใจที่จะมาเพราะเราคือทีมเดียวกันนี่ครับ”“ฮะ ๆ ๆ นั่นสินะ…แต่นายพูดผิดไปอย่างหนึ่งพวกเราคือครอบครัวต่างหาก”เซนยิ้มแต่แล้วแผ่นหลังของเขาได้ถูกกลุ่มหนูพุ
เมื่อติดต่อฮุ่ยเหมยได้จึงรู้ว่าพวกเธอได้หนีไปอีกด้านของเมืองและตอนนี้กำลังติดอยู่ในฝูงหนูที่กำลังมุ่งหน้าไปที่แห่งหนึ่ง ส่วนเหล่านักสำรวจพวกเธอแน่ใจว่าน่าจะตายแล้วซึ่งเหลือเพียงโครงกระดูกเท่านั้นเซนและอเล็กซ์จึงตัดสินใจไปดูให้แน่ชัดจะได้รายงานถูกต้อง เป็นดั่งที่ฮุ่ยเหมยบอกด้านในไม่มีหนูแม้แต่ตัวเดียวมีแต่ความเงียบท่าทางพวกมันจะไปรวมตัวกันจนหมด กระทั่งมาถึงชั้นใต้ดินเมื่อเปิดไฟฉายจึงเห็นซากศพที่บอกอเล็กซ์รีบไปตรวจสอบกะโหลกเทียบฟันเป็นอันดับแรกก่อนจะถอนหายใจ“พวกเขาคือคนที่เราต้องมาช่วยจริง ๆ คงถูกพวกหนูกินจนเหลือแค่นี้”เซนหันมองรอบ ๆ เพื่อหาร่องรอยอื่น“ภารกิจล้มเหลว ตายหมดแล้ว”“ผมสงสัยว่าพวกหนูมันไปที่ไหนกันแน่”“นั่นสิ ต้องมีอะไรให้พวกมันไปรวมตัวกัน” พูดพลางใช้โทรจิตไปยังหน่วยคิลเลอร์สี่สิบแปดซึ่งเป็นหน่วยงานที่ดูแลคิลเลอร์ทั้งหมดในเขตนี้เซนเดินดูโดยรอบกระทั่งเห็นข้อความจากกระดาษบางอย่าง เขาหยิบมันขึ้นมาอ่านก่อนจะเบิกตากว้าง“หัวหน้า! ดูนี่สิครับ”เขารีบนำข้อความไปบอกเมื่ออีกฝ่ายเห็นก็ตกใจไม่แพ้กัน เพราะได้เขียนบอกว่าที่นี่มีหนูวิวัฒนาการขั้นที่สอง มันมีร่างกายที่ใหญ่โตเท่ากับมน
หลังวางสายจากโรแบร์โตเขาจึงกดโทรจิตสามครั้งเพื่อโทรหาฮุ่ยเหมย อีกฝ่ายไม่ได้รับสายแต่คาดว่าคงกำลังต่อสู้เช่นเดียวกัน“ท่าทางพวกเขากำลังสู้อยู่ครับ”“อืม…อย่าไปกวนสมาธิเลย เพราะตอนฆ่าจิตต้องเพ่งสำหรับศัตรูเท่านั้น นี่คือข้อเสียของเครื่องโทรจิต”เซนพยักหน้าเห็นด้วยพวกเขานั่งพักกันครู่ใหญ่จึงรีบย้ายสถานที่ใหม่เพราะดูเหมือนพวกหนูจะผ่านเส้นทางนี้เพื่อมุ่งหน้าไปยังบางแห่งอย่างต่อเนื่อง“พวกมันกำลังไปที่ไหนกัน” เซนมองอย่างสงสัยเพราะเป็นเรื่องแปลกที่พวกมันจะไปทางเดียวกันแบบนี้เหมือนกำลังถูกเรียก“หัวหน้าพวกนักสำรวจ อยู่อีกทางหนึ่งใช่ไหมครับ”“ใช่”เซนเริ่มผ่อนคลายจากนั้นทั้งสองก็รีบวิ่งออกจากที่แห่งนี้เพื่อให้ไกลจากฝูงของหนู กระทั่งเจอตึกที่มีนักสำรวจรออยู่จึงหยุดเท้าเพราะตอนนี้มืดเกินไปและอันตรายมากจึงเลือกที่จะพักในร้านสะดวกซื้อใกล้ ๆ แทนกระทั่งช่วงเช้าพวกเขาจึงรีบเข้าไปและเห็นร่องรอยของเลือดและซากหนูประปราย หยุดเท้าแล้วหลบซ่อนเมื่อรับรู้ว่ามีคนมา พอลอบมองจึงเห็นชายหญิงสองคนที่ไปกับพวกฮุ่ยเหมยท่าทางกำลังหงุดหงิด“ฮึ่ม! ปล่อยให้ผู้หญิงสองคนนั้นหนีไปซะได้ ทั้งไอ้บ้าอัลเบิร์ตยังโง่ให้พวกมันฆ่
จิ๊ด ๆ ๆ เสียงร้องของหนูจากด้านนอกดังขึ้นและถี่กว่าปกติ ทำให้ความตึงเครียดระหว่างกันลดลงชั่วคราวเพื่อสนใจมันแทน เมื่อลอบมองด้านนอกท่ามกลางความมืดจึงพบกับดวงตาสีแดงมากมายซาร่าถึงกับกลืนน้ำลายลงคอยากเย็นรู้สึกขนลุกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนเพราะตอนนี้เธอกำลังเห็นฝูงหนูขนาดยักษ์กำลังวิ่งไปยังทิศทางเดียวกัน หากส่งเสียงไปพวกมันได้บุกเข้ามาแน่ แม้ปกติพวกเธอจะใช้ปืนไร้การเก็บเสียงจัดการมันอย่างไม่เกรงกลัวแต่หากเป็นฝูงขนาดนี้เธอไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียงให้พวกมันรู้“พวกมันกำลังไปที่ไห…” ธอร์รีบปิดปากเธอเพราะกลัวว่าจะทำให้ฝูงหนูได้ยินตื๊ด..ด..ดหากแต่เสียงโทรศัพท์คริสตัลของดาร์กได้ทำให้ทุกคนต่างตกตะลึงจากนั้นหนูบางส่วนจากฝูงก็หยุดชะงักแล้วหันมามองป้อมตำรวจเซนถอนหายใจจากนั้นหยิบดาบจากด้านหลังออกมา ส่วนคนทั้งสามก็หยิบอาวุธหากแต่สายตากลับมองมายังเซนและอเล็กซ์ปึง!ไม่รอให้หนูบุกเข้ามาพวกเขาทุกคนต่างวิ่งออกไปด้านนอกก่อนไม่เช่นนั้นย่อมตายที่ป้อมตำรวจไร้ทางหนี เสียงปืนดังขึ้นหลายนัดติดต่อกัน เช่นเดียวกับดาบของเซนที่ตวัดฆ่าฟันหนูอย่างรวดเร็วพร้อมกับวิ่งหนีไปทางอื่นหากแต่หางตาเขากลับเห็นปืนของซาร่าที่จ







