บทที่ 7

บทที่ 7

--2 สัปดาห์ผ่านไป—

         ภายในห้องผู้บริหาร อากาศเย็นเฉียบจากเครื่องปรับอากาศผสานกับกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกไม้จากก้านไม้หอมที่วางอยู่ตรงมุมห้อง กลิ่นนั้นลอยอบอวลชวนให้รู้สึกผ่อนคลายหากแต่กลับสร้างบรรยากาศประหลาดชวนอึดอัดขึ้นในคราเดียวกัน

         หญิงสาวในชุดกระโปรงทรงเอสีอ่อนความยาวเหนือเข่าเพียงเล็กน้อย เธอสวมเสื้อแขนตุ๊กตาสีชมพูพาสเทล ทำให้ดูสุภาพเรียบร้อยแฝงความอ่อนหวาน เส้นผมสลวยถูกรวบขึ้นเป็นทรงหางม้าเผยให้เห็นลำคอขาวระหงส์ที่ดึงดูดสายตาอย่างห้ามไม่ได้

         ครามทอดสายตามองหญิงสาวตรงหน้าสลับกับเอกสารบนโต๊ะ ก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

“อย่ามัดผมขึ้นแบบนี้อีก”

         เสียงทุ้มเข้มเอ่ยขึ้นในขณะที่กำลังตวัดปลายปากกาลงเอกสารแผ่นสุดท้าย ก่อนแววตาคมเข้มจะเลื่อนขึ้นจ้องหน้าเธออย่างไม่ถูกใจกับทรงผมในวันนี้ของเธอเท่าไหร่นัก

“ทำไมคะ?” เจนิสขมวดคิ้วแน่นอย่างไม่เข้าใจ ก็ไม่มีกฎข้อไหนห้ามให้พนักงานรวบผมขึ้นสักหน่อย

“ห้ามก็คือห้าม”

“ห้ามไม่มีเหตุผล เจไม่ใช่เด็กนะคะ”

“มันเห็นต้นคอ ไม่สวย”

         ครามว่าพร้อมเบือนหน้าหนี ที่บอกว่าไม่สวยนั้นโกหกทั้งเพ บอกว่าไม่สวยแต่กลับมองจนละสายตาไปไหนไม่ได้

         เหตุผลที่ห้ามก็แค่สั้น ๆ ง่าย ๆ เลยคือเขาหวง ไม่อยากให้ใครเห็นคอระหงส์ของเธอ ทั้งขาวทั้งเนียนใครเห็นก็อยากซุกอยากหอม

“สวยดีออก” เจนิสพึมพำเบา ๆ พลางหยิบโทรศัพท์ตัวเองขึ้นมาส่องดู ที่ครามบอกว่าไม่สวย นั่นไม่สวยตรงไหน

“ถ้าจะมัดผมก็ใส่เสื้อคอเต่า อย่าใส่เสื้อคอกว้างแบบนี้ พี่ไม่ชอบ”

“อันนี้กฎใหม่ของบริษัทเหรอคะ ฝ่าย HR ประกาศกฎมั้ยคะ เจไม่เห็นรู้เรื่องเลย”

“อย่ากวนพี่นะเจนิส”

         ครามขมวดคิ้วเอ็ดคนตัวเล็กเสียงแข็ง ก็ดูพูดเข้าเหมือนประชดประชันอย่างไงอย่างงั้น

“ไม่ได้กวน เจแค่อยากรู้ว่ามีกฎพนักงานห้ามรวบผมรึเปล่า”

“ไม่มี” ครามตอบเสียงเรียบเย็นพร้อมตวัดหางตาใส่ร่างบางอย่างไม่ชอบใจ “เป็นกฎของพี่นี่แหละ กฎผัวกับเมีย ไม่ใช่กฎบริษัท!”

“อ้าว”

“อย่าให้เห็นว่าใส่เสื้อคอกว้างแล้วรวบผมขึ้นแบบนี้อีกนะ” สุ้มเสียงทุ้มดุดันพร้อมชี้นิ้วออกคำสั่งเธอทันที ก่อนจะหันไปหยิบผ้าพันคอในลิ้นชักของตัวเองแล้วยื่นให้เธอทันที “ทำยังไงก็ได้ห้ามให้เห็นคอ”

“พี่คราม! เจไม่ใช่เต่านะคะ” เจนิสขมวดคิ้วเอ็ดชายหนุ่มอย่างเอาเรื่อง

“จะพันเองหรือจะให้พี่ทำให้”

         ครามเอ่ยเสียงเข้ม พลางหยัดกายลุกขึ้นเต็มความสูงก่อนจะก้าวอ้อมมาหาเธอทันที เขาโน้มกายอุ้มเจนิสขึ้นวางบนโต๊ะทำงาน ก่อนจะขยับเข้าใกล้จนสามารถสัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันและกัน

“พี่ครามม”

         เจนิสรีบดันร่างสูงให้ออกห่างพร้อมกวาดสายตามองรอบ ๆ ห้องเพื่อดูว่าเขาปิดห้องสนิทรึยัง ซึ่งแน่นอนว่าเรื่องแบบนี้ครามไม่เคยลืม

“ถ้าพี่พันให้จะปิดถึงคางเลยนะ” ครามไม่ได้สนใจแต่กลับจับผ้าพันคอแล้วสะบัดไปมาให้เวลาเธอคิด

         ซึ่งแน่นอนว่าเจนิสเลือกที่จะทำเอง ก็เขาจะพันให้ถึงคางกะเอาให้เธอหายใจไม่ออกเลยรึไงกัน

“ขี้หวงไม่เข้าเรื่อง ใครมันจะมามองคอเจล่ะนอกจากพี่เนี่ย” ทำไปก็บ่นไป

“ไม่ต้องตั้งใจมองก็เห็น ช่วงนี้ไอ้คเชนทร์อยู่บริษัทแต่งตัวอะไรก็เอาให้พอดีพองาม ไม่ต้องสวยมากก็ได้”

“อ้ออ...อาการขี้หวงกำเริบเพราะคุณคเชนทร์นี่เอง ถึงว่าปกติพี่ไม่ขี้หวงขนาดนี้”

“ไอ้คเชนทร์มันเสือผู้หญิง ถ้ามันชวนคุยด้วยก็บอกไปว่าผัวหนึ่งลูกสาม”

“คุณคเชนทร์เค้าไม่สนใจเจหรอกค่ะ”

“รู้ได้ไงว่ามันไม่สน...ระวังตัวหน่อยก็ดี อย่าเข้าใกล้มันมาก 2 เมตรถือว่าระยะปลอดภัย”

“แล้วถ้าต้องคุยงานละคะ”

“ให้คนอื่นไปคุย”

“...”

“เลี่ยงได้ก็เลี่ยง มันไม่ใช่คนดี”

“พี่ก็ไม่ใช่คนดี”

“แต่ก็ดีกว่ามันก็แล้วกัน”

         เจนิสส่ายศีรษะพลันอย่างเอือมระอา เรื่องแบบนี้จะเอาชนะเธอให้ได้เลยว่างั้นเถอะ

“ปิดแบบนี้ โอเคมั้ยคะ?”

         เธอถามหลังจากที่จัดผ้าพันคอเรียบร้อย ครามเห็นก็พยักหน้าเบา ๆ แม้จะไม่ค่อยถูกใจเท่าไหร่แต่ก็พอได้อยู่...กลัวเธอจะร้อนแล้วเป็นลมขึ้นมา

“เย็นนี้อยากกินอะไร พี่จะได้จองร้าน”

         เสียงทุ้มว่าขึ้นใช้แขนทั้งสองข้างเท้าดันขอบโต๊ะเอาไว้ไม่ให้เธอหนีไปไหน

“เย็นนี้เจจะไปกินเลี้ยงค่ะ”

“กินเลี้ยงอะไร?”

“เลี้ยงส่งน้องนักศึกษาฝึกงานแผนกขาย น้อง ๆ มาทำงานวันนี้วันสุดท้ายแล้ว”

“เหรอ...” ครามตอบเพียงแค่นั้นแล้วหยัดกายขึ้นตรงเต็มความสูงพลางทำท่าครุ่นคิดบางอย่าง “งั้นพี่ไปด้วย”

“ไม่ได้!!”

         เจนิสตอบแทบจะทันทีแบบไม่ต้องคิดให้เสียเวลา จนครามแอบตกใจเล็กน้อย ตอบไวแถมยังขึ้นเสียงใส่อีก แค่บอกว่าจะไปด้วยมันน่าแปลกใจตรงไหน

“ทำไม?”

“ถ้าพี่ไปจะไม่สนุก”

“นี่เธอหาว่าพี่จะทำให้งานกร่อยงั้นเหรอ?!” ครามเอ็ดเสียงแข็งแล้วกอดอกอย่างเอาเรื่อง เธอชักจะตัดสินเขาเหมือนคนอื่นมากเกินไปแล้วนะ

“พี่ก็รู้ว่าทุกคนเกรงใจพี่อะ ผู้บริหารไปร่วมปาร์ตี้ด้วยใครกันจะกล้าสนุกอย่างเต็มที่”

“แล้วไง พี่ไม่ถือสาสักหน่อย”

“แต่ทุกคนถือสาไง”

         ครามไม่ใช่คนเจ้ายศเจ้าอย่าง แค่เป็นคนตรง ๆ เนียบ ๆ เวลางานก็คืองานแต่ถ้าหลังเลิกงานเขาก็แค่คนธรรมดาที่สามารถไปสังสรรค์ร่วมกับพนักงานได้ แต่ทว่าพนักงานไม่กล้าที่จะเข้าหาครามเท่าไหร่นักเพราะภาพตอนครามทำงานมันติดตราตรึงใจ

“แล้วจะกลับกี่โมง?” ในเมื่อไม่มีใครอยากให้ไปก็ไม่ไปก็ได้เว้ย

“ไม่แน่ใจค่ะ”

“ห้าทุ่ม?”

“เวลากำลังสนุกเลยนะคะ” ดวงตากลมสวยกะพริบปริบ ๆ ออดอ้อนชายหนุ่ม

“ขับรถไปเองดื่มได้ด้วยเหรอ?” ครามเอ่ยถามเสียงเรียบราวกับตั้งใจบอกเป็นนัยว่า ห้ามดื่มเด็ดขาด

“ไม่ได้ค่ะ”

“ดื่มไม่ได้ ห้าทุ่มก็กลับได้แล้วพี่จะรอที่บ้าน”

“ค่ะ”

“แล้วไปร้านไหน?”

“ร้านคาราโอเกะXXX ใกล้บริษัทค่ะ”

“อืม ดูแลตัวเองดี ๆ ด้วย อย่าให้รู้ว่านัดผู้ชายเอาไว้”

“นัดอะไร?”

“ใครจะรู้ เธอปฏิเสธพี่เร็วขนาดนั้น ไม่ใช่ว่าแอบมีกิ๊กหรอกเรอะ?”

“แฟนทั้งหล่อ ทั้งรวยขนาดนี้จะไปมีกิ๊กให้ปวดหัวทำไมละคะ”

         เจนิสย่นจมูกใส่คนขี้หวงพร้อมเลื่อนมือบางประคองใบหน้าหล่อเหลาพร้อมส่ายไปมาอย่างหยอกล้อจนทำให้ครามเผลอยิ้มออกมาอย่างห้ามไม่ได้ ก็ดูเถอะ...น่ารักปากหวานขนาดนี้จะไม่ให้รักให้หลงได้ไงล่ะ