บทที่ 6

บทที่ 6

“พี่ครามของเจเก่งที่สุดแล้ว”

         เป็นเพียงคำพูดสั้น ๆ ที่หญิงสาวพูดอยู่บ่อยครั้ง แต่น่าแปลกที่ได้ยินทีไรก็รู้สึกมีกำลังใจขึ้นเยอะเลย

         ครามยอมผละกายออกช้า ๆ ก่อนจะจรดริมฝีปากที่หน้าผากมนแล้วเลื่อนลงมาหอมแก้มเนียนนุ่มทั้งสองข้างของเธอฟอดใหญ่

“หอมจัง” ครามว่าเสียงแผ่วเบาแล้วจูบริมฝีปากนุ่มอีกครั้ง

“ทำไมกลับมาแล้วไม่เปิดไฟคะ เจคิดว่าโจรแอบเข้ามาดื่มไวน์พี่สะอีก”

         เจนิสว่าหลังจากที่ครามผละริมฝีปากออก ชายหนุ่มเพียงไหวไหล่เบา ๆ ก็เมื่อกี้อยากอยู่คนเดียวมืด ๆ ดื่มด่ำไปกับแอลกอฮอล์พอให้หายเครียดเลยคิดว่าแสงสว่างไม่ได้จำเป็นขนาดนั้น

“คิดว่าเป็นโจรแล้วเดินดุ่ม ๆ เข้ามามือเปล่าเนี่ยนะ” ครามว่าหยอกพร้อมกระชับเอวบางไว้แน่น “ตัวก็เท่านี้ถ้าโจรอุ้มเธอไป พี่จะทำไงดี”

“พี่ก็ต้องตามหาเจสิ” เจนิสรีบตอบกลับทันควันเพราะเรื่องแบบนี้ครามต้องทำอยู่แล้วไม่ใช่รึไง

“หึ!”

แปะ! แปะ!

         ครามหัวเราะแผ่วในลำคอเมื่อได้ยินเสียงแหวะของแฟนสาวตอบกลับ เขายกมือหนาขึ้นเหนือศีรษะแล้วปรบเบา ๆ สองครั้ง ทำให้แสงไฟในห้องติดสว่างทันตาด้วยระบบอัตโนมัติ พอหันกลับมามองใบหน้าสวยก็พบว่าเธอกำลังจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาไม่วางตาพลางเอียงหน้าเล็กน้อยอย่างพิจารณา

“มองอะไรขนาดนั้น?” ครามเอ่ยถามอย่างทำตัวไม่ถูก ก็มองแถมขมวดคิ้วอีก

“ไม่ได้โดนต่อยใช่มั้ย?”

“ห้ะ?”

“ก็เห็นเครียด ๆ กลับมาไม่เปิดไฟแถมยังมานั่งดื่มคนเดียวอีก เจนึกว่าพี่โดนท่าประธานเล่นงานมาสะอีก”

“เธอก็รู้ว่าพี่เครียดทุกครั้งที่ไปเจอพ่อ”

“ไปกี่ครั้ง ๆ ก็เครียดกลับมาแล้วดื่มทุกครั้ง เจไม่เห็นว่าแอลกอฮอล์จะทำให้พี่หายเครียดตรงไหนเลย”

         เจนิสพยักหน้าอย่างเข้าใจก่อนจะเริ่มบ่นเบา ๆ พร้อมพยักพเยิดไปยังขวดไวน์ที่วางอยู่ตรงหน้า แล้วเอื้อมมือไปหยิบขวดสีอำพันปิดฝาวางกลับไว้ที่เดิมราวกับบอกเป็นนัยว่า เลิกดื่มได้แล้ว

         ได้ยินเสียงบ่นแทนที่จะสำนึกผิด ครามกลับยกยิ้มมุมปากอย่างชอบใจ พลางหัวเราะทุ้มต่ำดังขึ้นในลำคอ ก่อนที่ร่างสูงจะลุกจากเก้าอี้เต็มความสูงแล้วอาศัยจังหวะที่คนตัวเล็กเผลอ อุ้มเธอขึ้นเหนือพื้นในท่าเจ้าสาวอย่างง่ายดาย

“กรี๊ด! พี่คราม! เจจะตกกก!!”

         เสียงหวานร้องลั่นพร้อมใบหน้าตื่นตกใจสุดขีด มือเล็กรีบคล้องคอเขาไว้แน่นราวกับกลัวจะร่วง ครามก้มมองใบหน้าสวยที่อยู่ในอ้อมแขนแล้วอมยิ้มกรุ้มกริ่ม ดวงตาคมที่เคยหม่นหมองกลับมาเปล่งประกายขึ้นอีกครั้ง ราวกับความเครียดและความกลัดกลุ้มที่กดทับใจมาตลอดทั้งวันได้ละลายหายไปจนหมดสิ้นแล้ว

“เป็นเด็กเป็นเล็กไม่ควรนอนดึกนะ รู้มั้ย”

         เสียงทุ้มเอ่ยบอกทันทีที่เข้ามาอยู่ในลิฟต์ ร่างสูงค่อย ๆ วางหญิงสาวลงอย่างทะนุถนอมก่อนจะหันมากดปุ่มชั้น 3 ซึ่งทั้งชั้นจะเป็นห้องนอนและห้องแต่งตัวนั่นหมายความว่า ชั้น 3 เป็นพื้นที่ส่วนตัวมีเพียงแค่ครามและเจนิสเท่านั้นที่สามารถเข้า-ออกได้ รอไม่นานเสียงสัญญาณก็ดังขึ้นบ่งบอกว่ามาถึงชั้นที่หมายแล้ว

         เจนิสย่นจมูกใส่ชายหนุ่มขี้แกล้งแล้วรีบเดินออกลิฟต์ทันที ก่อนจะเดินกลับมาหาครามพร้อมกับผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่แล้วยืนให้เขาที่พึ่งเดินออกจากลิฟต์ได้ไม่กี่ก้าว

“ไปอาบน้ำนอนได้แล้วค่ะ กลิ่นตัวเหม็นหึ่งไม่น่าซุกน่ากอดเลย” เจนิสว่าพร้อมสูดจมูกฟุดฟิดบริเวณอกแกร่งของคนตัวสูงก่อนจะผละออกแล้วยกมือขึ้นปิดจมูกทันที

“แต่น่าเย็บนะ”

         ครามโน้มกายลงกระซิบเสียงแหบที่ข้างหูด้วยวาจาทะลึ่งชวนคิดไปไกลก่อนจะงับใบหูเธอเบา ๆ แล้วเดินผิวปากอย่างอารมณ์ดีเข้าห้องน้ำไปทันที ทิ้งให้คนตัวเล็กอ้าปากพะงาบ ๆ อยากจะด่าก็ด่าไม่ออก วัน ๆ เอาแต่คิดเรื่องบนเตียง

         อยู่ที่ทำงานเป็นอีกคน กลับมาบ้านก็เป็นอีกคน ทุกวันนี้ต้องคอยลุ้นว่าจะเจอครามในร่างไหนระหว่างร่างท่านรองประธาน กับ ร่างผัวทะลึ่ง

         ผ่านไปหลายนาที ครามที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จเดินออกมาก็เห็นร่างบางนอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงคิงไซซ์ เขาเดินเข้ามาสอดกายใต้ผ้าห่มอย่างระมัดระวังราวกลัวว่าเธอตื่น ก่อนจะตวัดแขนแกร่งโอบเธอเข้ามาในอ้อมอกเช่นทุกคืน ริมฝีปากหยักแตะจูบลงบนกลุ่มผมสลวยเบา ๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

         ทว่าแรงขยับเพียงเล็กน้อยกลับทำให้ร่างบางในอ้อมแขนขยับตัวตาม เธอครางเสียงเบาอย่างงัวเงีย ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้นช้า ๆ ใบหน้าหวานซบอยู่บนแผงอกกว้างอุ่นร้อน ดวงตาเรียวที่ปรือจากความง่วงเงยมองเขาอย่างเลื่อนลอย

“พี่คราม~”

“เธอจำไอ้คเชนทร์ที่พี่เคยเล่าให้ฟังได้มั้ย?” เสียงทุ้มเอ่ยถามคนในอ้อมกอดพร้อมยกมือหนาขึ้นเกลี่ยไลผมที่ปกคลุมใบหน้าสวย

“คุณคเชนทร์ พี่น้องคนละแม่ของพี่นะเหรอ?”

“ก็ใช่ แต่พี่ไม่อยากนับว่ามันเป็นพี่น้องหรอก”

“ทำไมเหรอคะ?”

“มันจะเข้ามาดูและงานบริหารหลังการขายอาทิตย์หน้าน่ะ”

“อ๋ออ” เจนิสพยักหน้าเบา ๆ อย่างเข้าใจทว่าลึก ๆ แล้วก็แอบกังวลอยู่ไม่น้อยกลัวบริษัทจะลุกเป็นไฟ เพราะทุกเรื่องของครามเจนิสรู้ทั้งหมด ครามเล่าให้เธอฟังแบบไม่มีความลับใด ๆ ทั้งสิ้น “ก็ไม่เป็นไรนิคะ มีคนมาช่วยงานก็ยังดีกว่าตำแหน่งนั้นว่างแล้วทุกอย่างจะมาหนักที่พี่นะ”

         แม้จะกังวลไม่น้อยแต่ก็พยายามมองในแง่ดี เพราะในมุมมองการทำงานมีคนช่วยก็ยังดีกว่าไม่มี ถึงจะช่วยได้น้อยก็ยังถือว่าได้ช่วยแบ่งเบาภาระแล้ว อีกอย่างชื่อเสียงของคเชนทร์นั่นเลื่องลือไปทั่วว่าเขาเก่งเรื่องคุมคนและงานช่าง ถ้าได้คนเด็ดขาดแบบคเชนทร์มาช่วยดูแลสาขาอีกแรง ครามก็คงจะมีเวลาพักผ่อนมากขึ้น

“เธอคิดว่าดีงั้นเหรอ?” ครามเลิกคิ้วเอ่ยถาม เพราะสำหรับเขาแค่ได้ยินคำว่า คเชนทร์มันก็แสลงหูเต็มที

“ดีสิคะ...เจรู้ว่าพี่แยกแยะเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวได้อยู่แล้ว ใช่มั้ยคะ?”

“อืม”

         ครามตอบกลับเสียงในลำคอ ก็จริงอย่างที่เธอบอกว่าเขานั้นมืออาชีพพอ งานคืองาน เกลียดชังส่วนตัวนั่นก็คืออีกเรื่อง แต่อย่าพลาดให้เขาเห็นเชียว จะขยี้ให้แหลก จะกัดไม่ปล่อยและเหยียบซ้ำเอาให้อายพนักงานทุกคนจนขอลาออกด้วยตัวเองเลย คอยดู