บทที่ 8

บทที่ 8

--ร้านคาราโอเกะ XXX—

         ภายในห้องคาราโอเกะขนาดใหญ่ที่ถูกจองเป็นห้องพิเศษ รองรับคนได้ถึง 30 คน เสียงเพลงดังก้องพร้อมไฟแทคสลับกับเสียงชนแก้วของนักดื่ม ทำให้เจนิสที่ไม่ได้ดื่มต้องนั่งมองตาปริบ ๆ พร้อมหยิบของแกล้มอย่างเอ็นไก่ทอดเข้าปากไปพลาง ๆ

         ดวงตาคู่สวยกวาดมองผู้คนรอบตัวที่กำลังสนุกสนานไปกับเสียงเพลง เสียงหัวเราะดังปะปนกันอย่างเป็นกันเอง จนเธออดยิ้มออกมาไม่ได้ เจนิสชอบบรรยากาศแบบนี้ บรรยากาศที่ไม่ต้องใส่หน้ากากเข้าหากัน ทุกคนเป็นตัวของตัวเองได้อย่างเต็มที่

         ทว่าในจังหวะนั้นเอง เธอกลับรู้สึกเหมือนมีสายตาคู่หนึ่งกำลังจับจ้อง ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าหยุดชะงักก่อนที่เธอจะเงยหน้าขึ้นมองตามสัญชาตญาณ

         เขานั่งอยู่ตรงมุมห้อง ในมือถือแก้วบรั่นดีที่หมุนวนช้า ๆ ดวงตาคมเข้มคู่นั้นจับจ้องมาที่เธออย่างนิ่งงันไม่ละสายตา เจนิสเห็นแบบนั้นก็รีบหลบสายตาลงทันที หัวใจดวงน้อยเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกหวาดระแวงแล่นวาบขึ้นมาจนเธอต้องกลืนน้ำลายอึกใหญ่

         หากสายตาคู่นั้นเป็นของใครอื่น เธออาจไม่รู้สึกกลัวเลยแต่เพราะมันเป็นสายตาของ คเชนทร์ และในห้วงความคิดนั้นเอง คำพูดของครามที่เคยเอ่ยไว้ก็ดังก้องขึ้นมาในหัวอย่างชัดเจน“ไอ้คเชนทร์มันไม่ใช่คนดี”

         เมื่อรู้สึกไม่ค่อยดีเจนิสจึงตัดสินใจปลีกตัวออกจากห้องนั้นทันที เพราะยังสัมผัสได้ว่าสายตาของคเชนทร์ไม่ละไปจากเธอเลยแม้แต่วินาทีเดียว เธอไม่อยากเผชิญกับแววตาเย็นเฉียบที่อ่านไม่ออกคู่นั้น จึงเลือกออกมานั่งข้างนอกเพื่อหลบเลี่ยงให้พ้นจากความอึดอัด

         เจนิสเลือกนั่งที่บาร์ด้านนอก เธอสั่งเพียงน้ำเปล่ามาดื่มเงียบ ๆ คนเดียว พยายามปรับลมหายใจให้เป็นปกติแม้ในใจจะยังเต้นแรงไม่หายก็ตาม

“สงสัยต้องกลับแล้วมั้งเนี่ย” เจนิสพึมพำกับตัวเองพร้อมเหลือบสายตามองเวลาที่หน้าจอโทรศัพท์ซึ่งบ่งบอกว่าตอนนี้เพิ่งสี่ทุ่ม

“สวัสดีครับคนสวย ขอนั่งด้วยได้มั้ยครับ?”

         ขณะที่หญิงสาวกำลังยกแก้วน้ำขึ้นจิบอยู่นั้น จู่ ๆ ก็รู้สึกถึงแรงสะกิดเบา ๆ ที่ต้นแขน ก่อนจะมีเสียงทุ้มต่ำดังขึ้นใกล้ข้างหูจนรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นรินผ่านแก้ม เธอสะดุ้งเฮือกรีบผละตัวออกแทบจะทันทีแล้วหันขวับไปมองต้นเสียงด้วยแววตาตื่นตกใจเต็มที่

“พะ..พี่ เอ้ย! คุณคราม!”

         เสียงเล็กเผลออุทานขึ้นเมื่อเห็นคนตรงหน้ายิ้มร่าอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว เจนิสรีบกวาดตามองไปรอบ ๆ อย่างมีพิรุธ ก็สิ่งที่ครามทำเมื่อครู่มันใกล้ชิดเกินกว่าความสัมพันธ์ระหว่างเจ้านายกับลูกน้อง หากใครผ่านมาเห็นเข้าความลับที่ว่าทั้งคู่แอบคบกันคงแตกกันพอดี

“มาได้ไงคะเนี่ย!”

“ก็...” ครามว่าแค่นั้นแล้วเดินมานั่งข้าง ๆ เธอ ก่อนจะเรียกพนักงานเพื่อสั่งเครื่องดื่มทันที “มากินข้าวร้านนี้พอดี”

         เจนิสรี่ตามองอย่างจ้องจับผิด นี่ไม่ใช่ร้านอาหารนะ จะมาทานข้าวที่นี่ทำไม

“จะบอกว่าบังเอิญงั้นเหรอคะ?” เจนิสแกล้งถามแม้จะรู้อยู่แล้วว่าครามตั้งใจมาที่นี่เพื่อมาหาเธอ

“ใช่” ใบหน้าหล่อพยักเบา ๆ พร้อมยกเครื่องดื่มที่พึ่งถูกเสิร์ฟกระดกลงคอทันที “มองทำไม?”

         ครามเอ่ยถามพลางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเมื่อหญิงสาวข้างกายเอาแต่มองเขาไม่ละสายตา ทำอย่างกับว่าเขาไปทำความผิดมาอย่างไรอย่างงั้น

“มากินข้าวที่นี่จริง ๆ เหรอคะ?” เจนิสว่าพร้อมขยับเข้าใกล้กดดันอีกฝ่าย “ไม่ใช่ว่าแอบมาส่องเจหรอกเหรอ?”

“พี่จะส่งเธอทำไม?”

“ก็คงจะกลัวเจมาเที่ยวกับผู้ชายคนอื่นมั้งคะ” เจนิสยืดหลังตรงเอ่ยขึ้นพร้อมเชิดใบหน้าอย่างมั่นใจ

         เพราะเธอรู้ดีว่าครามเป็นคนขี้หึง แม้กระทั่งในสถานการณ์ที่ไม่มีอะไรต้องหึงแต่เขาก็สรรหาเหตุผลมาหึงเธอให้ได้

         อย่างเช่นตอนนี้บอกใคร ใครจะเชื่อว่าตั้งใจมาทานข้าวที่ร้านคาราโอเกะกึ่งบรา...เมนูอาหารที่นี่ก็มีน้อยนิด ส่วนมากมีแต่กับแกล้ม สู้ไปทานร้านอาหารตามสั่งข้างทางไม่ดีกว่ารึไง

“ก็แค่อยากมาในร้านที่เธอเสียตัวให้พี่ครั้งแรก”

“!!”

“จำได้มั้ย ว่าร้านนี้...คือจุดเริ่มต้นรักของเรา”

--ย้อนไปเมื่อ 3 ปีก่อน—

@ร้านคาราโอเกะ XXX

         ร้านคาราโอเกะขนาดใหญ่ใจกลางเมืองถูกประดับประดาไปด้วยแสงไฟระยิบระยับและของตกแต่งในธีมคริสต์มาส บรรยากาศอบอวลไปด้วยความครึกครื้นและเสียงหัวเราะของผู้คนที่กำลังเฉลิมฉลอง เนื่องจากวันนี้คือวันที่ 31 ธันวาคม คืนส่งท้ายปีเก่าที่อีกไม่กี่ชั่วโมงก็จะก้าวเข้าสู่ศักราชใหม่

         แน่นอนว่า บริษัท BMG ได้จองสถานที่แห่งนี้ไว้ล่วงหน้าเพื่อจัดงานเลี้ยงประจำปี บรรดาพนักงานที่คุ้นหน้าคุ้นตากันต่างทยอยมาร่วมงาน ทว่าในค่ำคืนนี้ทุกคนดูเปล่งประกายกว่าทุกวัน ทั้งเครื่องหน้า เผ้าผมถูกจัดแต่งอย่างประณีต เสื้อผ้าแต่ละชุดดูดีจนแทบจำไม่ได้ว่านี่คือเพื่อนร่วมงาน

         ท่ามกลางแสงไฟและเสียงเพลง มีหญิงสาวคนหนึ่งที่ดูสะดุดตาเป็นพิเศษ เจนิส ในชุดเดรสสั้นสีแดงกำมะหยี่แนบชิดไปกับเรือนร่าง ดวงตากลมโตปรือเล็กน้อยจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ แก้มขาวเนียนขึ้นสีชมพูระเรื่อ ริมฝีปากอิ่มเผยอเล็กน้อยก่อนจะค่อย ๆ ฟุบใบหน้าลงที่บราสูงอย่างไม่อาจต้านความมึนเมานี้ได้

“เมาแล้วนี่”

         ทว่าฟุบหน้าลงไปถึงนาทีก็ได้ยินเสียงทุ้มดังคลอมาแผ่วเบา เธอจึงเงยหน้าขึ้นมองก็พบชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ใบหน้าหล่อเหลายืนกอดอกมองเธอนิ่งด้วยแววตายากที่จะอ่านออก

“คุณครามม!”

         หญิงสาวรีบลุกขึ้นยืนแม้จะโอนเอนแต่โชคดีที่จับเก้าอี้ตัวสูงไว้ทัน ไม่งั้นคงล้นหงายหลังไปกับพื้นแน่ ๆ

         ถึงเธอจะเมาแต่ก็ยังพอมีสติรู้ว่าผู้ชายตรงหน้าคือรองกรรมการประธานบริษัทที่พึ่งเข้ามาดูแลสาขาได้ไม่ถึงปี ทุกคนเกรงกลัวเขามากเธอเองก็เช่นกัน

“ถ้าเมาคุณก็ควรกลับ ไม่ใช่มานั่งฟุบคนเดียวแบบนี้”

         ครามว่าเสียงทุ้มออกแววดุหญิงสาว ก็เป็นสาวเป็นนางไม่ควรนั่งหลับคนเดียวในสถานที่ที่ผู้คนพลุกพล่านแบบนี้ มันอันตรายไม่รู้เลยหรือไงกัน

“เดี๋ยวรอกลับพร้อมพี่นุชค่ะ”

         เจนิสว่าพร้อมเบิกตาขึ้น พยายามเรียกสติตัวเองเพื่อแสดงให้ชายหนุ่มได้เห็นว่าเธอไม่ได้เมาขนาดนั้น

         ครามมองหญิงสาวตั้งแต่หัวจรดปลายเท้าด้วยสายตานิ่งเรียบ หากพูดตามตรงคนในตำแหน่งอย่างเขาแทบไม่จำเป็นต้องมายืนพูดคุยกับพนักงานที่กำลังเมามายก็ได้ แค่ทำเป็นมองข้ามก็จบเรื่องแล้วแต่กับเจนิส…มันต่างออกไป เธอคือคนที่ครามคุ้นเคยและสนิทที่สุดในบริษัท เพราะอย่าลืมว่าเขาเพิ่งย้ายมารับช่วงต่อในการดูแลสาขานี้ และคนที่คอยช่วยเหลือ แนะนำเขา ตั้งแต่เรื่องเล็กน้อยไปจนถึงรายละเอียดที่คนอื่นมองข้าม ก็คือเจนิสกับ เลขาคนสนิท (นุช) ของเขานั่นเอง

“เดี๋ยวผมไปส่ง”

         เมื่อหันไปมองนุชเลขาคนสนิทของตัวเองก็ถึงกับถอนหายใจ สภาพของนุชก็ไม่ต่างอะไรกับเจนิสเลย เมาทั้งคู่แล้วจะพึ่งพากันยังไง

“ไม่ดีกว่าค่ะ ดิฉันเกรงใจ”

“แล้วจะนั่งหลับตรงนี้เหรอ? ...กลับเลย เดี๋ยวผมจะไปส่งคุณนุชด้วย”

         ว่าแล้วก็รีบเดินเข้าไปหาเลขาตัวเองก่อนจะลากเธอกับมาหาเจนิสที่มองทั้งสองพากันออกมาอย่างทุลักทุเล

“น้องเจนิสสส กลับกันนน คุณครามท่านรองประธานของเราจะไปส่งจ้า~~”

         นุชพูดเสียงยานคาง ใบหน้าแดงซ่านด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ ทำเอาเจนิสนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ มองสลับระหว่างนุชกับครามไปมาอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา คนเรียบร้อยขี้เกรงใจอย่างนุช กล้ายกมือขึ้นตบไหล่เจ้านายหนุ่มอย่างสนิทสนมแบบนั้นได้ยังไง

         เจนิสได้แต่กลืนน้ำลายอย่างเกร็ง ๆ ความเมาของตัวเองเหมือนหายเป็นปลิดทิ้ง

“พอเห็นพี่นุชเมาแบบนี้ ฉันไม่กล้าเมาเลยแฮะ…เกรงใจคุณครามจัง” เธอบ่นงึมงำกับตัวเองเบา ๆ

         สุดท้ายทั้งสามก็พากันออกจากร้าน ทันทีที่ร่างทั้งสองถึงเบาะรถก็พากันหลับสนิท ครามมองภาพนั้นแล้วยกยิ้มบาง ก่อนหลุดหัวเราะในลำคออย่างอดไม่ได้ คนหนึ่งเมาจนพูดไม่รู้เรื่อง อีกคนก็เกร็งจนแทบไม่กล้าหายใจ…ชีวิตเขาช่วงนี้ดูวุ่นวายดีเหมือนกัน

“หึ! พนักงานกูขี้เมาชิบ!”