LOGINBIANCA POV Unti-unti, mabagal man ang takbo ng mga pangyayari, pero may nakikita akong progreso sa mga plano ko. Sa araw-araw na lumilipas, pakiramdam ko ay palapit na nang palapit ako sa tagumpay. Malaki ang tiwala ng mga magulang ko kay Guilbert—sobra-sobra pa nga—kaya naman lumalaki at lumalakas na rin ang pag-asa ko na matutupad ko na ang matagal ko nang ninanais: ang makatakas mula rito at makabalik sa piling ni David. Ang kailangan ko lang gawin ngayon ay patuloy na kunin pa lalo ang loob ni Guilbert. Kailangan kong ipakita sa kanya na ako na talagang kanya na. na wala na akong ibang iniisip kundi siya, upang lubos niya akong pagkatiwalaan at hindi na siya maghinala sa anumang gagawin ko. Akala ko noon, kapag nakuha ko na ang loob nila, magiging madali na ang lahat. Pero hindi pala. Hindi pala kasing dali ng inaakala ko. Dahil habang tumatagal, napapansin kong nag-iiba na ang ikinikilos ni Guilbert. Si Guilbert, he wants more from me. Palibhasa ay magnobyo na kami, pakir
Asa na asa si Guilbert na tunay at totoo ang lahat ng ipinapakita ni Bianca sa kaniya. Akala niya ay unti-unti na itong nahuhulog at nagbubukas din ng damdamin para sa kaniya. Ipinakita ni Bianca sa lahat ng pagkakataon na tama ang desisyon nitong buksan ang puso at bigyan siya ng pagkakataon. Ginawa ni Guilbert ang lahat ng alam niyang paraan para mapasaya at maparamdam kay Bianca na espesyal ito sa kaniya. Araw-araw niya itong dinadalhan ng mga bulaklak, iba-iba ang kulay at uri, para lang mapangiti ang dalaga. Madalas din siyang dumalaw at ipinagluluto ng masarap na pagkain, at sabay nilang kinakain ang mga ito habang nanunuod ng pelikula sa sala. Sa paningin ng lahat, perpekto sila. Magkahawak-kamay sila habang nanunuod, magkadikit ang kanilang mga ulo, at sobrang lambing at tamis ng kanilang turingan sa isa’t isa—kahit pa nakakatakot at nakakapangilabot ang palabas na pinapanood nila. Ngunit may isang bagay na hindi maunawaan ni Guilbert, bagay na nagdudulot ng kaunting pag
BIANCA POV Hindi ko na muling binanggit ang pangalan ni David sa harap ng mga magulang ko. Ayoko nang marinig ang galit at pagkadismaya sa boses nila tuwing nababanggit siya. Para sa kanila, tapos na ang lahat, at dapat ay nakalimot na rin ako. So, iyon ang pinapakita ko sa kanila ngayon. Pero kahit anong gawin ko, nakaukit pa rin siya sa isip at puso ko. Alam kong mahihirapan akong makatakas dito. Ubos na yung tiwala nila sa akin malamang. Alam kong mas mahigpit ang pagbabantay nila ngayon, parang nakakulong ako sa sarili kong bahay. Wala akong kalayaan, bawal akong umalis nang walang kasama, dapat lagi kong kasama si Guilbert, at lahat ng galaw ko ay nakabantay. Pakiramdam ko ay unti-unti akong nalulunod, at parang wala na akong magagawa para mabago ang sitwasyon ko. Parang useless din ang pagbalik ng paningin ko. At ang nakikita kong tanging paraan para makatulong sa akin ay si Guilbert. Siya lang ang nakikita kong magiging daan. Siya lang ang may kakayahang impluwensyahan si
DAVID POV I truly enjoyed that night with the two women I paid to be with me. I let myself get lost in the pleasure, laughed, and let everything else fade away. For those few hours, I didn’t feel the weight of my failures anymore. I didn’t feel the pain of what I lost or the emptiness I’ve been carrying around. It was just me, enjoying the moment, forgetting everything else that was tearing me apart inside. It felt good to feel something other than heartache, even if it was just physical. Pero at least, may pansamantalang gamot sa sakit. So the next day, inulit ko ulit. Nasarapan ako kaya hinanap-hanap ko. I told myself, I would do the same thing but with a different woman instead—someone new—and spent the entire night with her just to feel that same rush again. Gusto kong turuan ang sarili ko na huwag mag-stick sa isa dahil sobrang sakit kapag nahulog ka nang walang sasalo sa 'yo. It didn’t matter who she was or what she looked like—all I cared about was the temporary rel
Bianca POV Akala ko ay mapupuno ng tawanan, celebration, at masasayang kwentuhan ang araw na ito. Ito sana ang dapat na pinakamasayang araw ng buhay ko—ang araw na muling nagbbalik ang liwanag sa mga mata ko, ang araw na nakita ko ulit ang mundo, ang araw na nakita ko rin sila Mommy, Daddy, at si Guilbert. I really thought we’d be celebrating all day and night. Ito dapat ang pagdiriwang ng tagumpay at pag-asa matapos ang dalawang taong kadiliman at pagdurusa. Pero lahat ng iyon... biglang naglaho na parang bula sa isang iglap lang. Instead of breaking out in cheers and thanking heaven for the miracle we’d gotten, the good mood in the room just… crashed. All those big grins that were on everyone’s faces a second ago? Gone – replaced by furrowed brows and these sad, serious looks that made my stomach twist. The way they’d been hugging me tight and planting kisses on my cheeks just minutes before? Now it’s all cold shoulders, eyes darting away whenever I look at them, and this qui
Bianca POV Sa wakas... dumating na rin ang araw na matagal ko nang hinihintay. Ang araw ng operasyon sa aking mga mata. Finally, the day I’ve been praying for has come. Ang sabi ng doktor pagkatapos ng lahat, matagumpay daw ang naging takbo ng lahat. Maayos at naging maganda ang resulta ng operasyon. Ang kailangan ko na lang daw gawin ay magpahinga ng isang araw, at saka pa lang tatanggalin ang benda na nakabalot sa buong mukha ko. Hindi ko maipaliwanag ang nararamdaman ko. I am so excited to see again! Sobrang saya at pananabik ang nangingibabaw sa dibdib ko. Halos hindi ako makahinga sa tuwa. Dalawang taon... dalawang taon akong namuhay sa dilim, sa kawalan ng liwanag, at ngayon, parang panaginip na lang na malapit nang magkatotoo na makikita ko na ulit ang mundo. Pero higit sa lahat, excited na akong makabalik ng Pilipinas. Doon... doon ko siya hahanapin. Doon ko hahanapin si David. Walang nagbago. Kahit matagal na panahon na ang lumipas, kahit malayo kami sa isa't isa, ka







