LOGINANDREA DELA VEGA POINT OF VIEW
Maghapon kong inintay ang tawag ni Damien. Panay ang check ko sa cellphone ko kung may text na ba o tawag hanggang sa inabot na ako ng hating gabi sa kakaintay pero wala pa rin akong natanggap na tawag mula sa kaniya. Feeling ko tuloy ay pinaasa niya lang ako. Feeling ko na-scam ako. Mukhang wala na talaga siyang balak na tawagan ako. Talagang pinanghinaan na ako ng loob na tatawagan niya pa ako nang biglang tumunog ang cellphone ko at number niya ang lumabas sa screen. Biglang bumilis ang tibok ng puso ko. Dali-dali ko namang sinagot ang tawag. * * "Hello, Damien?" "Itetext ko sa 'yo ngayon ang adress kung saan tayo magkikita. Busy akong tao kaya bilisan mo lang." wika niya mula sa kabilang linya sabay patay ng telepono. Mukhang may ugali ang isang ito. Mayabang! Sinabi ko na lang sa sarili ko na pagkatapos nito ay kakalimutan ko na ang nangyari sa amin. Tutal ay hindi ko naman siya totally na kakilala. Address mula sa isang condo unit ang isinend niya sa akin. Madali lang naman tuntunin dahil sikat ang condo na 'yon kaya agad ko siyang pinuntahan. Nakasuot lang ako ng Plain white t-shirt at maong shorts at nakapusod lang nang mataas ang aking buhok. Hindi na ako nag-ayos dahil kukunin ko lang naman ang kabayaran. Nang matunton ko ang sinasabi niyang unit ay muli ko siyang tinawagan para ipaalam na nasa labas na ako. Tapos bigla na lang bumukas ang pinto at siya agad ang bumungad sa akin. Matabang ang tingin niya sa akin. "h-hi!" nahihiyang bati ko sa kaniya. tinignan niya ako mula ulo hanggang paa. "come in!" hinila niya ako papasok at pagkatapos ay ini-lock ang pinto. "Ang bilis, ha!" binigyan niya ako ng isang ngiti na hindi ko mawari kung ano ang ibig sabihin. Naglakad siya papasok at nakasunod naman ako sa kaniya. Hindi ko mapigilan na hindi ilibot ang mga mata ko sa kabuuan ng kaniyang unit. Napaka elegante at mukhang mamahalin ang mga gamit. Sobrang ganda! Ang lamig sa loob. Ang pintas ko lang ay amoy alak. Hindi na ako nagtaka dahil nakita ko ang ilang basyo ng mamahaling alak sa may lamesita. Mukhang ito ang sinasabi niyang pinagkakabusyhan niya. "Busy pala siya kakainom." sa isip-isip ko. "Have a seat!" pinaupo niya ako sa set kung saan ang lamesita ay may nakahain na alak at pulutan. "Do you drink?" dinampot niya ang isang kopita na nasa kalahati ang laman na alak. Prente niya itong nilagok sa harap ko. Hindi ko maiwasan na hindi siya pagmasdan. Gaya nga ng sabi ko guwapo siya at mayroon siyang mayabang na personalidad na hindi ko magawang kainisan. "Sorry, I don't drink, eh!" sagot ko sa kaniya sabay binaling ko sa ibang dako ang aking tingin. "Oh, okay. So, hindi ko na tatanungin kung nagkita kayo ng afam mo. Malamang sa hindi dahil lupaypay ka na sa akin. Alam mo, I don't pay for pleasure pero dahil napaligaya mo naman ako kahit papaano, sige, sabihin mo kung magkano 'yon?" Mapungay na ang mga mata niya pero napakalagkit ng tingin niya sa akin. Parang inaakit niya ako na hindi ko maintindihan. Hindi ko maintindihan ang nararamdaman ko ngayon. "Tama ka. Hindi na ako nakipagkita sa kaniya dahil wala na akong maaaring ipagmalaki sa kaniya. Naibigay ko na sa 'yo ang tanging bagay na ipinagmamalaki ko. 500k. 500k para sa virginity ko." kinakapalan ko na lang ang mukha ko. Bahala na. Mukha naman siyang mapera at mukhang hindi basta-basta. Naging totoo lang ako sa presyo na sa tingin ko ay tamang kabayaran sa pagkababae ko. Bigla siyang tumawa nang malakas. As in parang ihit na tawa. Pinagtawanan niya lang ang presyo na binigay ko. "500k? Are you joking? You can't even kiss properly, and you're telling me to pay you 500k? And I wasn't the one who pestered you; you came to me voluntarily. You suddenly entered my room. Honestly, that should be free!" "Ha, pero the damages has been done. Oo, ako nga yung kusang pumasok sa kwarto mo pero pwede ka namang tumanggi. Sana sinabi mo kaagad na hindi ikaw si Hemson." Nangingilid na yung mga luha ko. Hindi ko akalain na aabot ako sa ganitong kababa. "Kung hindi lang nasa ospital ang inay ko at kailangan namin ng pera hindi na kita sisingilin, eh. Kaso kailangan na kailangan ko." I'm in at my lowest part of my life. Desperada man pero ano pa bang mawawala sa akin? mas okay nang magmakaawa ako sa ibang tao kesa sa mga Dela Vega. "So you're saying na ibabayad mo sa ospital ang perang ibabayad ko sa 'yo? Sorry pero kahit marami akong pera isang malaking insulto sa pagkalalaki ko ang masabing nagbayad ng 500k para sa isang gabi lalo at ang ganda kong lalaki. Kung gusto mo, babayaran kita ng 500k pero uulitin natin ngayon yung ginawa natin kagabi? take it or leave it!" May point naman siya. Mga desperado lang na lalaki ang magbabayad para sa aliw pero siya, hindi niya kailangan magbayad dahil kaya niyang kumuha ng babae na hindi kailangang bayaran kaya bago pa man magbago ang isip niya ay kaagad ko nang tinanggap ang offer niya. "Sige, deal! Pumapayag ako. Kailangan na kailangan ko ng pera kaya gamitin mo ako ngayong gabi hanggang gusto mo." Tinanggal ko sa paglakapusod ang buhok ko at may pang aakit na siyang tinignan. "Syempre. Syempre ganun ang gagawin ko. 500k is not a small amount. Kailangan kong masatisfy ngayon. Kailangan kong sumaya. Paligayahin mo ako ngayong gabi dahil sobrang lungkot ko." his eyes look truly sad, as if he's going through something. Mukhang pareho naming kailangan ang isa't isa ngayon kaya sinadya ng tadhana na pagtagpuin kami. Ipinikit ko ang mga mata ko at nakahandang isuko muli sa kaniya ang lahat. Maya maya lang ay naramdaman ko ang kaniyang presensya sa tabi ko, ang kamay niyang hinahaplos ang mukha ko, at ang labi niyang nagsisimula nang angkinin ako. Banayad niya akong hinalikan sa labi. "ummnmnn...." That kiss went wild and loud nang magsimula kong sabayan ang mapanukso niyang labi. Mas palalim nang palalim pa. Ang mga kamay naman niya ay nagsimula na ring maglumikot sa loob ng aking t-shirt at tinunton ang aking matatayog na kabundukan. "Ahhhh...." hindi ko mapigilan na hindi mag-react sa mga paghawak niya. Para ba akong napapaso sa init. I want more from him pero siya dinadahan-dahan niya ang bawat galaw. Mukhang sinusulit talaga ang bawat minuto namin. A few moments later, I sensed he was lifting me gently, still lost in our kiss, not breaking contact. Para akong lumulutang sa sarap. My legs instinctively wrapped around his waist as he carried me to a room whose cold was twice as biting as the living room. Clinging to him tighter, I sought to find warmth in his embrace, feeling the chill seep into my bones but also the comfort of being close to him. With one foot, he gently pushed the door closed behind us, the soft click echoing in the quiet room. The subtle act made the space feel even more intimate, as if the outside world had been shut away. I could feel my heartbeat quicken, the anticipation of what’s to come filling the air .After I heard the door Dito niya ako siniil ng halik sa leeg. Biglang naging dim yung ilaw. Hindi ko mapigilan ang matinding excitement sa susunod naming gagawin. Yung kagabi, sobrang Hot no'n, pero yung ngayon mas agresibo. Mukhang mahihirapan na talaga akong maglakad bukas. Ramdam ko sa ilalim ko yung sobrang tigas niyang alaga. Sunod ay dinala na niya ako sa kama. "Take off your clothes!" utos niya sa akin habang hinuhubad niya ang suot niyang damit. "O-okay!" Dali-dali ko siyang sinunod. Una kong hinibad ang shorts ko at sinunod ang t-shirt. Nakatingin lang siya sa akin habang hinuhubad ko ang bra ko. Hindi ko na nagawang hubarin ang underwear ko dahil bigla niya akong siniil ng halik labi. Hinuli niya ang magkabila kong kamay at ipinako sa kama. Ang mga halik niya ay mapusok na para bang matagal siyang nangulila sa isang halik na naghahanap ng kasiyahan ngayon. Wala na akong masabi kung gaano siya kagaling humalik. Talagang napapa-ungol na ako sa halik pa lang. Lalo pa kung sum*so siya. Angat talaga ang katawan ko. Yung tipong hindi ko na alam kung paanong liyad ang gagawin ko sa sobrang sarap. He looked deep into my eyes and whispered, “Ang sarap mo kaso ang mahal ng presyo mo! ughhh....” My heart fluttered as I replied, “Hindi ako mahal. Sakto lang para sumaya ka..” He gently brushed a strand of hair from my face and smiled, “kung sabagay. Hayaan mo, malay mo, may next time pa ito. I like you already.” Hindi naman din sa pagbubuhat ng bangko pero alam ko talaga ang worth ko. Teen ager pa lang ako ay marami nang nagkakagusto sa akin. Kahit nga ang prof ko ay umamin sa akin na binalak niya akong ligawan. Alam kong maganda ako at tama lang itong ginagawa ko na pagkaperahan itong mukhang ito. "please take me now!" kinagat ko ang pang ibabang labi ko para lalo pa siyang maakit at manggigil. "Oh, f*ck you! Fuck you for doing that. Spread your legs! Wider!" ma-awtoridas na utos niya sabay walang pakundangan na ipinasok sa mahapdi ko pang pagkababae ang tigas na tigas niyang alaga. Sagad at may diin. "shet! Ang sarap! ohh...... ang sarap mo....." Ilang malalalim na bayo ang pinakawalan niya na nagpatirik talaga sa aking mata. Alam niya kung paano ako i-handle. Alam niyang malaki at mataba ang k*****a niya kaya dinahan-dahan niya lang pero fuck, parang abot hanggang matris ko na. Naiiyak na ako sa pinaghalong sakit at sarap pero mas lamang yung sarap. Nang unti-unti na siyang bumibilis ay dito na ako napahiyaw. "Ayoko na. Stop muna! Maiihi ako. Ahhh...." ewan ko pero para akong maiihi sa ginagawa niya. "I can't stop. Just Squirt here. it's okay. Ngayon pa lang ako nag-eenjoy." Napatakip na lang ako ng mukha nang maramdaman kong may kung anong liquid na nga'ng tumagas. "Oh My...." inalala ko talaga yung kama niya pero siya hindi siya tumitigil sa pagbayo. nabasa ko tuloy siya. Sa pangalawang pagkakataon ay muli niya akong inangkin. Buong gabing napuno ng ungol naming dalawa ang apat na sulok ng kwarto niya. Walang sawa niya akong inangkin ng paulit-ulit hanggang sa awa na lang sa akin ang nagpahinto sa kaniya. Mga nakalimang putok ata siya sa akin. Hanggang sa nakatulog na nga kami dahil sa labis na kapaguran. Parehong walang saplot. Magkayakap na para bang may relasyon. Kinabukasan, nagising ako na wala siya sa tabi ko. Wala siya sa loob ng kwarto. Masakit na masakit pa ang katawan ko at pinilit kong tumayo para pulutin ang mga nagkalat kong damit sa sahig at agad kong isinuot. Nang buksan ko ang pinto ay dito ko na nakita si Damien na may kausap sa sala. Isang lalaki. may inabot itong isang folder kay Damien na kalaunan naman ay binasa niya. Hindi ko pinansin ang tungkol doon pero nagulat ako sa naging reason ni Damien pagkatapos. "Talagang tinuloy niya ang pakikipag-divorce niya sa akin. Bakit? Hindi ko maintindihan? Wala akong ibang ginawa kung hindi mahalin siya tapos ganito, hihiwalayan niya lang ako?" dinig kong sabi ni Damien. Napatakip ako ng bibig sa aking narinig. Naawa ako kay Damien. Ramdam ko yung sakit sa boses niya. Ito pala yung sinasabi niyang lungkot. Hindi pala sila okay ng asawa niya at malabo nang maging okay dahil dinivorce na siya ng asawa niya. "Pero bakit? anong dahilan? Okay naman si damien, Guwapo, mayaman, at maganda ang pangangatawan. Lahat nasa kaniya na. Pero bakit kaya siya dinivorce ng asawa niya?" Isang malaking katanungan ngayon sa isip ko.Damien’s POV I see her. I saw how she breaks down and cry. Nakatayo lang ako sa gilid ng aking kwarto, nakadungaw sa bintana habang pinagmamasdan siya sa gitna ng ulan. Kitang-kita ko ang bawat paghikbi niya, ang bawat pagyugyog ng balikat niya habang yakap ang sarili. Every muscle in my body screams to run down there, to pull her inside, to wrap her in a warm blanket and hold her. But I stay frozen where I am, my hands clenched so tight my knuckles turn white. I watch it all – every tear, every shiver, every moment she looks up at the window as if hoping I’ll come for her. Tiniis ko. Tiniis ko lahat ng sakit na nakikita ko. Kahit na alam kong basang-basa na siya sa ulan, kahit na alam kong nilalamig na siya at maaari siyang magkasakit hindi ako bumaba. Hanggang sa nakita ko ang pagbagsak ng katawan niya. Nahimatay siya. Doon muntik nang masira ang pagiging matigas ko. Nanlaki ang mga mata ko at akmang bubuksan ko na ang pinto para lumabas pero pinigilan ko ang sarili ko
ANDREA'S POINT OF VIEW What I hate the most is... even it hurts me so much, I still wanna see him. Gustong-gusto ko siyang makita kahit na alam kong lulurayin lang ako ng sakit. Kahit na alam kong bawat tingin ko sa kaniya ay parang libo-libong kutsilyo ang tumatarak sa dibdib ko. Pero umaasa pa rin ako. Umaasa ako na baka sakaling magkausap kami, baka sakaling mahawakan ko ang kamay niya at makita niya ang luha ko... magbago ang isip niya. Baka sakaling maalala niya kung gaano kami kamahal noon at bawiin niya ang lahat. Pero hindi. Wala na. Because he blocked me too! after I finally found the courage to open the door and reach out to him again, hoping we could talk things through… he was the one who shut it in my face and locked it tight. he blocked me! Sa lahat ng social media, sa chat, sa tawag... tinanggal niya ako nang tuluyan. Parang hindi ako umiiral. Parang never naging parte ako ng buhay niya. Gumaganti siya! Yan lang ang pumapasok sa isip ko habang nangin
ANDREA'S POINT OF VIEW Alam ko. Alam kong lulunurin ko lang ang sarili ko sa sakit. Alam kong bawat hakbang ko papunta dito ay hakbang palayo sa katinuan ko. Pero hindi ko mapigilan. Kailangan kong makita. Kailangan kong patunayan sa sarili ko na totoo na... na wala na talaga. Hinanap ko ang video. Hinanap ko ang mga litrato at balita tungkol sa kasal nila. At nang mabuksan ko ito... parang binagsakan ako ng langit at lupa. "BONGGA." basag ang boses ko. Iyan lang ang masasabi ko. Parang Royal Wedding talaga. Puno ng mamahaling at malalaking bulaklak, puti at ginto ang tema, at ang dami ng tao. Ang ganda ng simbahan, ang gaganda ng dekorasyon, parang napunta sila sa langit. At doon... sa dulo ng altar... nakita ko siya. Si Damien. Nakasuot ng pinakamagandang suit, gwapo na gwapo, pero ang pinakamasakit... nakita ko kung gaano siya kasaya. Nakita ko kung paano siya maging emosyonal habang naghihintay. Nakita ko ang pag-aabang niya sa paparating na bride... na hindi ako. Napangi
DAMIEN'S POINT OF VIEW Habang nakatitig ako sa screen ng cellphone ko na tumigil na sa pag-ring, alam ko sa sarili ko... alam ko kung bakit niya ginawa 'yon. Alam ko kung bakit niya ako in-unblock. Alam ko kung bakit siya tumatawag ngayon. Isa lang ang ibig sabihin nito. Bumalik na ang alaala niya. Naaalala na niya ang lahat. Naaalala na niya na hindi ako ang may kasalanan. Naaalala na niya na hindi ko siya sinaktan. Naaalala na ako ang nanakit sa kaniya. Kaya niya ako tinatawagan ngayon kasi gusto niyang humingi ng tawad. Kasi gusto niyang bumawi. Kasi akala niya... babalikan pa kami sa dati. Ramdam ko ang kirot sa dibdib ko. Isang malungkot na katotohanan. Andrea... alam ko. Alam kong alam mo na ang totoo. Alam kong nagsisisi ka at gusto mo akong yakapin ngayon. Pero... huli na. Kahit na bumalik na ang alaala niya, kahit na malinis na ang pangalan ko, kahit na alam ko na mahal na mahal niya ay ako pa rin... hindi na pwedeng bumalik sa dati. The fact na divorced
DAMIEN'S POINT OF VIEW Nakahiga ako sa kama habang nakayakap si Fia at mahimbing na natutulog. Tahimik ang paligid, tanging tunog lang ng alon ang maririnig. Dahil hindi pa ako dinadatnan ng antok, binuksan ko ang cellphone ko. Wala lang, para lang ma-check kung may importanteng mensahe man galing sa office o kay Daddy. Binuksan ko ang Messenger. At doon... parang nanigas ang buong katawan ko. Sa taas ng listahan ng mga tao, nakita ko ang pangalan niya. "ANDREA" At sa tabi ng pangalan niya... may maliit na berdeng tuldok. ONLINE. Nanlaki ang mga mata ko. Napabuntong-hininga ako nang malalim at parang bumagal ang ikot ng mundo ko. "Online siya? Buhay siya? Gising na siya?" sa isip-isip ko. Isang malaking kumpirmasyon iyon. Alam ko noon na naka-comatose siya, alam ko na nag-aagaw buhay siya, pero ngayon... nakikita ko na naka-online siya. Ibig sabihin, gising na siya. Naka-recover na siya. Pero may mas ikinagulat pa ako. Dati... matagal na akong naka-block sa k
ANDREA'S POINT OF VIEW Parang pinagsakluban ng langit at lupa ang buong pagkatao ko habang naglalakad palabas ng ospital. I can't feel anything, nothing but pain. Bagsak na bagsak ang mga balikat ko. Mabigat na mabigat ang bawat hakbang ko na parang may bakal na nagpapabigat sa mga paa ko. Hindi ko maramdaman ang paligid, wala akong marinig kundi ang sarili kong hikbi at ang boses ng nurse na paulit-ulit sa isip ko... "Ikinasal na po... nasa Maldives po sila..." Ayaw tumigil ng pagtulo ng luha ko. Tuloy-tuloy, parang gripo na sira. Basang-basa ang hospital dress ko, basang-basa ang mukha ko ng luha. Ang sakit-sakit. Sobrang sakit na parang dinudurog ang dibdib ko nang paulit-ulit. Huli na. Huli na pala ang lahat. Kahit na nalaman ko na ang totoo, kahit na malinis na ang pangalan niya, kahit na handa na akong lumuhod at humingi ng sorry... huli na pala. Pinili na niya akong kalimutan. Pinili na niyang bumitaw at magpatuloy. At ang pinakamasakit sa lahat... pinili na niyan







