002

IVY

Nilakbay ng mga malamig na kilabot ang aking gulugod, nagpanginig sa aking balat. Gumawa ng mga tunog ang aking puso na hindi ko pa naririnig noon, at ang aking katawang hindi na gumagalaw ay tumigas pa laban sa malamig na sahig.

Oh, tama nga… Nasa malamig na sahig ako nakahiga.

Bakit ako nakahiga sa sahig? At ano ‘yang naririnig ko ngayon?

Niloloko ba ako ni Julo…?

‘Yun ay absurd. Hindi kailanman gagawin ni Julo ‘yun. Limang taon na kaming magkasama. Dalawang taon kaming nag-date at limang taon na kaming kasal. Mahal niya ako, handa siyang mamatay para sa akin. Ilang beses niya na akong ipinagtanggol, pinrotektahan ako sa mga bully sa kumpanya na hindi ako tinanggap nang mamatay ang tatay ko. Pinrotektahan at ginabayan niya ako nang ako’y naligaw… Siya ang asawa ko. Ako ang kanyang tunay na iisang pag-ibig. Hindi niya ako lolokohin… hindi niya magagawa ‘yun.

“Oh, Julo, ‘yun ang pinakamagandang sex natin sa loob ng matagal na panahon. Hindi ako makakaasan sa gaano ka-galing mo sa kama.” Muling narinig ang boses na iyon — ang umungol na boses, pero ngayon ay mas malinaw, pamilyar… masyadong pamilyar.

Parang eksaktong boses ng aking — aking — stepmother.

Sira ang ulo nito.

Anong klaseng bangungot ‘to?

Hindi kailanman gagawin ni Louisa ang ganitong kasamaan sa asawa ko. Si Louisa ang pinakamagandang stepmother sa buong mundo. Mabait at matamis siya, at tulad ni Julo, handa siyang mamatay para sa akin. Mahal niya ako… mahal niya ako… Ako ang kanyang mahalagang anak… Tinatrato niya ako nang kapareho ng pagtrato niya kay Lola, ang kanyang anak… Walang paraan na siya ang kasama ng asawa ko sa kama… Hindi niya ‘to magagawa sa akin si Louisa.

Kailangan kong magising sa bangungot na ‘to… Kailangan kong magising.

Gising, Ivy… Gising na! Tangina, gising ka na sa bangungot mo.

“Oh tingnan mo, gising na ang asawa mo. Akala ko ba sabi mo’y mananatiling walang malay siya hanggang mapatay natin siya?” Muling narinig ang boses ni Louisa, malinaw, isang paalala na hindi ‘to panaginip… ito’y bangungot, pero ito ang reyalidad ko.

Ano ba talagang nangyayari?

Dininamagan ako ni Julo?

“Oh, gising na siya?” Narinig ko ang boses ni Julo, malayo, mahigpit, at walang emosyon — ganap na kabaligtaran ng lalaking kilala ko, isang 360-degree na pagbabago sa boses na nakasanayan ko. “Sayang naman, ayaw kong makita mo ‘to. Dapat walang sakit na papatayin ka namin, pero sayang talaga.”

Ano?

Ano— ano raw ang sinabi niya?

Papatayin ako?

Kailangan kong gumalaw… bakit ba hindi ko maigalaw ang katawan ko… Argh!

Ngayong iniisip ko… hindi rin gumagalaw ang bibig ko… bakit hindi ako makapagsalita?

Narinig ko ang mga yapak na papalapit sa akin. Naramdaman ko ang kanyang mga kamay sa aking katawan, binuhat ako mula sa malamig na sahig. Inilagay niya ako sa isang sofa at sana hindi na lang niya ginawa dahil hindi ko sana nakita ang nakakadiring tanawin.

Nakaupo si Louisa sa aking kama, nakasuot ng aking lace robe na halos walang itinatago. Nakikita ko ang lahat ng parte niya, kasama ang kanyang mga hita na tumutulo pa ng semen ng asawa ko.

Ang puta.

Lumapit si Julo sa kanya, binuhat ang aking stepmother — isang babae na nasa early fifties pero hindi lumalagpas sa hitsura ng thirty — inupo sa kanyang kandungan at hinalikan ang kanyang leeg.

“Oh Julo, mukhang nalilito ang asawa mo.” Pang-aasar niya, habang may kasamang ungol ng kaligayahan sa bawat salitang parang claws na pumipunit sa aking puso.

Natagpuan ng mga mata ni Julo ang sa akin — madilim, malayo… isang bagay na hindi ko kilala. Kinagat niya ang leeg ni Louisa at lumabas ang ungol mula sa labi nito.

“Sigurado akong nagtataka ka kung bakit hindi ka makagalaw o makapagsalita… Dahil sa alak na ininom mo, o mas tama, sa basong pinag-inuman mo — lason ‘yun. Isang lason na pinapatay ang lahat ng sistema sa katawan mo.”

Ano?

Linalason nila ako?

Bakit?

“Simple lang ‘yan.” Simula ni Louisa, lumayo kay Julo at lumapit sa akin habang umaagos ang mainit na luha sa aking mga pisngi.

Hindi ako makahinga… Mahirap huminga.

Bakit nila ginagawa ‘to sa akin?

Bakit nila ginagawa ‘to sa akin?

“Kasalanan ng tatay mo. Matagal ko nang tiniis siya, tapos ibinigay niya sa’yo ang lahat at iniwan ako sa simpleng titulo sa kumpanya at isang bilyong dolyar. Hindi patas ‘yun, Ivy. Kaya nandito ako para kunin ang dapat sa akin — ang kumpanya. At hindi kita kailangan diyan. At tungkol naman kay Julo… alam niyang magaling magkantot, kaya bakit hindi.”

Biglang naging galit ang sakit na naramdaman ko.

Gumigiik ang aking ngipin habang tinititigan ko siya.

Ang kumpanyang itinayo ko kasama ang tatay ko… Ang kumpanyang ginugol ng buong buhay ng tatay ko… Gusto niyang kunin para sa sarili niya? ‘Yun ang dahilan ng lahat ng ‘to?

Isang kumpanyang halos wala siyang ambag?

At niloloko pala ako ni Julo kay Louisa? Buong panahon na ‘to?

Kaya nung sinabi niyang gusto niyang mag-vacation kami, ang tunay na plano ay papatayin ako?

Mga hayop!

Paano nila nagawa ‘to sa akin!

Mga sakim na hayop!

Argh…

Gusto kong sumigaw… Talagang gusto kong sumigaw.

Masakit na masakit ang puso ko.

Hindi ko mapigilan ang pag-iyak.

Walang magawa ako.

“Sige, tapos na ang usapan, Louisa. Tapusin na natin ‘to. Kailangan nating maalis siya para ma-enjoy pa natin ang natitirang bakasyon bago tayo bumalik sa lungsod at ipahayag ang pagkamatay niya sa lahat.” Sabi ni Julo nang walang emosyon habang marahan at malambing na inilayo si Louisa sa akin.

Bakit ginagawa ni Julo ‘to sa akin?

Wala naman siyang dahilan… Bakit?

“Oh alam kong nagtataka ka kung bakit sumali ako sa plano ni Louisa… Eto, napagod na akong mahalin ka, napagod na akong maghintay sa’yo. Iniiwan mo ako ng mga buwan para lang mapanatili ang kumpanya. Nagutom ako ng lambing at nandyan si Louisa para bigyan ako ng hindi mo kayang ibigay. At saka, boring ang sex sa’yo. At ang makukuha kong mga ari-arian mo ay bonus na lang.”

Pinapatay niya ang asawa niya dahil napagod na siyang mahalin ito? Dahil boring ang sex?

Pwede naman siyang humingi ng diborsyo. Pwede niyang pag-usapan sa akin.

Mas lalong sumama ang loob ko sa bawat salitang lumabas sa bibig nila, pero habang lalong sumasama ang loob ko, lalong napagtanto ko kung gaano ako kawalang-lakas.

Paralyzed ako… Hindi ko man lang mabuka ang bibig ko nang mag-isa para murahin sila.

Ang kaya ko lang ay maupo roon at panoorin silang magplano kung paano ako itatapon sa bangin.

Ayaw kong mamatay.

Ayaw kong mamatay.

Natatakot na natatakot ako… May tumulong naman po sa akin, please.

Ayaw kong mamatay.

May tao ba?

Kahit sino!

May tumulong naman… Ayaw kong mamatay nang ganito.

Kahit gaano ko kadesperadong sumigaw sa loob ko, walang nakarinig, walang dumating para iligtas ako.

At itinapon nila ang katawan ko — pagkatapos nila akong piliting pirmahan ang kumpanya at lahat ng ibinigay sa akin ng tatay ko.

Naramdaman ko ang katawan ko na tumama sa mga bato, sa mga puno, sa mga batuhan hanggang sa malakas na tumama sa lupa.

Dumaloy ang dugo mula sa ulo ko, tumakip sa aking mga mata.

Napakaliwanag at duguan ng buwan. Tinititigan ako nito, nagniningning nang sobra na parang nagmamakaawa sa akin na humiling nang desperado.

“Iligtas niyo ako… please.” Nagmakaawa ako pero naramdaman kong unti-unting umaalis ang buhay sa akin.