Masuk
IVY
Naramdaman ko ang maiinit na mga halik sa aking mga pisngi, mga kamay na nakayakap sa aking baywang, hinihila ako palapit nang palapit, pinipilit akong magising.
“Gising na, Ivy.” Bulong ng matamis na boses ng aking asawa sa aking tainga. Umikot ang dila niya, na nagpatawa sa akin. Hinawakan niya ang aking dibdib habang hinihila ako palapit hanggang walang espasyo sa pagitan namin.
“Julo, hayaan mo muna akong matulog.” Ungol ko habang pinipigilan ang ngiti sa aking labi. Gustung-gusto ko ang pakiramdam ng kanyang mga kamay sa aking katawan, ang kanyang hininga sa aking leeg, at ang pagkakahawak niya sa aking dibdib na parang ito ang kanyang buhay.
Mahal ko kapag clingy at sweet siya. Asawa ko naman siya.
“Hindi, kailangan nating magising ng maaga kung gusto nating makarating sa ating vacation house sa tamang oras.” Bulong niya habang marahang hinahalikan ang buong katawan ko. Nanatili ang kanyang basang labi sa aking balat habang patuloy na nag-e-explore ang kanyang mga kamay sa bawat parte nito. Nakikiliti ako sa kanyang malambing na mga halik at sobrang komportable ang kanyang mainit na katawan.
“Kailangan ba talaga nating pumunta? Gusto ko lang maging ganito sa mga bisig mo, Julo… Pwede bang laktawan na lang natin ang biyahe at manatili na lang tayo sa bahay at mag-sex buong araw? Halos wala na tayong sex nitong mga nakaraang araw, pareho tayong masyadong abala sa trabaho.” Nag-pout ako, humarap sa kanya, at hinawakan ang kanyang mga pisngi. Sa wakas, nagtagpo ang aming mga mata. Nilamon ako ng kanyang magagandang kayumangging mata, tinititigan ako nang puno ng pagmamahal at lambing.
Tatlong taon na kaming kasal at hindi kailanman nawala sa kanyang mga mata ang ganitong tingin.
Ang paraan ng pagtingin niya sa akin na parang ako lang ang babaeng nakikita niya. Ang paraan ng pagtingin niya sa bawat parte ng aking mukha na parang inaalala niya ito nang mabuti. Ang pagkakakurba ng kanyang labi sa matamis na ngiti, ang pagkagat niya sa kanyang ibabang labi.
“Gusto ko ‘yang plano mo… Pwede nating ipagpaliban ang biyahe at manatili na lang tayo sa kama buong araw.” Sabi niya nang matamis, parang pulot ang kanyang boses. “Halika dito, hindi ako magiging mahinahon sa’yo. Hindi ako titigil kahit magmakaawa ka.” Kindat niya.
“Wala akong problema diyan.” Tumawa ako at ipinulupot ang aking mga braso sa kanyang leeg, hinila ang kanyang labi sa akin.
Naglakbay ang kanyang mga kamay sa aking tiyan, na nagpilit ng mga ungol na hindi ko mapigilan. Halos hindi pa niya ako masyadong nahahawakan pero lubusan na akong handa para sa kanya.
Dahil sa aming masikip na iskedyul, dalawang buwan na — o tatlo? — kaming walang sex.
Nang mamatay ang tatay ko, ibinigay niya sa akin ang lahat, kasama ang kanyang department store, ang kanyang pinakamalaking tagumpay. At kailangan kong gawin ang lahat para ipagpatuloy ang legacy na iyon, lalo na dahil may karibal kami. Baluktot ang lalaking iyon na kunin ang puwesto namin bilang number 1 department store sa buong bansa.
Pero hindi ko siya hahayaan. Sa nakaraang apat na buwan, ako at ang lahat sa kumpanya ay walang tigil na nagtatrabaho para siguraduhin na hindi niya kami matatanggal sa aming puwesto.
Isang bagay ang gusto ko sa kanya… Patas siya sa laro.
Mula nang kunin niya ang posisyon mula sa kanyang lolo, hindi siya kailanman naglaro nang marumi.
Ano nga ulit ang pangalan niya… Mr. Sultan… bakit hindi ko maalala ang first name niya.
Nagsisimula sa A—
“Ang!” Isang ungol na hindi ko mapigilan ang lumabas sa akin nang maramdaman ko ang mahaba at malakas na pagpasok ng daliri ng aking asawa sa loob ko.
“Hindi ko akalain na distracted ka habang nasa tabi kita. Kailangan kitang turuan ng leksyon.” Bulong niya habang umibabaw sa akin at hinubad ang kanyang night joggers.
“Julo— hintay muna—” Binuklat niya ang aking mga hita at itinulak ang sarili sa loob ko.
“Hng.” Ungol ko, mahigpit na nakakapit sa kanya. Ang mga kamay niya sa aking baywang habang paulit-ulit na bumubuyo nang malalim.
Ang… ang… ang sarap.
Paano ko naisurvive ang tatlo o apat na buwan na wala siya sa loob ko?
Namiss ko siya nang sobra.
“Ah… Tangina. Ju— Julo.” Ungol ko.
“Opo, mahal ko… Ah… Namiss ko ‘to, baby… Namiss kita nang sobra… Halikan mo ako.”
Pinindot ko ang aking labi sa kanya, hinahalikan siya nang malalim.
“Tara na sa anniversary natin.” Sabi ko. “Gusto kitang magkaroon nang mag-isa buong weekend… Anniversary natin ‘to, tara at mag-enjoy tayo.” Sabi ko, hingal na hingal habang patuloy niyang tinatamaan ang sensitibong parte ko.
Ah… Hindi ko na kaya pang pigilan.
“Ah… Ikaw ang katapusan ko, Ivy… Kapag nakarating tayo sa vacation house, hindi ko masisiguro na lalabas pa tayo… Sa muling pagtikim sa’yo, hindi ko na ata kayang tumigil, Ivy.” Ungol niya, mahigpit akong niyakap habang mas malakas ang kanyang pag-ulos. “Malapit na ako, Ivy… Ah… Sinasakal mo ako, baby.”
Ah… Ang sarap talaga nito.
Gusto ko pa… pa.
“Oh, Julo—” Ungol ko nang bilisan niya at mas malakas na tumama. Nawawalan na ako ng kontrol, parang malapit na akong—“Julo… Parang malapit na akong… Anhhggg!”
Sabay kaming umabot sa rurok.
Nahulog siya sa ibabaw ko, hingal na hingal.
“Namiss kita, Ivy… Ulitin natin.” Hinalikan niya ang aking pisngi at tumawa ako dahil kahit hingal na hingal ako, gusto ko pa rin siya.
Dumating kami ni Julo sa pribadong vacation villa. “Baby, ang ganda naman nito, paano mo nahanap ‘tong lugar na ‘to?” Ungol ko habang tumakbo papunta sa kwarto na parang bata, diretso sa malaking bintanang may tanaw sa gubat at dalampasigan.
Napakaganda.
“Sabi mo gusto mo ng tahimik at serene. Bilang mabuting asawa, trabaho ko na bigyan ang paborito kong tao ng gusto niya.” Ipinulupot niya ang mga braso niya sa akin mula sa likuran, inihilig ang kanyang panga sa aking balikat, at hinalikan ang aking pisngi nang basa at mahina. “Glad na nagustuhan mo. Happy anniversary, Ivy.” Bulong niya.
Napapikit ako nang mariin nang marinig ang kanyang malambing na boses.
“Pwede na ba tayong pumunta sa kama?” Bulong ko.
“Sandali, may dala akong wine. Uminom muna tayo tapos pupunta na tayo sa kama.” Sabi niya at lumayo para kunin ang bote ng alak.
Samantala, nagpahid ako ng malamig na paligo. Naka-robe, umupo ako sa kama. Nakahanda na ang alak sa mesa kasama ang isang basong puno para sa akin.
Ang sweet kong asawa.
Ininom ko ang alak.
Matamis at maasim — eksakto sa panlasa ko. Pero bakit parang inaantok ako bigla?
Alam kong pagod ako pero come on!
Hindi pa ako pwede matulog, kailangan namin ni Julo na mag-sex buong gabi.
Pero sobrang antok ko.
Saan nga ba si Julo?
Baka pwede kong ipikit sandali ang mga mata. Isang maikling tulog lang, hindi naman masama, di ba?
——
Ah… Masakit ang ulo ko. Gaano katagal ako natulog?
Sinubukan kong gumalaw pero napansin ko na mabigat at matigas ang katawan ko.
Hindi… hindi ako makagalaw.
Gaano ba ako kapagod na hindi ko maangat ang sarili ko mula sa kama?
Sinubukan kong igalaw ang mga kamay ko pero hindi ito gumalaw. Dahan-dahang bumukas ang aking mga mata at tumama sa kisame, ang liwanag ay direktang sumalamin sa aking mga mata.
Bakit ang tigas ng kama? Sinubukan kong hawakan ang kama pero hindi gumagalaw ang mga kamay ko. Malamig ito. Naramdaman ko na hindi ito kama.
…Hindi ako nasa kama.
Nasa sahig ba ako?
Tangina, bakit hindi ako makagalaw? Parang paralyzed ako.
At nasaan si Julo?
“Nngh.”
“Ah… doon nga..”
“Oh, Julo… Dahan-dahan.”
“Oh, ang sarap mo.”
“Ah…. ang lalim, Julo.”
“Opo, ganito… Yes… Mas malakas… Mas malakas… Malapit na ako, Julo.”
Ano?
Ano ‘yang naririnig ko?
Talia’s POVNagsimula ang mga pagbati sa sandaling tuluyan kaming makapasok sa silid.“Talia, dear.” Si Greta ang unang lumapit, at nagkunwaring humalik sa gilid ng pisngi ko nang hindi naman talaga ako hinawakan. “Bumalik ka mula sa mga patay, ha? Talagang tinakot mo kaming lahat.”“Okay na ako ngayon, salamat.”“Napakalaking ginhawa naman.” Bahagyang umunat ang manipis niyang ngiti. “Bagama’t siguro, talagang nagbabago ang isang tao matapos makaligtas sa ganoon. Mukhang… iba ka.”“Ganoon talaga minsan ang mga tao.”Tinitigan niya ako nang ilang segundo pa bago tuluyang lumipat sa iba, halatang nadismaya dahil hindi ako natinag.Sunod na lumapit sina Julian at Blake, dalawa sa mga pinsan ni Alex na nakilala ko sa litrato na ipinakita sa kanya ni Noah ilang linggo na ang nakalipas. Pareho silang may hawak nang inumin.“Alex.” Tinapik ni Julian ang balikat niya, kahit hindi umabot sa mga mata niya ang ngiti. “Narinig kong bumaba raw ang numbers ng eastern division noong nakaraang quart
Alex’s POVMatagal akong nakatayo sa harap ng salamin kaysa sa kinakailangan habang dalawang beses kong pinipindot ang iisang butones nang hindi ko namamalayan.Lumabas si Talia sa pintuan at saglit akong pinanood bago siya nagsalita. “Tahimik ka buong umaga.”“Okay lang ako.”“Dalawang beses mong isinara ang butones ng jacket mo.”Tumingin ako sa ibaba. “Nag-iisip lang.”Hindi na siya nagtanong pa. Tumango lang siya at umalis nang walang ibang salita, na sa hindi malamang dahilan ay mas masama ang pakiramdam kaysa kung patuloy niya akong tinanong.Pagkalipas ng sampung minuto, may isang tasa nang nakapatong sa mesa ko nang pumasok ako sa study. Umaangat pa ang singaw mula rito, at eksaktong iyon ang maanghang na timpla na dating ginagawa ng nanay ko noong bata pa ako.“Naaalala mo,” sabi ko nang muli siyang lumitaw sa pintuan.“Siyempre, naaalala ko.”“Isang beses ko lang nabanggit ang recipe na iyon, at ilang linggo na ang nakalipas.”“Nakikinig ako.” Nagkibit-balikat siya na para b
POV ni TaliaNakita ako ni Mrs. Scarlet, isa sa mga nakatatandang maid, na nagtitiklop ng mga tuwalya sa kuwarto. Nanatili siya sa may pintuan na para bang may gusto siyang sabihin pero hindi sigurado kung dapat ba niya itong sabihin.“Ma’am, puwede ba akong magsalita nang malaya?”“Palagi.”“Ang family gathering. Taon-taon, umuuwi si Sir mula sa bahay na iyon na parang may isang bagay na nawala sa kanya.” Pinagkiskis niya ang mga kamay niya. “Iyong mga tiyuhin niya, hindi sila nagpipigil. May mga sinasabi sila tungkol sa mga magulang niya, tungkol sa kumpanya niya, mga bagay na nakakasakit sa kanya kahit hindi niya ipinapakita.”“Gaano kasama kadalasan?”“Sapat na para magkulong siya sa study niya nang dalawang araw pagkatapos.”Pinasalamatan ko siya at bumalik sa pagtitiklop ng mga tuwalya, pero nanatili sa isip ko ang mga sinabi niya buong hapon.Taon-taon, mag-isang hinaharap iyon ni Alex. Pumapasok siya sa isang silid na puno ng mga taong salitan siyang binabagsak, pagkatapos ay
POV ni AlexNapansin ko muna ito nang paisa-isa bago ko napagtanto ang lahat nang sabay-sabay.Isang umaga, may mga sariwang bulaklak na lumitaw sa mesa sa hallway, at makalipas ang ilang araw, iba na naman ang mga ito. Pagkatapos, may mga bagong kurtina sa sala, mas maliwanag kaysa sa lumang kulay-abong kurtinang nakasabit doon nang maraming taon. May mga unan ding hindi ko kilala na biglang lumitaw sa sofa. Nagsimula ring tumugtog nang mahina ang musika tuwing almusal, isang masiglang kanta na nagpapasayaw kay Mikail sa kusina habang hawak ang kutsara niyang parang mikropono.“Kailan pa tayo nagkaroon nito?” tanong ko isang umaga, habang tinuturo ang isang bagong painting sa hallway.“Martes,” sagot ni Talia, hindi man lang inaangat ang tingin mula sa kape niya.“At ang mga bulaklak?”“Martes din, pero ibang klase naman.”“May binabago ka araw-araw.”Nagkibit-balikat siya. “Kailangan ng buhay ng bahay na ’to.”Hindi siya nagkakamali. Iba na ang pakiramdam sa pagpasok sa bahay nitong
Talia’s POVNagising akong nahihiya pa rin dahil sa nangyari noong tanghalian, paulit-ulit na binabalikan iyon sa isip ko hanggang sa napagdesisyunan kong patunayan na wala talaga akong pakialam.Tumawag siya bandang alas-diyes.Tinitigan ko ang screen, hinayaan itong mag-ring hanggang sa tumigil, saka bumalik sa pagtitiklop ng mga damit.Tumawag siyang muli nang tanghali, at pinatahimik ko ang tawag nang hindi man lang tinitingnan ang screen.Pagsapit ng pangatlong tawag, tuluyan ko nang ibinaligtad ang cellphone ko sa ibabaw ng counter.“Hindi apektado,” bulong ko sa sarili habang nagtitiklop ng tuwalya nang higit na madiin kaysa kinakailangan. “Kahit kaunti.”Nang umuwi si Mikail galing sa school, niluto ko ang paborito niyang pagkain at sabay kaming kumain sa mesa sa kusina, nagtatawanan habang ikinukuwento niya ang tungkol sa kapalpakan ng science project ng kaklase niya, matagal pa bago pumasok sa driveway ang kotse ni Alex.Nang makapasok siya, malinis na ang mga plato at nasa
Alex’s POVNahuli ko ang sarili kong nakangiti sa mesa ko nang walang dahilan, dalawang beses bago mag-alas-nuwebe ng umaga. Nang pangalawang pagkakataon, pumasok si Catherine na may dalang isang stack ng mga file at binigyan ako ng kakaibang tingin.“May nakakatawa ba, Sir?”“Wala.” Umayos ako ng upo at nag-clear ng lalamunan. “Wala.”Iniwan niya ang folder at lumabas na halatang hindi kumbinsido.Ang totoo, hindi ko mapigilang isipin ang nakaraang gabi. Ang paraan ng pagtawa ni Talia nang masyadong malakas sa isang bagay sa restaurant, ang paraan ng aksidenteng pagdikit ng mga kamay namin, at kung paano siya sumiksik sa tabi ko pagkatapos na para bang iyon ang pinaka-natural na bagay sa mundo.Sumulyap ako sa orasan. Wala pang alas-onse, pero iniisip ko na agad kung paano makakauwi nang maaga.Pagsapit ng alas-kuwatro, sapat na ang nabakante ko sa schedule ko para magkaroon ng dahilan na umalis nang maaga, isang bagay na ilang taon ko nang hindi ginagawa nang walang nakaiskedyul na
IVYAkala ko ang pagpatay sa akin ang pinakamasama nilang magagawa, pero hindi ko alam na balak nila akong hilahin pababa hanggang sa pinakailalim kahit wala na akong buhay sa ibabaw ng mundo.Nabibiyak ang puso ko. Malapit na akong umiyak nang walang tigil. Mahigpit kong hinawakan ang damit ko, ki
IVYDahan-dahang bumukas ang aking mga mata, at tumama sa maliwanag na ilaw mula sa kisame. Mariin kong pinikit ang mga mata ko at naglabas ng ungol. Binuksan ko ulit ang mga mata ko.Kakaiba.Patay na ako… Dapat patay na ako.Nilibot ng aking mga mata ang kwarto kung saan ako nagising — iba ito sa
IVYNilakbay ng mga malamig na kilabot ang aking gulugod, nagpanginig sa aking balat. Gumawa ng mga tunog ang aking puso na hindi ko pa naririnig noon, at ang aking katawang hindi na gumagalaw ay tumigas pa laban sa malamig na sahig.Oh, tama nga… Nasa malamig na sahig ako nakahiga.Bakit ako nakah







