004

IVY

Akala ko ang pagpatay sa akin ang pinakamasama nilang magagawa, pero hindi ko alam na balak nila akong hilahin pababa hanggang sa pinakailalim kahit wala na akong buhay sa ibabaw ng mundo.

Nabibiyak ang puso ko. Malapit na akong umiyak nang walang tigil. Mahigpit kong hinawakan ang damit ko, kinagat ko ang ibabang labi hanggang dumugo habang pinapanood si Louisa na umiiyak sa TV.

“Bullshit!” mura ni Alex habang inabot ang remote at pinatay ang TV.

Ha? Naningkit ang mga kilay ko habang humarap sa kanya. Mahigpit na nakakuyom ang kanyang kamao. “Hindi kailanman gagawin ni Ivy ang kahit ano para sirain ang kumpanyang itinayo ng tatay niya.” Bulalas niya.

Ha? Paano niya nasabi ‘yun? Hindi niya ako kilala. Hindi niya ako kilala.

“Matapos mamatay ang tatay niya, siya ang nagpatakbo ng kumpanya. Alam mo ba kung ilang beses niya akong nalampasan sa mga disenyong at estratehiya para sa department store? Siya ang pinakamatalas sa pamilyang ‘yun na siguradong hindi ko makuha ang puwesto niya. Bawat taon, palagi kaming naglalaban kahit hindi kami nagkikita. Laging nasa tuktok ang labanan namin. At siya lagi! Hindi ko man lang siya kayang kamuhian dahil sobrang galing niya sa trabaho. At ngayon sasabihin niyo sa akin na nagpakamatay siya? Dahil nagnakaw siya sa kumpanya? Dahil nag-embezzle siya? Bakit niya kailangang magnakaw ng pera na pinaghirapan niya? Bakit niya kailangang patayin ang sarili para itago ‘yun? Pwede naman niyang paghirapan at kitain nang maayos ang pera…” Patuloy na rants ni Alex. Paulit-ulit siya hanggang sa hindi ko na namalayan na naiyak na pala ako nang todo.

Umiiyak ako. Umiiyak ako nang sobra na naramdaman kong nakatitig sa akin ang lahat, sobrang iyak na parang nasusunog ang lalamunan ko at sumasakit ang dibdib ko. Pero wala akong pakialam.

Nabibiyak ang puso ko nang todo! Isa lang ang nasa panig ko. Isang lalaking kinamuhian ko noon dahil lagi niyang pinipilit akong maging mas mabuti. Naalala ko ang pagdurugo ng ilong ko nang ilabas niya ang pinakabagong brand bago ako, at lahat ay tumakbo sa tindahan niya kaya nawalan ako ng pera at ranggo. Minura ko siya nang duguan ako noon, pero siya lang ang hindi naniniwala sa mga kasinungalingan ng mga taong nagpanggap na pamilya ko.

Umiiyak ako nang sobra kaya nawalan ako ng malay.

Sa mga sumunod na araw sa bahay ni Alex, nanatili akong nakakulong sa kwarto ni Talia. Umupo ako sa tabi ng bintana tuwing umaga, pinapanood si Alex na papunta sa trabaho at ang maliit na bata papunta sa school. Ito na ang buhay ko ngayon. Ako si Talia Sultan, asawa ni Alex Sultan at stepmother sa… tama nga, hindi ko pa alam ang pangalan ng bata.

Isang buwan na sa bagong pagkakakilanlan ko, tinatanggap na ang pagkamatay ko at bagong buhay, may ideya akong naisip nang manuod ako ng pelikula kasama ang maid. Ang Revenge.

Sa mukha ni Talia at kasama si Alex sa likuran ko, makakaganti ako sa nakaraang buhay ko. Hindi kailanman aasahan ni Julo at Louisa ang mangyayari.

Sa bagong mukha ko, mapapabayad ko sila.

Pero hindi ko magagawa nang mag-isa. Kailangan ko ng tulong ni Alex, pero paano ko siya makukumbinsi?

Naglakad-lakad ako sa kwarto, kinakagat ang mga kuko, nang tumama ang paa ko sa sulok ng kama. Nagdaing ako sa sakit, yumuko para tingnan kung may dugo ang daliri ko nang makita ko ang isang kahon. Inabot ko ito at binuksan. Sa loob ay isang journal. Journal ni Talia.

Mali ang pakiramdam na basahin ang journal niya, pero kung gusto kong mabuhay bilang Talia, kailangan kong malaman ang alam ni Talia. Dahil wala akong alaala niya, ang tanging paraan ay ang journal na ito.

Kaya binasa ko ito.

Maraming bagay ang nakasulat, pero isa ang tumama sa akin — ang dahilan kung bakit hindi niya mahal si Talia.

May asawa si Alex bago si Talia. Pero namatay ito. Hindi gaanong detalyado sa journal kung paano namatay, pero nabanggit na lahat ng tao ay sinisi si Talia. Sa journal, sinumpa ni Talia na hindi niya ito pinatay, pero walang naniniwala sa kanya, pati si Alex. Hindi niya kinamumuhian si Talia pero hindi rin siya nagtitiwala. Pinakasalan lang niya si Talia dahil utos ng lolo niya.

Matapos basahin ang journal, naintindihan ko kung ano ang kailangan kong gawin para makuha si Alex sa panig ko. Hindi ko kailangang maging Talia. Kailangan kong maging ako. Kailangan kong patunayan kay Alex na hindi pinatay ni Talia ang asawa niya, at pagkatapos ay kailangan kong mapahulog si Alex sa akin para matulungan niya ako sa paghihiganti.

Pero una, kailangan kong tuluyang itapon ang pagkakakilanlan ko bilang Ivy at tanggapin na ako na si Talia ngayon.

Ako si Talia Sultan. Si Alex ang asawa ko at may anak ako.

“Magandang umaga sa lahat!” Bati ko habang pababa ng hagdan patungo sa kusina. Natulala sa akin ang maid at ang matandang babae na siyang butler/housekeeper.

Ayon sa journal ni Talia, hindi siya ganap na nakikipag-interact sa sinuman.

“Ano’ng niluluto niyo, Madam?” Tanong ko sa matandang babae na may ngiti.

“Uh… uhm. Fried rice, paborito ni Isaiah.” Sagot niya, nanginginig nang bahagya ang mga daliri niya dahil sa kaba.

“Pwede bang tumulong?” Tanong ko habang pumapasok sa kusina.

“Sigurado ka ba, ma’am? Kaya ko naman.” Ungol niya. “Hindi mo naman gusto ang amoy ng mantika.”

“Ayos lang, anak ko si Isaiah. Ang pinakamaliit na magagawa ko ay lutuan siya.” Masiglang sabi ko. “Bukod pa ‘yan, gusto kong bigyan siya ng espesyal na pagkain mula sa mommy niya.” Kinuha ko ang sandok sa kanya. Niluto ko ang kanin, inimpake ang lunch box niya, at nilagyan ng kaunti ang kanyang plato.

“Magandang umaga, Isaiah! Ready na ang breakfast!” Kumaway ako sa kanya nang pababa siya ng hagdan.

Pareho pa rin ang kakaibang tingin niya sa akin tulad ng iba, pero wala akong pakialam. Kinain niya ang niluto ko at umalis papuntang school. Paakyat na ako sa kwarto nang pababa si Alex, nakasuot na at handang pumasok sa trabaho.

“Magandang umaga, Alex.” Kumaway ako sa kanya.

Tumigil siya, naningkit ang mga kilay, at tumango. “Morning.”

Lumapit ako sa kanya. Baluktot ang necktie niya kaya inabot ko ito. Nanlaki ang mga mata niya. “Ano’ng ginagawa mo?” Tanong niya.

“Baluktot ang necktie ng asawa ko. Trabaho ko bilang asawa niya na ayusin ito.” Sabi ko habang inaayos ang necktie.

“Hindi mo kailangang—”

“Alam ko… Pero gusto ko, dahil asawa mo ako.” Sabi ko habang tinatapos ang necktie, nagkatagpo ang aming mga mata. “Alam kong may kasunduan tayo, pero ano’ng magagawa ko? Matapos maranasan ang kamatayan, narealize ko na hindi ko na kayang manatili sa kasunduang ‘yun.” Nagkibit-balikat ako. “Gusto kong mabuhay nang higit pa kaysa dati. Hindi ba’t karapat-dapat ako roon?”

“Ano’ng sinasabi mo…”

“Ano’ng sinasabi ko ay… Patutunayan ko ang inosensya ko, at pagkatapos ay mapapahulog kita sa akin.” Sa necktie, hinila ko siya palapit at pinindot ang aking labi sa kanya. “Magandang araw sa trabaho, honey. Huwag kalimutang umuwi ng maaga para sa hapunan.”