003

IVY

Dahan-dahang bumukas ang aking mga mata, at tumama sa maliwanag na ilaw mula sa kisame. Mariin kong pinikit ang mga mata ko at naglabas ng ungol. Binuksan ko ulit ang mga mata ko.

Kakaiba.

Patay na ako… Dapat patay na ako.

Nilibot ng aking mga mata ang kwarto kung saan ako nagising — iba ito sa lahat ng kilala ko. Berde ang pintura ng kwarto, at madilim ang mga kurtina. Walang ibang tao sa loob maliban sa akin. Nakakatulig ang katahimikan.

Nasa impiyerno ba ako? O sa langit? Ito ba ang afterlife?

Umupo ako, at pinadaan ang mga kamay sa aking buhok. Walang sakit ang katawan ko, wala akong pasa, na imposibleng mangyari kung nakaligtas ako. Kaya nasaan naman ako?

Nabalik ang atensyon ko sa pinto nang marinig ko itong bumukas nang malutong. Pumasok ang isang babae, buhok na nakatali sa bun. Naka-white at black uniform siya, katulad ng damit ng isang maid. Naningkit ang aking mga kilay habang pinapanood siyang lalim nang lalim papasok sa kwarto.

Hindi niya muna ako napansin, pero sa sandaling nagtagpo ang aming mga mata, nabagsak sa sahig ang tuwalya at mangkok ng tubig na hawak niya. “Ah!” Napakalakas ng sigaw niya na nagpagulat sa akin.

Nanlaki ang mga mata ko, naningkit ang mga kilay, at pinindot ko ang mga kamay sa aking dibdib, pinakalma ang dibdib ko mula sa takot.

Tinakpan niya ang bibig niya at mabilis na tumakbo palabas bago ko pa man matanong kung bakit siya sumigaw.

“Madam! Gising na si Ma’am Talia!”

“Gising na si Ma’am Talia!”

“Gising na si Ma’am Talia!”

Sigaw niya sa may pinto.

Talia?

Sino’ng tinutukoy niyang Talia?

Ako si Ivy.

Nagbabago ba ng pangalan ang mga tao pagkatapos mapunta sa afterlife?

Bumalik siya sa kwarto pero hindi na siya nag-iisa. Kasama niya ang isang babae. Humigit-kumulang limampu ang edad ng babae. Pagkatapos ay pumasok ang isa pang babae, nakasuot ng kaswal na shorts at blouse. Sumunod ang isang maliit na batang lalaki, mga limang o pitong taong gulang. Magkayakap ang kanyang mga kamay habang nakatitig sa akin, naka-pout ang labi, at puno ng luha ang mga mata.

Ha?

Sino ang mga taong ito?

Bukas na bukas ang bibig ko para magtanong nang pumasok pa ang isa.

Isang matangkad na lalaki, moreno, asul ang mga mata, maayos ang pagkaka-trim ng buhok at maikling balbas. Maayos ang suot na pantalon at polo, ang kanyang necktie ay nakabukas, parang kakauwi lang mula sa trabaho. Napakagwapo niya pero may pamilyar na bagay sa kanya… masyadong pamilyar.

Ha?

Sandali, kilala ko ‘to.

Siya… siya…

“Ikaw…” sa wakas ay lumabas ang mga salita sa bibig ko.

“Gising ka na pala. Limang araw na mula nang ma-collapse ka… Ano’ng iniisip mo, uminom ka ng ganyang karaming gamot? Sinusubukan mo bang patayin ang sarili mo?” Sermon niya, malalim at totoong-totoo ang boses.

“Ikaw si Alex Sultan.” Sabi ko.

Naningkit ang kanyang mga kilay sa pagkalito. “Siyempre ako ‘yun.” Kumpirma niya. “Ano’ng sinasabi mo?”

Kakaiba.

Patay na rin ba siya?

Magkasama ba kami sa afterlife?

“Ma’am Talia, sobrang nag-alala kami sa’yo.” Ungol ng matandang babae, umaagos ang luha sa kanyang mga mata. “Kasalanan ko ‘to, hindi ko dapat iniwan ka nang sabihin mong gusto mong mag-isa. Patawarin mo ako.” Umiiyak siya, nanginginig ang kanyang matatandang kamay.

Paulit-ulit nila akong tinatawag na… Talia.

“Patay na ba ako?” Tanong ko, gusto kong siguraduhin. Dahil masyadong totoo ang lahat para maging afterlife lang.

“Hindi, na-save ka ng doktor sa tamang oras.” Ungol ng maid.

Kaya hindi ako patay? Pero tinatawag nila akong Talia?

Lumabas ako sa kama.

“Ma’am Talia, hindi ka dapat bumangon!” Sigaw ng maid habang patakbo papalapit sa akin. Mahina ang mga binti ko, hindi ko maigalaw. Pero gusto kong tingnan ang isang bagay, kaya gumapang ako patungo sa salamin sa vanity table.

“Lahat po, umalis muna kayo.” Narinig ko ang malalim na boses ni Alex na umuugong.

Hindi ko siya pinansin at hinawakan ang salamin. At ang nakita ko ay hindi ako, kundi ang anak ni Mr. Lanes. Si Talia Lanes, asawa ni Alex Sultan.

Nakahawak ang mga kamay ko sa aking mga pisngi, kinurot, hinimas, at pinisil hanggang sumakit.

Nasa katawan ako ni Talia Lanes? At kasal ako kay Alex Sultan? ‘Yung lalaking baluktot na kunin ang teritoryo ng department store? ‘Yung tanging karibal ko sa mundo ng negosyo?

Paano? Ano ba talagang nangyari?

Bago ko pa ma-process ang lahat, hinablot ni Alex ang salamin sa akin at ibinalik sa mesa. Inabot niya ako, binuhat sa kanyang mga bisig at inilagay sa kama.

Isinubo niya ang mga kamay sa bulsa, puno ng pagkalito at galit ang kanyang mga mata, at gumigiik ang kanyang ngipin habang tinititigan ako. “Bakit mo ginawa ‘yun?” Tanong niya.

“Ginawa ang ano?” Tanong ko.

“Bakit mo sinubukang patayin ang sarili mo?” Tanong niya.

Sandali… ano?

Sinubukan niyang patayin ang sarili?

Bakit?

Bakit?

Kasal siya sa isang gwapo at mayamang lalaki, may mga maid na nag-aalala sa kanya… wait, tama nga, hindi biological na anak niya ‘yung bata pero may pamilya pa rin siya, bakit naman niya susubukang patayin ang sarili?

Pero sa kabilang banda, may pamilya rin ako, pamilyang akala ko mahal ako. Akala ko minamahal at pinahahalagahan ako pero niloko at kinamuhian ako at pinatay nang walang awa.

Ano’ng masasabi natin na iba ang sitwasyon ni Talia?

Humugot ng malalim na hininga si Alex at humarap, yumuko siya para magkatagpo ang aming mga mata. “Dahil ba ito sa hindi kita minamahal?” Tanong niya, malambing at bahagyang nawasak ang boses.

Ano?

Hindi niya mahal ang asawa niya?

Kaya pala sinubukan niyang patayin ang sarili. Anong klaseng lalaki ‘to?

Pero wala namang galit o kasamaan sa kanyang mga mata o sa paraan ng pagtanong niya.

“Talia, may kasunduan tayo. Ikaw pa ang pinakaalam kung bakit hindi ko magawang mahalin ka o kahit sinong babae. Sabi mo okay ka lang. Sabi mo ayos lang basta nandito ka. Hindi kita kailanman sinamantalahan. Binigyan kita ng lahat ng hiningi mo. Lahat ng gusto mo, kaya bakit? Bakit mo ginawa ‘to? Alam mong nawalan na ako ng isang tao noon. Bakit mo ako pinagdadaanan ulit nito?” Nawasak ang boses niya.

Hindi kinamumuhian ng lalaking ito ang asawa niya pero hindi rin niya ito mahal. Nasasaktan siya dahil sinubukan nitong kunin ang buhay niya.

Palagi kong kilala si Alex bilang isang walang-awang negosyante na walang ipinapakitang emosyon, pero dito, sa harap ng asawa niya, nawasak ang boses niya at nagpapakita siya ng mga emosyong hindi ko akalain na kaya niyang ipakita.

Masama ang loob ko. Dahil patay na ang asawa niya at ako ang nakakuha ng katawan niya.

Hindi ko alam kung ano’ng sasabihin sa kanya.

“Ako…”

May mabilis na katok sa pinto ng kwarto ko. Humarap si Alex. “Ano?”

Bumukas ang pinto at pumasok ang isang lalaki. Nakita ko na dati ‘tong lalaking ‘to, siya ang sekretaryo ni Alex, palagi silang magkasama. “Boss, kailangan niyong makita ‘to sa balita.” Sabi niya, nanginginig ang boses.

“Urgente ba?” Tanong ni Alex, hindi lumalayo sa akin.

“Tungkol kay Ms. Ivy Montes.” Sabi niya.

Tungkol sa akin?

Ano tungkol sa akin?

Tumayo si Alex nang marinig ang pangalan ko. “Ano tungkol sa kanya?” Tanong niya.

“Kailangan niyong makita mismo.”

Gusto ko ring makita. Isama mo ako!

“Pwede bang sumama? Nakaka-bore dito.” Tanong ko, kumikislap ang mga mata.

Hindi siya nagdalawang-isip, binuhat niya ako at dinala sa salas.

Naka-on ang TV.

“Breaking news: Limang araw na mula nang ihayag ni Louisa Montes na nawawala ang kanyang stepdaughter na si Ivy Montes. Pagkatapos ng limang araw na masusing paghahanap, natagpuan si Ivy Montes. Nakakabagabag na hindi siya natagpuan nang buhay. Natagpuan ang kanyang katawan sa ilalim ng isang bangin. Kasalukuyang iniimbestigahan ng pulisya kung pinatay siya o kung suicide ito — oh, may pahayag na mula sa pamilya Montes, ikokonekta na natin sa live news. — Gusto kong isanggol ang anak ko pero hindi ko alam kung paano ako dapat makaramdam ngayon. Habang hinahanap si Ivy, natuklasan ng pulisya ang mga bagay na nagpapakita kung sino talaga si Ivy. Isang magnanakaw at sakim na babae na sinubukang sirain ang lahat ng itinayo ng kanyang ama. Isang manliligaw na may maraming affair habang kasal… Hindi ko alam kung paano ako dapat makaramdam ngayon… Pasensya na.”

Ah… Lubusan nila akong sinira kahit pagkatapos kong mamatay.

“Bullshit!” Singhal ni Alex.

Ha?