เข้าสู่ระบบตอนเช้ามืดฉันออกมาซื้อปาท่องโก๋กับกาแฟมานั่งทานในห้องเหมือนทุกวัน จากนั้นก็แต่งตัวเตรียมไปเรียน เดินออกมาหน้าหอมีรถจอดรอรับฉัน ฉันเปิดประตูเข้ามานั่งในรถ
“นี่ค่าน้ำมันค่ะ” เป็นค่าน้ำมันของอาทิตย์นี้ พี่บิวอีกแล้วค่ะ เขามารับฉันไปส่งที่มอเป็นประจำ เขาบอกว่าเขาเรียนเช้าเหมือนฉัน ซึ่งฉันก็คิดว่าเออก็ดี ไม่ต้องรอแท๊กซี่ ไม่ต้องเบียดกันบนรถเมล์
พี่บิวรับเงินไปแล้วไม่ได้พูดอะไร มันเป็นแบบนี้ประจำอยู่แล้ว
กระทั่งถึงตึกที่ฉันเรียน ใจดีไง มาส่งถึงหน้าตึกเป็นประจำ
“เย็นนี้พี่บิวไม่ต้องรอเนลนะคะ” ฉันหอบหนังสือด้วยมือข้างหนึ่ง มืออีกข้างหนึ่งเปิดประตู
“กลับไง”
“คนขับรถของคุณย่ามารับค่ะ เนลต้องไปหาคุณย่า”
“ขอนแก่น?”
“บ้านสวนเฟื่องฟ้าค่ะ คุณย่าท่านพักท่านนั่น”
“อืม ถ้ามีไรก็โทรมานะ”
“ค่ะ ไปนะคะ” ฉันยิ้มให้พี่บิวแล้วลงจากรถ พี่บิวขับรถออกไป ระหว่างทางเดินขึ้นตึกเรียนฉันย้อนนึกถึงเหตุการณ์ที่ทำให้ตัวฉันได้เข้าไปเป็นหนึ่งในสมาชิกหญิงในวง Night-Day ฉันเป็นคนที่ในความเป็นจริงไม่ชอบผูกมิตรกับใคร พูดง่าย ๆ ก็คือไม่เชื่อใจ โลกที่ฉันสิงคือโลกโซเชียล ฉันส่องทุกอย่างของมหา’ลัย ส่องทุกคนที่น่าสนใจ แล้วก็มาเจอวง Night-Day กำลังเปิดรับนักร้องหญิง ฉันจึงลองไปสมัครเล่น ๆ น่าแปลกใช่ไหมที่ไม่ชอบสุงสิงกับใคร แต่ชอบร้องเพลงหน้าเวที วันนั้นฉันวิ่งทะเล่อทะล่าไปที่ชมรมดนตรีที่ที่เปิดรับสมัคร แล้วก็ได้เจอกับพี่บิวเป็นคนแรก วันนั้นเขามองฉันนิ่ง ๆ สายตาถามว่ามาทำไร ฉันจึงตอบไปว่ามาสมัครร้องเพลง บอกตามตรงว่าฉันเงอะงะมาก แต่ก็โดนเลือก เพราะคนที่มามาสมัครไม่เข้าตาพี่ปั้นจั่นนักร้องชาย เนื่องจากเหล่าผู้หญิงที่มาสมัครล้วนต้องการใกล้ชิดพี่ ๆ ในวงเท่านั้น ต่างจากฉันที่ไม่ได้สนใจในตัวของพวกพี่เขา และนี่คือจุดเริ่มต้นที่ฉันได้รู้จักกับพวกพี่ ๆ ในวง เป็นระยะเวลาปีกว่า ๆ
“นักศึกษาฟังทางนี้หน่อย” เสียงอาจารย์คนหนึ่งดังขึ้นดึงสติฉันให้กลับมาสนใจ
นี่ฉันคิดเพลินจนไม่รู้ว่าอาจารย์เข้ามาสอนแล้วเลยรึ แต่นี่ไม่ใช่อาจารย์เคมีนี่นา
“ฟังนะคะ เนื่องจากอาจารย์รณชัยลา ทางมหา’ลัยจึงมีอาจารย์มาสอนแทนอาจารย์รณชัยชั่วคราว” อาจารย์ผู้หญิงพูด คำว่าอาจารย์สอนแทนทำให้นักศึกษาในห้องให้ความสนใจ “เชิญอาจารย์เรซค่ะ” อาจารย์ผู้หญิงพูดและหันออกไปด้านนอก
ไม่นานนักมีผู้ชายใส่สูทผูกไทด์เดินเข้ามาในห้อง “สวัสดีครับ” เขาเอ่ยสั้น ๆ และมองนักศึกษารอบห้องที่กำลังกรี๊ดบ้างก็ซุบซิบให้กับความหล่อของอาจารย์คนใหม่
ฉันจะไม่สนใจอะไรเลยถ้าหากว่าเขาไม่หยุดมองที่ฉัน และทำเหมือนว่ารู้จักฉัน
ดวงตาคู่นี้ ใบหน้าแบบนี้ เหมือนเคยเห็นที่ไหนกันนะ เหมือนว่าฉันเคยสบตากับเขา แต่จำไม่ได้ว่าที่ไหน
อาจจะร้านที่ไปร้องเพลงแหละ แต่ละคืนฉันสบตาใครต่อใครนักก็ไม่รู้เยอะแยะไปหมด
“รู้แบบนี้แล้วจะโกรธได้ไงคะ อายจังเนลเล่นใหญ่อะ” นึกขึ้นมาได้ฉันรีบหันไปมองพี่บิว “พี่บิวอะ พี่รู้อยู่แล้วว่าพี่เรซทำอะไร ทำไมไม่บอกเนลหน่อย หรืออย่างน้อยก็ไม่ต้องให้เนลหิ้วกระเป๋ามาด้วย ห้ามไว้ก่อนรอพรุ่งนี้ก็ได้นี่”“พี่บอกแล้วให้ใจเย็น เนลไม่ฟังพี่เอง พี่ก็ตามใจเนลไง” ทำพูดเข้า พี่บิวนะพี่บิว ก่อนหน้านี้ยังพูดเหมือนพี่เรซทำเรื่องร้าย ๆ อยู่เลย“นี่น้องเก็บกระเป๋า กะจะอุ้มท้องพาลูกหนีพี่จริงเหรอนิเนล”“ก็เนลนึกว่าพี่เรซไม่รักเนลแล้ว เนลก็จะไปสิ” พึมพำเบา ๆ น่ะสิ เสียงดังแบบตอนแรกได้ที่ไหน“มึง ในเมื่อมึงรู้ ทำไมไม่ห้ามนิเนล” พี่เรซหันไปพูดกับพี่บิวพร้อมสายตาหาเรื่อง“ห้ามทำไม อะไรที่น้องสาวกูไม่สบายใจ กูก็ต้องรีบเคลียร์สิ ดีเท่าไหร่แล้วกูไม่พาน้องกูหนีเลย” นั่น ๆ จ้องจะกัดกันอีกแล้ว“งั้นเนลกลับไปนอนที่ห้องดีกว่า ปะค่ะพี่บิว เนลง่วงแล้ว” หนีดีกว่า อยู่ตรงนี้แล้วอาย เมื่อกี้เล่นใหญ่ไปจริง ๆ“ไม่ต้องไปกับมันเลย ไปกับพี่นี่ เอากระเป๋าเมียกูลงมาด้วย แล้วมึงก็ไสหัวไปไกล ๆ ไอ้ตัวทำลายแผนกู” พี่เรซคว้ามือฉันไว้ พี่บิวก็เดินไปเอากระเป๋ามาให้ฉัน“งั้นพี่กลับบ้านนอนนะ” เสร็จแล้วก็เดินกลับไปฝั
“น้อง ทำไมมาอยู่ที่นี่ แล้วนั่งรถแบบนี้ได้ไง อันตรายรู้ไหมครับ” พี่เรซที่ดูตกใจตอนนี้ทำท่าห่วงใยฉันซะมากมาย“ไหนบอกทำงาน”“ก็…” เขาอ้ำอึ้ง ยื่นมือมาจับมือฉัน“โกหกเหรอ โกหกทำไม ทำไรอยู่กันแน่” ท่าทีที่อ้ำอึ้ง ทำฉันคิดดีไม่ได้เลยนะ“คือพี่ขอโทษ” อะ คำเดิม ๆ“ช่างเถอะ เนลขี้เกียจฟังคำขอโทษแล้ว เนลมาที่นี่ แค่จะมาดูให้เห็นกับตา แค่จะมาลา เดี๋ยวจะหาว่าไปไม่บอกไม่กล่าว ถือว่าเนลบอกพี่แล้วนะ เราจบกันพี่เรซ” สะบัดมือพี่เรซออก มันยากนะ ฉันพยายามไม่ร้องไห้ แสร้งทำเป็นเข้มแข็งเป็นอย่างมาก“เดี๋ยวนิเนล จบกันอะไร พี่ไม่เลิกหรอก ลูกจะคลอดอยู่รอมร่อมาบอกเลิกพ่อของลูก น้องคิดอะไรอยู่” ข้อมือฉันถูกคว้าด้วยมือหนา เขากำมันด้วยความแรง“อย่ามาใช้ความรุนแรงกับเนลนะพี่เรซ” ฉันจับจ้องไปที่ข้อมือ พี่เรซจึงคลายแรงบีบออก“พี่ขอโทษ แต่เนลเป็นอะไร ทำไมพูดแบบนั้น”“เป็นควายไง เป็นควายให้พี่หลอกไม่จบไม่สิ้น คราวนี้เนลไม่เอาแล้ว ปล่อยเนลเลย ฮือ…” รอบนี้ฉันร้องไห้จนได้ อุตส่าห์พยายามกลั้นแล้วนะ แต่มันไม่ได้ผลเลย“เนลหยุดร้องไห้ก่อน แล้วฟังพี่ พี่ไม่ได้ทำอะไรไม่ดีเลยนะครับ ถึงพี่จะทำอะไรที่มันลับ ๆ ล่อ ๆ แต่พี่รักน้อ
ฉันและพี่บิวมาถึงจุดหมายในเวลาเที่ยงคืนกว่า เราจอดรถกันที่ข้างบ้าน เป็นบ้านหลังใหญ่ มีสนามหน้าบ้าน มีชิงช้า และอีกหลายอย่าง ที่มองเห็นชัดเจนเพราะบ้านยังคงเปิดไฟสว่างไสวทั้งที่ดึกดื่นมากแล้ว“เอาไงดี บีบแตรเรียก หรือนั่งรอแบบนี้” พี่บิวหันมาถาม“แล้วพี่บิวคิดว่าเนลควรทำไงดีคะ” ก็พอเอาเข้าจริง ๆ ตัวฉันก็ไม่กล้าที่จะเดินลงไปกดออดเรียก ไม่กล้ามองภาพที่มันอาจจะบาดตา“นั่งรอก่อนก็ได้ พี่ให้เวลาเนลทำใจก่อน” พูดมาแบบนี้ฉันคิดดีไม่ได้เลย“เนลเลยรบกวนพี่บิวเลยอะ ความจริงพี่ควรนอนกอดเจ้าสาวแล้ว” พอเห็นหน้าพี่บิวก็อดคิดไม่ได้“คิดมากน่า พี่จะไปนอนกอดเด็กนั่นได้ไง อายุยังไม่ครบ 18 ด้วยซ้ำ”“หืม? นี่พี่บิว…”“คนมันอยากไปเริงรักกัน ก็เลยฝากภาระไว้ที่พี่” หมายถึงใคร? ที่ว่าไปเริงรักกัน“พี่บิว เรียกน้องเขาแบบนั้นได้ไงคะ”“ยัยเด็กโลกสวยนั่นวัน ๆ สนแต่ของกินกับผู้ายในซีรีย์ มีของกินกับซีรีย์คือสวรรค์” ทำท่าเบะปากซะด้วย“ระวังนะคะ จะตกหลุมรักไม่รู้ตัว”“เอาเรื่องของตัวเองดีกว่าครับ นั่นน่ะมันโทรเข้ามาแล้ว สงสัยจะรู้ว่าพี่ขโมยเนลมา” พี่บิวหันหน้าจอโทรศัพท์มาให้ฉันดู“เนลปิดเครื่องค่ะ กลัวเขาโทรมาก่อนถึงท
“พยายามอยู่ค่ะ เนลกำลังพยายามเข้าใจสัจธรรมของโลก รักได้ก็เลิกรักได้ เกลียดได้ก็เลิกเกลียดได้”“แล้วมันไปไหน”“เขาบอกว่างานยังไม่เสร็จ แต่ที่นักสืบถ่ายมาก็อย่างที่เห็น สงสัยไม่เสร็จที่ว่าคงเป็นเขาสองคนมั้งคะ”พี่บิวถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ “เข้าไปคุยในห้องกันปะ ยืนนาน ๆ มันไม่ดี ปวดเท้า”“ไม่ค่ะ”“?”“เนลจะจบแล้ว เนลจะไปหาเขาไปคุยให้รู้เรื่อง และก็จะออกจากชีวิตเขาค่ะ”“เอาจริง?”“พี่บิวเห็นเนลเป็นคนตลกหรือไง”“เปล่า พี่แค่ไม่อยากให้เนลร้องไห้ ถ้าแม่ร้องลูกในท้องก็ร้องด้วย แม่รู้สึกยังไงลูกก็รู้สึกอย่างนั้น”“พี่บิวจะให้เนลใจเย็นเหรอคะ เนลไม่เย็นแล้วค่ะ เนลเย็นมามากพอแล้ว” ฉันหันหลังเดินกลับไปลากกระเป๋าเดินทางที่ข้างในมีเสื้อผ้าข้าวของของฉัน“นี่เตรียมของเรียบร้อย?” ถามเมื่อฉันเดินกลับมาที่หน้าประตู“ค่ะ ถ้าพี่บิวไม่ไปกับเนล เนลไปคนเดียวก็ได้ ถ้าคุณย่าติดต่อเนลไม่ได้ พี่บิวก็บอกว่าเนลสบายดีแล้วกัน”พี่บิวถอนลมหายใจอีกรอบก่อนจะคว้ากระเป๋าเดินทางของฉันไปถือเอาไว้เอง “ก็รู้ว่าพี่ไม่มีทางปล่อยให้น้องสาวคนเดียวของพี่ต้องไปเจอมรสุมเพียงลำพังอยู่แล้ว ปะ ไปไหนไปกัน พี่ก็อยากเห็นสีหน้ามันตอนที่เนล
หลังจากส่งข้อความไปแล้ว ฉันก็นั่งดูรูปถ่ายที่นักสืบส่งมาให้ ไม่อยากจะเชื่อนะว่าพี่เรซนอกใจฉัน หรือมันจะเป็นแบบนั้นจริง ๆ เพราะผ่านมาสามเดือนพี่เรซก็ยังไม่พูดถึงทะเบียนสมรส เออ ถึงฉันจะบอกว่าช่างหัวทะเบียนสมรส แต่พอเอาเข้าจริง ๆ มันก็ไม่ได้ง่ายเลย ก็เขาเคยจด จู่ ๆ บอกขอเวลา มันหมายความว่าไง ฉันก็หวงเขาไหมอะ“ถ้าพ่อนอกใจแม่จริง ๆ หนูอย่าโกรธแม่นะคะ ถ้าแม่ตัดสินใจทำให้ชีวิตของหนูไม่มีพ่อ ถึงยังไงหนูก็มีแม่นะคะ” ลูบที่หน้าท้องกลมโตพลางพูดไปด้วย คิดแล้วนะ ฉันคิดแบบนี้จริง ๆ ก็แบบต้องเผื่อใจไงก็คนเรา รักได้ หมดรักก็เกิดขึ้นได้เช่นกัน แม้ว่าจะเสียใจ ยังไงฉันก็ต้องยอมรับมันตริ๊ง! เกือบครึ่งชั่วโมงเสียงแจ้งเตือนของฉันดัง ฉันคว้ามันมาดู จึงได้เห็นรูปที่นักสืบถ่ายมาอีกเป็นรูปพี่เรซที่กำลังอยู่ในท่ากอดผู้หญิงคนนั้นอยู่(×××: รูปล่าสุดครับ)แสดงว่าเขายังอยู่ด้วยกันสินะ(นิเนล: โอเคค่ะ คุณกลับบ้านได้เลย ที่เหลือฉันจัดการเอง เดี๋ยวโอนครึ่งที่เหลือให้นะคะ)ฉันจะถือว่าความคิดฉันชัดเจน ไม่ได้คิดไปเอง และฉันคิดว่าจะไปให้เห็นกับตา เอาให้ชัวร์ไปเลยตริ๊ง รอบนี้เป็นข้อความของพี่บิวที่ส่งเข้ามา(พี่บิว:
ย่างเข้าเดือนที่ 8 ของอายุครรภ์ การฉี่บ่อยเริ่มถี่ขึ้นหนักกว่าเมื่อก่อนมาก ขาเริ่มบวม จะเรียกว่า อ้วน ก็ได้ เพราะฉันอ้วนขึ้นจริง ๆ อ้วนแบบไม่เคยอ้วนมาก่อน อ้วนเพราะกินเก่ง จะเรียกว่ามีความสุขก็เลยกินอิ่มนอนหลับงั้นเหรอ ก็อาจจะใช่นะ แต่หลาย ๆ วันมานี้เหมือนจะไม่ใช่แล้วสิฉันเริ่มคิดหนัก พฤติกรรมของพี่เรซเริ่มทำให้ฉันรู้สึกแย่ เขาทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ พอถามก็บอกว่าไม่มีอะไร ไม่มีอะไรแล้วทำไมไม่ปกติ ทำไมเซนต์ฉันถึงบอกว่าพี่เรซกำลังมีบางอย่างปกปิดฉันและเมื่อสงสัยหนักขึ้นมาก ๆ ฉันก็เริ่มอยากรู้ และทางเดียวที่จะรู้โดยที่พี่เรซไม่สงสัยคือการแอบจ้างนักสืบตามเขาสามวันมาแล้วที่รูปถูกส่งมาทางไลน์เป็นระยะ ๆ สำหรับการติดตามพี่เรซ กระทั่งรูปล่าสุดที่ถูกส่งมา เป็นรูปผู้หญิงคนหนึ่งกับพี่เรซหายเข้าไปในบ้านหลังหนึ่ง ผู้หญิงคนนี้ช่วงนี้อยู่ในชีวิตประจำวันกับพี่เรซแทบทุกวัน ซึ่งพี่เรซออกจากห้องไปโดยให้เหตุผลกับฉันว่าต้องไปทำงานนี่งานอย่างนั้นเหรอ หรือเขากำลังมีใครอีกคน หรือกลับไปทำอาชีพที่เคยทำ ฉันอดคิดไม่ได้เลยจริง ๆครืด ครืด…ระหว่างที่ฉันนั่งมองรูปเขากับผู้หญิงคนหนึ่ง เบอร์โทรของเขาก็เด้งขึ้นมา “ค่ะ”(







