All Chapters of OMG รักซ้อน ซ่อนรัก: Chapter 1 - Chapter 10

ท่ามกลางไฟแสงสีที่สาดส่องไปมา ร่างอรชรนับสิบพากันวาดลวดลายออกลีลาการเต้นอย่างสนุกสนาน ชีวิตมนุษย์มันก็มีแค่นี้ ตื่น ทำงาน เที่ยว นอน วัน ๆ หมดไปกับกิจวัตรประจำวันกิเลสมักมีอยู่ในร่างของมนุษย์ทุกคน อยู่ที่ว่าจะกิเลสด้านไหนก็แค่นั้นและเมื่อเกิดกิเลส ก็ต้องสนองความต้องการของตัวเอง ไม่ได้สนองมันก็จะรู้สึกค้างคา ใช้ชีวิตไม่เต็มเม็ดเต็มหน่วยตัวผมนั้นเป็นตัวสนองกิเลสให้สาว ๆ ที่หงอยเหงา คิดว่าตัวเธออยู่ในจุดดิ่ง หาคุณค่าในตัวเองไม่เจอ จากที่พวกเธอรู้สึกเหมือนตกนรก ผมจะพาพวกเธอทะยานขึ้นสู่สวงสวรรค์ลืมนรกในใจเลยล่ะทว่าคนอย่างผมทำอะไรฟรี ๆ ไม่เป็นด้วยสิ ถ้าอยากได้ก็ต้องจ่าย มีปัญญาจ่าย ผมก็มีปัญญาขายบังเอิญว่ารูปร่างหน้าตาของผมมันสมบูรณ์เพอร์เฟกต์ไปซะหมดทุกอย่าง ต้องขอบคุณพ่อกับแม่ที่ปั้นผมมาอย่างสมบูรณ์แบบ ผู้หญิงหน้าไหนที่ผมเดินผ่านก็อยากจะได้ผมทั้งนั้น ไม่ได้หลงตัวเองมันคือเรื่องจริงคนมันหล่อ ช่วยไม่ได้ครับ และเมื่อร่างกายที่แสนเพอร์เฟคนี้เป็นของผม ผมจะทำอะไรกับมันก็ได้ เพราะฉะนั้นผมก็เลยเอามันมาแสวงหากำไรด้วยการให้บริการผู้หญิงที่พร้อมจ่ายให้กับค่าตัวของผม“กลับห้องกันดีมั้ย ผมว่าใบหน

คอนโด Mผมอยู่ในลิฟต์ของตึกสูงคอนโด M ชั้น 50 ชั้นบนสุดคือชั้นที่ผมกำลังจะไป และทั้งชั้นนั้นมีแค่ห้องเดียว ไอ้มอสเป็นเจ้าของชั้นนี้ทั้งชั้น เราเรียกที่นี่ว่า ‘ฐานลับ’ มีไว้คลายเครียดจากปัญหาข้างนอก อยู่ที่นี่เหมือนเข้ามาอีกโลก พวกผมคิดแบบนั้น แต่ความจริงมันก็ไม่มีอะไรแปลกมากหรอกครับ ก็แค่ที่ที่อยู่แล้วสบายใจ แค่ที่ที่พวกมีปัญหาอย่างพวกผมมารวมตัวกันผมมาที่นี่เพราะไอ้มอสมันเรียกตัวมาไงครับติ๊ดผมแตะคีย์การ์ดเข้ามาในห้องเห็นไอ้มอสผู้ชายที่เป็นทายาทเจ้าของมหา’ลัยแห่งหนึ่ง ผู้ชายที่ต้องเนี๊ยบทุกครั้งที่เข้ามหา’ลัย แต่ใครจะรู้ว่ามันขายเซ็กซ์ แล้วเวลาอยู่ห้องมันโคตรจะสกปรก ตอนนี้มันกำลังนั่งเล่นเกมออนไลน์ ซึ่งไม่ใช่แนวของผม และผมก็โคตรจะเบื่อถ้ามาเจอมันในเวลานี้ เพราะว่ามันจะไม่สนใจผม“มันเล่นนานยัง” ผมถามไอ้โซ่ที่นั่งหน้าจอคอมพิวเตอร์ กำลังเลื่อนดูโพรไฟล์ของลูกค้าต่าง ๆ ที่ส่งเข้ามาตลอดเวลา ที่บอกว่าตลอดเวลาเพราะมันย้ายตัวเองมาอยู่ที่นี่อย่างถาวร‘ไม่ต้องเปลืองค่าไฟค่าน้ำหลายที่’ คือประโยคที่มันพูด ค่าไฟค่าน้ำค่าส่วนกลางของที่นี่หารเท่า ๆ กันทุกคน ถึงแม้พวกผมบางคนจะไม่ได้มาบ่อยก็ตาม การท

หลังจากที่ตกลงกับเพื่อนเรียบร้อย ผมก็กลับออกมาเลย ไม่ได้พูดอะไรนอกเหนือจากนั้นให้ผมไปสอนคนงั้นเหรอ ถึงผมจะเรียนเก่ง แต่ใช่ว่าจะอยากเป็นอาจารย์ไหมวะ เซ็งครับ พูดได้คำเดียวว่าเซ็ง ผมขับรถมาเรื่อย ๆ ด้วยความเบื่อ แล้วรถก็จอดที่หน้าบ้านหลังใหญ่ เมื่อก่อนบ้านหลังนี้มีแต่ความอึมครึม เจ้าของบ้านเป็นคนน่ากลัว แต่ว่าเดี๋ยวนี้ดูอบอุ่นน่าอยู่มากเลยล่ะโฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง“เห่าอะไรไอ้ทิ เดี๋ยวมึงจะโดน” ผมถามไอ้หมาหน้ามึนของเจ้าของบ้านที่เดี๋ยวนี้ไอ้หน้ามึนมันได้เลื่อนขั้นเป็นลูกรักไปแล้ว มันนอนอยู่บนโซฟา จ้องหน้าผมก่อนจะเมินไปทางอื่น“อาเรซขู่พี่ทิทำไม” อาทิตย์ลูกชายของเฮียทิวเดินมาหาผม เด็กน้อยวัยเจ็ดแปดขวบเดินมาหยุดยืนมองหน้าผมด้วยหน้าตาไม่พอใจที่ผมต่อว่าหมากะทิ“อาไม่ได้ขู่ อาแค่พูดกับมัน ป๊าทิวอยู่ไหม”“อยู่ครับ ในห้องทำงาน” อาทิตย์เป็นเด็กพูดพูดจาฉะฉาน ผมวางมือที่ศีรษะของน้องอาทิตย์ด้วยความเอ็นดู เจ้าเด็กน้อยเงยหน้าขึ้นมาถามผมอีกครั้ง “อาเรซไม่ได้ขู่พี่ทิจริง ๆ ใช่ไหมครับ”“ไม่ได้ขู่ครับ ใครจะกล้าขู่ลูกรักของป๊าทิว งั้นอาไปหาป๊าทิวก่อนนะครับ”“ครับ” น้องอาทิตย์เดินไปนั่งดูทีวีข้างกะทิลูกรักของเฮ

มองจากหน้าต่างชั้น 2 ของตึก เหตุการณ์ตรงซอยเปลี่ยวที่มีไฟส่องสว่างแค่ดวงเดียวกำลังเป็นที่สนใจของฉัน รถมอเตอร์ไซค์หกคันจอดล้อมรถเก๋งคันหนึ่ง มอเตอร์ไซค์ทั้งหกคันมีคนซ้อนมาด้วยทุกคัน เท่ากับหนึ่งคันมีสองคน มอเตอร์ไซค์หกคันก็มีสิบสองคนคนนั่งมอเตอร์ไซค์คันหนึ่งลงจากรถพร้อมไม้เบสบอลในมือ เขาเดินมาหยุดที่ข้างคนขับ ใช้ไม้เบสบอลเคาะที่กระจกรถ แล้วพูดอะไรสักอย่าง คงจะบอกให้เปิดประตูลงมามั้งนะ ฉันเดาเอาล้วน ๆดูท่าแล้วเหมือนคนในรถเก๋งจะไม่เปิดออกมา ผู้ชายที่นั่งคร่อมมอเตอร์ไซค์อีกคันจึงเดินมาแล้วกระโดดขึ้นไปเหยียบหน้ากระโปรงรถ และใช้เหล็กยาวเท่าแขน อืม ฉันมองว่ามันเป็นเหล็กนะ เขาใช้เหล็กที่ถือมาด้วยฟาดไปที่กระจกหน้ารถสามครั้ง จนกระทั่งกระจกแตกละเอียดยิบ พวกที่นั่งอยู่บนรถมอเตอร์ไซค์เริ่มลุกมายืนล้อมรถเก๋งผู้ชายคนที่ฟาดเหล็กนั่งยอง ๆ บนฝากระโปรงมองเข้าไปด้านในแล้วหัวเราะใส่คนในรถ พิจารณาจากตัวเขาที่สั่นโยก จากนั้นคนถือไม้เบสบอลก็ตั้งท่าวอร์มก่อนจะฟาดไม้เบสบอลไปที่กระจกของประตูรถสี่ที กระจกรถก็แตกละเอียด คนด้านในคงจะโดนเศษกระจกกระเด็นใส่ไม่น้อยและคราวนี้ประตูรถก็ถูกเปิดออกด้วยมือของผู้ชายอีกค

ตอนเช้ามืดฉันออกมาซื้อปาท่องโก๋กับกาแฟมานั่งทานในห้องเหมือนทุกวัน จากนั้นก็แต่งตัวเตรียมไปเรียน เดินออกมาหน้าหอมีรถจอดรอรับฉัน ฉันเปิดประตูเข้ามานั่งในรถ“นี่ค่าน้ำมันค่ะ” เป็นค่าน้ำมันของอาทิตย์นี้ พี่บิวอีกแล้วค่ะ เขามารับฉันไปส่งที่มอเป็นประจำ เขาบอกว่าเขาเรียนเช้าเหมือนฉัน ซึ่งฉันก็คิดว่าเออก็ดี ไม่ต้องรอแท๊กซี่ ไม่ต้องเบียดกันบนรถเมล์พี่บิวรับเงินไปแล้วไม่ได้พูดอะไร มันเป็นแบบนี้ประจำอยู่แล้วกระทั่งถึงตึกที่ฉันเรียน ใจดีไง มาส่งถึงหน้าตึกเป็นประจำ“เย็นนี้พี่บิวไม่ต้องรอเนลนะคะ” ฉันหอบหนังสือด้วยมือข้างหนึ่ง มืออีกข้างหนึ่งเปิดประตู“กลับไง”“คนขับรถของคุณย่ามารับค่ะ เนลต้องไปหาคุณย่า”“ขอนแก่น?”“บ้านสวนเฟื่องฟ้าค่ะ คุณย่าท่านพักท่านนั่น”“อืม ถ้ามีไรก็โทรมานะ”“ค่ะ ไปนะคะ” ฉันยิ้มให้พี่บิวแล้วลงจากรถ พี่บิวขับรถออกไป ระหว่างทางเดินขึ้นตึกเรียนฉันย้อนนึกถึงเหตุการณ์ที่ทำให้ตัวฉันได้เข้าไปเป็นหนึ่งในสมาชิกหญิงในวง Night-Day ฉันเป็นคนที่ในความเป็นจริงไม่ชอบผูกมิตรกับใคร พูดง่าย ๆ ก็คือไม่เชื่อใจ โลกที่ฉันสิงคือโลกโซเชียล ฉันส่องทุกอย่างของมหา’ลัย ส่องทุกคนที่น่าสนใจ แล้วก็มาเจอว