CHAPTER 2

Ilang araw ang lumipas matapos ang kanilang pagpupulong, ngunit tila hindi nawala ang anino ni Christopher Lanchan sa isipan ni Jecelle Mendez. Sa bawat oras na susubukan niyang magpokus sa mga papeles at desisyon sa kumpanya, biglang bumabalik sa kanya ang kanyang tingin—malalim, matalim, at puno ng pagnanasa—at ang kanyang boses na parang bulong na tumatakbo sa kanyang pandinig.

Delikado, paalala niya sa sarili habang mahigpit na nakahawak sa hawakan ng kanyang pluma. Huwag kang magpadala sa kanya. Magkaaway kayo, at wala siyang ibang hangad kundi ang manalo.

Pero sa kabila ng paulit-ulit na paalalang iyon, hindi niya maikakaila ang kakaibang kaba na nararamdaman tuwing babanggitin ang pangalan nito. Sa loob ng maraming taon, sanay siyang kontrolin ang lahat ng bagay sa paligid niya—ang kanyang negosyo, ang kanyang oras, maging ang kanyang emosyon. Ngunit pagdating kay Christopher, tila nawawala ang kontrol niya sa sarili.

Sa kabilang panig ng lungsod, sa loob ng mataas na gusali ng Lanchan Group, nakaupo rin si Christopher sa kanyang malawak na opisina, nakasandal sa upuan habang nakatitig sa malawak na tanawin ng siyudad. Sa kanyang mesa ay nakapatong ang mga ulat tungkol sa proyektong pinag-aagawan nila, ngunit matagal na niyang hindi ito hinahawakan. Ang nasa isip niya ay ang babaeng nakaharap niya ilang araw na ang nakalipas.

Isang ngiti ang gumuhit sa kanyang mga labi—isang ngiting bihira niyang ipakita sa sinuman. Sanay siyang makakita ng mga babaeng handang yumuko sa kanya dahil sa kanyang yaman at kapangyarihan. Lahat sila ay magaganda, magalang, at handang ibigay ang anumang gusto niya. Pero si Jecelle ay naiiba. Sa halip na matakot o humanga, hinarap siya nito nang may parehong tapang at hamon. Ang apoy sa mga mata nito ang siyang tunay na humatak sa kanya nang higit pa sa inaakala niya.

“Sir,” tawag ng kanyang sekretarya mula sa pinto. “Nakatanggap po tayo ng bagong alok mula sa Mendez Group. Itinaas nila ang presyo ng dalawampu’t limang porsyento kaysa sa huli nating inihain.”

Sa halip na mainis o magalit, lalo pang lumawak ang ngiti ni Christopher. Tumayo siya at lumapit sa mesa, dinampot ang dokumento, at binasa ito nang mabilis.

“Mabilis kumilos,” komento niya nang mahina. “Ibig sabihin ay seryoso siya. Gusto rin niyang manalo.”

“Anong utos ninyo, Sir? Tutugon po ba tayo ng mas mataas pa?” tanong ng sekretarya.

Sandaling tumahimik si Christopher, tila nag-iisip nang malalim. Alam niyang kung ipagpapatuloy nila ang pagtataasan ng presyo, maaaring lumampas ito sa makatwirang halaga at mawalan ng saysay ang lupang iyon. Pero para sa kanya, hindi na lang tungkol sa lupa ang labang ito. Naging dahilan na ito para makasama at makaharap muli ang babaeng iyon.

“Oo,” sagot niya sa huli. “Tumugon tayo. Taasan natin nang tatlumpung porsyento. At isama mo sa sulat na gusto ko ng isa pang pagpupulong—hindi na para sa negosyo lang, kundi para pag-usapan kung paano natin maiiwasan ang walang katapusang pag-aagawan.”

Nagulat ang sekretarya ngunit tumango na lang at lumabas upang isagawa ang utos. Alam niyang kapag ganyan ang ekspresyon ng mukha ng kanyang amo, may ibang bagay na gumagalaw sa likod ng kanyang mga desisyon.

Nang matanggap ni Jecelle ang paanyaya, agad siyang nakaramdam ng halo-halong emosyon. Galit ba? Inis? O kaba at pananabik? Hindi niya matukoy. Pero alam niyang kung tatanggihan niya ito, magmumukha siyang mahina. At higit sa lahat, sa kaibuturan ng kanyang puso, may bahagi siyang nagnanais na makita muli ang lalaking iyon.

Napagkasunduang magkita sa isang pribadong restawran sa tabi ng dagat—malayo sa ingay ng siyudad at sa mga mata ng ibang tao. Nang dumating si Jecelle, nakita niya agad si Christopher na nakaupo sa mesa sa sulok, nakatalikod sa pinto habang nakatingin sa kumikinang na tubig sa ilalim ng liwanag ng buwan.

Nang marinig niya ang yabag ng kanyang mga paa, dahan-dahan siyang lumingon. At sa sandaling magtagpo ang kanilang mga mata, tila huminto ang ihip ng hangin.

“Nandito ka,” bati ni Christopher, ang kanyang boses ay mas malambing kaysa sa dati, walang bahid ng pagiging istrikto sa negosyo. Tumayo siya at hinila ang upuan para sa kanya—isang kilos na nagpakita ng kakaibang paggalang.

“Dumating ako dahil ayaw kong isipin mong natatakot ako sa iyo,” sagot ni Jecelle habang umuupo, pilit na pinapanatili ang kanyang matigas na anyo kahit na ang kanyang puso ay mabilis na tumitibok.

Tumawa nang mahina si Christopher at umupo sa tapat niya. “Hinding-hindi ko iisipin iyan. Sa katunayan, ang tapang mo ang isa sa mga dahilan kung bakit gusto kitang makausap muli.”

Ipinatong niya ang kanyang mga siko sa mesa at tinitigan si Jecelle nang diretso, na parang binabasa ang bawat emosyon na itinatago nito.

“Bakit mo pinagpupumilit ang lupang iyon, Jecelle? Bukod sa sinabi mong para sa pagpapaunlad, mayroon ka bang ibang dahilan?” tanong niya nang seryoso.

Sumandal si Jecelle at hinarap siya nang may katiyakan. “Bahagi ito ng pangako ko sa aking yumaong ama. Gusto niyang makita ang pamilya Mendez na hindi lang kilala sa yaman, kundi sa pagtulong sa bayan. Kung mawawala ito sa atin, parang binabalewala ko ang kanyang mga hangarin.”

Sa unang pagkakataon, nakita ni Christopher ang ibang panig ng babaeng ito—hindi lang ang makapangyarihang negosyante, kundi ang anak na may malalim na paggalang at pagmamahal sa pamilya. Ang kanyang paningin ay lumambot, at ang kanyang dating mapanghamong tingin ay napalitan ng pag-unawa.

“Naiintindihan ko iyan,” sagot niya nang mababa ang tinig. “Mayroon din akong dahilan kung bakit ko ito kailangan. Ang lupang iyon ang tanging lugar kung saan makakapagpatayo ako ng sentro para sa mga batang walang pamilya. Ito ang regalo ko sa aking sarili bago ako tuluyang lumaki sa mundong puro negosyo at tunggalian.”

Nanlaki ang mga mata ni Jecelle. Hindi niya inaasahan ang sagot na iyon. Akala niya ay para lang sa kita o kapangyarihan ang hangarin nito, pero mayroon din palang mabuting layunin sa likod ng kanyang mga desisyon. Sa sandaling iyon, unti-unting gumuho ang pader na itinayo niya sa pag-iisip na masama at walang puso ang lalaking ito.

“Kaya pareho tayong may dahilan na hindi natin kayang isuko,” dugtong ni Christopher. “Kung ipagpapatuloy natin ang pagtataasan ng presyo, pareho lang tayong matatalo. Masasayang ang pera, at baka hindi na maging sapat ang natitira para sa mga plano natin.”

“At ano ang iminumungkahi mo?” tanong ni Jecelle, interesado na ngayon.

Lumapit nang bahagya si Christopher sa mesa, at ang kanyang tingin ay naging mas matindi at puno ng damdamin.

“Magtulungan tayo,” mungkahi niya. “Pagsamahin natin ang ating mga yaman at ideya. Magkasama tayong magpapatayo ng proyektong makikinabang ang lahat—ang negosyo ng Mendez, ang layunin ng Lanchan, at ang mga taong makikinabang dito. Pero may isang kondisyon…”

Nag-alinlangan si Jecelle. “Ano?”

“Kailangan nating magtiwala sa isa’t isa. At higit sa lahat… kailangan nating harapin ang damdaming unti-unting nabubuo sa pagitan natin.”

Natigilan si Jecelle. Hindi niya inaasahan ang pagbabago ng usapan. “Ano ang ibig mong sabihin?”

“Alam mo kung ano ang ibig kong sabihin,” sagot ni Christopher habang dahan-dahang inilalapit ang kanyang kamay upang hawakan ang mga daliri ni Jecelle na nakapatong sa ibabaw ng mesa. Sa sandaling madampian niya ito, tila muli silang binuhusan ng kuryente. “Mula noong una tayong magkita, may hatak na hindi natin maipaliwanag. Hindi lang ito tungkol sa negosyo, Jecelle. Ito ay tungkol sa atin.”

Gusto niyang bawiin ang kanyang kamay, pero ang init ng hawak nito ay tila nakapagpahina sa kanyang mga tuhod. Tumingala siya at nakita ang sinseridad sa mga mata ni Christopher—isang bagay na bihira niyang makita sa sinumang tao.

“Delikado ito, Christopher,” bulong niya. “Pareho tayong may malalaking pangalan, maraming kaaway, at mabibigat na responsibilidad. Kung magtatagpo ang ating mga landas, hindi lang ang ating mga sarili ang isasapanganib natin, kundi pati ang kinabukasan ng ating mga pamilya.”

“Alam ko,” sagot niya nang mariin. “Pero ano ang silbi ng kapangyarihan kung wala namang taong makakasama mo sa tuktok? Ano ang halaga ng lahat ng yaman kung mag-isa ka lang sa iyong silid tuwing gabi?”

Dahan-dahang tumayo si Christopher at lumipat sa tabi ni Jecelle. Walang pag-aalinlangan, hinawakan niya ito sa bewang at dahan-dahang itinayo upang harapin siya nang buong-buo. Ang kanilang mga katawan ay halos magkadikit na, at ang mainit na hininga ng lalaki ay dumadampi sa noo at pisngi ng dalaga.

“Handa akong harapin ang lahat ng panganib,” bulong ni Christopher sa kanyang tainga. “Ang tanging tanong ko lang… handa ka rin ba? O hahayaan mo lang na mawala ang pagkakataong ito dahil sa takot na mahulog sa akin?”

Ang mga salitang iyon ay tumagos nang malalim sa puso ni Jecelle. Sa loob ng mahabang panahon, ang takot ang naging sandata niya—takot na masaktan, takot na gamitin lang siya, takot na maging mahina. Pero sa mga bisig ng lalaking ito, nararamdaman niyang hindi siya mahina; sa halip, nararamdaman niyang mas lumalakas pa siya.

Tumingala siya at tumitig nang diretso sa mga mata ni Christopher. Ang kanyang mga kamay ay dahan-dahang umakyat upang humawak sa balikat nito, at sa sandaling iyon, alam niyang wala na siyang atrasan.

“Handa akong subukan,” sagot niya nang may pabulong ngunit matatag na tinig. “Pero tandaan mo, Christopher Lanchan. Kapag pumasok ka sa buhay ko, wala ka nang labas. Ang pagmamahal ko ay kasing tindi ng aking galit, at ang katapatan ko ay kasing tibay ng aking imperyo.”

Isang ngiti ng wagas na tuwa ang gumuhit sa mga labi ni Christopher. Hinapit niya nang mahigpit si Jecelle palapit sa kanya, hanggang sa wala nang natitirang puwang sa pagitan nila.

“At ang puso ko ay magiging sa iyo lang, Jecelle Mendez,” sagot niya. “Sa ngayon, ibibigay natin ang lahat sa gabing ito. Walang mga titulo, walang negosyo, walang mga kaaway—tayo lang. At kung hihilingin mo pa… bibigyan pa kita ng isa pang gabi. At isa pa, hanggang sa maging sapat na ang walang hanggan.”

Sa ilalim ng liwanag ng buwan at sa tunog ng hampas ng alon, dahan-dahang ibinaba ni Christopher ang kanyang mukha upang pag-ugnayin ang kanilang mga labi—isang halik na puno ng pangako, pagnanasa, at simula ng isang pag-ibig na kasing lakas ng mga imperyong hawak nila.

Pero sa kabila ng matamis na sandaling iyon, hindi nila namamalayan na may mga mata na nakabantay sa kanila mula sa dilim. Ang kanilang pagkakaisa ay hindi madaling tatanggapin ng lahat, at ang mga pagsubok na kanilang haharapin ay magiging mas mabigat pa kaysa sa anumang laban sa negosyo.

Ang kanilang pagpili ay nagsimula pa lang. At ang tanong: Sapat ba ang isang gabi upang makabuo ng kinabukasang magtatagal habambuhay?